Co we mnie jest nie tak?

Moze nie spotkalas jeszcze tego przy, ktorym chcialabys zostac na dluzej.
A porzucenie nie grozi Ci w tej chwili bo nie ma nawet na to szans skoro sie nie angazujesz.
To kwestia charakteru, podejscia do zycia.
MNie nigdy takowe skakanie z kwiatka na kwiatek nie bawilo no i poznalam kogos od kogo "przeskoczyc" nie chce.
Udalo sie za pierwszym razem. Bez skakania.
  Pozdrawiam

W dodatku ,zawsze jak sie z kims spotykam to zastanawiam sie czy on tylko spotyka sie ze mna ,czy jest jeszcze jakas inna?

Kiedys tez tak mialam,zastanawiam sie tylk czy przezyje kiedys jeszce cos takiego...zazdroszcze Ci

Jesli gdzies taki jest ...:)

Dokladnie. Ja w zyciu nie pomyslalam, ze poznajac tego o to czlowieka odnajduje przy tym milosc.
Absolutnie traktowalam go tylko jako kolege.
Ale z czasem wyszlo jak wyszlo:)

Potrzebujesz blokady na analizowanie Pomyśl, że ważne są te momenty, kiedy przebywasz z ludźmi, kiedy rozmawiacie, kiedy się razem bawicie i się poznajecie, a nie analizowanie, planowanie, myślenie, co będzie i jak to się rozwinie... Żyj tym co tu i teraz - bo tylko to jest pewne...

Ale sama widzisz, że z takiego długoterminowego myślenia nie wychodzi nic dobrego, tylko się zadręczasz, plątasz w analizach - nie przynosi to żadnych dobrych rezultatów. Skup się może na codziennych czynnościach czy przyjemnościach - nie wiem, zapisz się na siłownie czy znajdź jakiś inny sposób na zbudowanie takiego rytmu dnia, który pozwoliłby Ci się uwolnić od natrętnych myśli... Może masz za dużo wolnego czasu?;)

Heh - widzisz, trafiłam w dziesiątkę Więc zagospodaruj ten wolny czas - idź na jakiś kurs z urzędu pracy chociażby, podszkol obsługę komputera jakimś kursem internetowym, nie wiem, szydełkuj i wystawiaj na allegro swoje dzieła, zbyt duża ilość wolnego czasu może doprowadzić do szaleństwa... Znajdź coś, co nie pozwoli Ci tyle myślec

To wykorzystaj chociaż tego laptopa jakoś konstruktywnie - doskonal swoje umiejętności - i jak już masz coś planować i analizować, to swój codzienny tryb życia - to, co robisz, jaka jesteś aktywna - jak działasz - i działaj, dziewczyno!

Ale zobacz jak potoczyła się nasza rozmowa - od analizowania i facetów od tego, że masz za dużo wolnego czasu i nie masz konkretnego zajęcia? Może tu tkwi źródło Twoich problemów? Bardziej konstruktywnie wykorzystuj czas - taka jest moja rada. Życzę powodzenia!

Magdaleno - zauważyłem, że założyłaś sporo wątków o swoich problemach.

To widać, że nie możesz się od dawna odnaleźć. Prawdopodobnie ogromny wpływ ma na to dawne rozstanie z tym chłopakiem, o którym pisałaś, do którego bardzo mocno przywiązałaś się emocjonalnie. Do tego dochodzić może kilka innych mniejszych przykrości.

Wygląda na to, że całkowicie nie uwolniłaś się od "demonów" przeszłości. Ciągle Cię męczą. Musisz zacząć myśleć o sobie i zadbać o siebie, przestać szukać nowej miłości. Przestać martwić się, że nie miałaś ojcowskiego wychowania, że coś jest z Tobą nie tak. Jesteś normalną kobietą, tylko potrzebujesz to wszystko z siebie wreszcie zrzucić. Zejść z tej huśtawki. Spróbuj nauczyć się cieszyć z małych rzecz w Twoim życiu. Wyjdź na spacer rano i popołudniu, odetchnij. Codzienna gimnastyka do tego, może nawet jakieś bieganie. Zobaczysz, endorfin przybędzie, będzie coraz lepiej.

Mnie również przydażyły się niemiłe chwile w życiu i mówiłem "to mnie czegoś nauczyło". Nawet sobie wmawiałem, że teraz będę silniejszy, pokonam to. A mimo to ciągle wszystko we mnie siedziało i wracało jak fala, jeden dzień super, następny fatalny.

I wiesz co? Nie ma reguły i sposobu dzialającego dla wszystkich. Każdy z nas radzi sobie inaczej i każdy potrzebuje czasu. Jeżeli więc pomaga Ci - lub myślisz i czujesz, że pomaga - pisanie o tym, zadawanie pytań, szukanie odpowiedzi, to bardzo dobrze. To jest Twoja walka, Twój czas. Właśnie teraz, w ten sposób.

To napiszę troszkę o sobie.

