Czy dać mu szansę?

Stało się, to, na co czekałam, i nie wierzyłam, że kiedykolwiek się wydarzy. Odezwał się.. Powiedział, że żałuje, czy dam mu szansę... 5 miesięcy, każdego dnia czekałam na tę chwilę. Wyobrażałam sobie, jak się zachowam. Przez 5 miesięcy, z dnia na dzień coraz bardziej go nienawidziłam. Aż do kiedy się zjawił znów... Z sekundy na sekundę nabrałam ochoty i argumentów na to, żeby mu wybaczyć, uwolnić płomień miłości i znów wrócić do tego, co było. Wkońcu przez ten rok było mi z nim dobrze. I jeszcze pare miesięcy temu, pomyślałabym sobie- co za idiotka, ale wszystko się zmienia, kiedy naprawdę kochasz. Kiedy zrozumiesz, co znaczy stracić ukochaną osobę. Tego nie zrozumie ktoś, kto nie był nieszczęśliwie zakochany. Mówią, że miłość platoniczna jest najsilniejsza. Ona przeradza się w nienawiść. Ale prawda jest taka, że kiedy nienawidzisz, to nadal kochasz. Prawdziwie wolny jesteś dopiero wtedy, kiedy czujesz obojętność. Tymczasem, wracając do mnie- do obojętności jest mi jeszcze kawałek. Nienawiść czułam, ale osłabła z chwilą kiedy znów go zobaczyłam. Kiedy rozmawialiśmy, gdzieś w środku chciałam żeby o mnie walczył. Żeby pokazał mi, że to ma sens, że bardzo tego chce. No i chciał... Ale mój Honor i Duma mu na to nie pozwoliły. Tak cierpiałam kiedy mnie zostawił, tyle łez emocji, tego wszystkiego nie da sie tak po prostu zapomnieć. On nie ma prawa od tak sobie znów wejść do mojego życia. Ma cierpieć tak jak ja. Dostał kosza. Przez kilka dni codziennie pisał sms-y. Na koniec nawet miło porozmawialiśmy, i jakże miło dałam mu do zrozumienia, że go nienawidze, następnie, że mam go gdzieś. I chłopak odpuścił... A ja czekałam na jego kolejny ruch. Chodź za wszelką cenę chciałam mu pokazać, że jest dla mnie nikim, to podświadomie chciałam żeby starał się mnie zdobyć... Zraził się. Może gdyby naprawdę chciał, to walczyłby dalej? Może... gdyby... Z drugiej strony wiem, że to nie miałoby prawa bytu. Za dużo żalu, niedomówień. Zmieniłam się ja, zmienił się mój świat... Chodź tęsknie i gdzieś tam jeszcze kocham, to trzeba iść naprzód.
Zastanawiam się, może jednak warto dać szansę starej miłości, która jeszcze nie umarła? Przez te pół roku bez niego kazdego dnia o nim myslałam, nadal wiele rzeczy mi o nim przypomina, wiem, że nadal go kocham. Ale wiem również, że mam w sobie ogromnie dużo żalu, o to co zrobił. I nie wiem czy umiałabym kiedykolwiek się z tym pogodzić. Gdyby walczył, i starał się o mnie, napewno tak. I chciałabym tego. Ale jak widać, on już odpuścił.. Pare dni wystarczyło, żeby znów ze mnie zrezygnował. Może to moja wina? Byłam za ostra? Ale w sumie, on pół roku temu też delikatny nie był. Może teraz z jego strony to tylko zabawa? Może chciał sprawdzić, czy ma jeszcze powrót, gdy zobaczył że nie, to stwierdził że po co się starać... Chyba nie na tym polega miłość..
A Wy co o tym myślicie?