Jeżeli chodzi o sprawy sercowe to mi zawsze było ciężko. Należę niestety (a może to i dobrze?) do tych bardziej uczuciowych facetów, przez co zawsze winiłem siebie za niepowodzenia, popadałem w kompleksy. Byłem wściekły na cały świat, a przed snem ryczałem w poduszkę (faceci to pozoranci, nie myślcie, że nie potrafią płakać kiedy potrzebują) i miałem nadzieję, że dostanę od niej smsa, że zadzwoni, że wszystko się zmieni. Dzień za dniem i ciągle cisza. A ja dalej w kompleksach, do tego dołująca muzyka, użalanie się znajomym, jak to mam źle, nikt mnie nie kocha, będę sam.

Jestem na huśtawce.

Wstawałem z kolan. Nikt na mnie nie zasługuje, jestem za dobry. Mówiłem sobie, że pokażę wszystkim na co mnie stać, jestem silny, ja rządzę! Do tego mocne postanowienia - biorę się za siebie od jutra, sport, powrót do swoich zainteresowań, o których zapominałem przez to, że skupiałem się wyłącznie na drugiej osobie. Ciekawe, że potrafiłem porzucić rzeczy, w których się realizowałem, bez których sobie wcześniej życia nie wyobrażałem.

Znowu huśtawka.

Wystarczyła chwila i guzik z postanowień. Jedna mała rzecz, piosenka, zdanie, wydarzenie, inna osoba (np. kobieta z podobnymi włosami), cokolwiek, co mi się kojarzyło z przeszłością i z nią. Spadam w dół, gryzę ziemię od nowa. I nawet nie chcę tego przerwać, chcę po prostu posłuchać tej piosenki, chcę popłakać, pomarzyć. Nigdy nie będzie dobrze. Gdzie ona jest, co robi, z kim jest? On jej tak nie kocha jak ja, nikt jej tak nie będzie kochał. I moje wyobrażenia, że beze mnie świat ją skrzywdzi, a potem gdy to zrozumie, przypomni sobie o mnie. A ja będę udawał, że jest mi obojętna. Nie, nie będę udawał, bo nie wytrzymam, nie potrafię, chwycę za rękę i nigdy nie puszczę.

Dalej się huśtam.

Przecież powiedziała nam "nie, to koniec". Muszę się z tym pogodzić, że tak już będzie zawsze. Tyle kobiet jest na świecie. Wychodzę na miasto, wychodzę do ludzi. Ile pięknych dziewczyn, które warto poznać! Wracam do domu i czar pryska. Jestem sam. Jak to się mogło stać, nie wierzę, że nie byliśmy sobie przeznaczeni? Te wszystkie wydarzenia, to wszystko, co było nasze, dlaczego się zgubiło? Zaczynam szukać odpowiedzi, wszędzie gdzie mogę. Rozmawiam z Bogiem, czy jestem takim złym człowiekiem, niczego nie wartym? Nie jestem ideałem, ale się staram, chcę zawsze dobrze, mimo, że upadam. Wiem, co to jest miłość!

Nie wiedziałem.

Myliłem się. Nie móżna kochać kogoś, nie kochając siebie (akceptując siebie). Nie można szanować kogoś nie szanując siebie i nie wymagając szacunku dla siebie (mówić prawdę i żądać prawdy). Nie można na wszystko się zgadzać i ulegać, nie mieć swojego zdania. Nie można podporządkować swojego życia drugiej osobie (być więźniem kogoś). Nie można dawać komuś wielu szans. Trzeba dać jedną sobie.

Więc jak sobie poradziłem? Czas i wiara w Boga. W moim życiu On zawsze powinien być na pierwszym miejscu. Najpierw muszę powalczyć o swoją duszę i mieć siłę, aby podzielić się nią z drugą osobą. Nie mając tej siły, jak mam kogoś trzymać przy sobie, przyciągnąć do siebie? Trzeba przyznać się do tego, co się wyrządziło, powiedziało, myślało złego, zaniedbało, ale z premedytacją zapomniało i ukryło.
Stawiam kolejne kroki. Jeszcze nie zrobiłem ich wielu. Zmieniam swoje nastawienie do świata, do ludzi. Wiem czego pragnę, wierzę w to, że kiedyś znajdę. To co było jest stracone, ale ja jeszcze nie jestem stracony. Każdy nowy dzień to szansa do pracy nad sobą. Próbuję cieszyć się małymi rzeczami, które dotąd pomijałem. Chcę słuchać, bo nie słuchałem, ciągle biegałem wszędzie ze słuchawkami i muzyką. Tak sobie radzę cały czas. Nikt mnie nie zastąpi i tego za mnie nie zrobi. Zawsze mówię - nie ma mojej kopii na świecie, jestem jedynym, oryginalnym, unikalnym egzemplarzem. I każdy z nas jest.

K_r_o wlasnie to robie,zdaje sobie z tego doskonale sparwe i mam ogromne wyrzuty smienia,ale tak est dobrze dopoki sie nie zaangazuje przenajmniej wiem,ze nikt mnie nie zrani,nie chce kolejny raz przezywac rozstan