Gwałt czy wykorzystanie seksualne ?

To nie żanda prowokacja, to bylo naprawdę. rok temu.
Nie zgłosilam tego nikomu, nie potrafilam, i nie jestem w stanie.
Mieszkam w malej miejscowości, jak by ta sprawa ujrzała światło dziennie
nie wiem co moglo by się dziac, przeraza mnie to że ludzie by uwierzyli im nie mi.
Ich jest dwóch, ja sama.

Pytam, bo moja przyjaciółka (była) uważa ze to nie jest wykorzystanie czy gwałt.
Ona uwaza ze moglam nie pic.. itd. nie rozumie ze dla mnie Ci dwaj byli jak bracia.

Tak. mam 18 lat dokladnie. NIe pozwoliłabym bratu
a tym bradziej jemu nie chcialam ale nie mialam szans..
On był ode mnie większy, silniejszy..
Teraz dla mnie oni są poprostu nikim, nie chcę ich znać.
najgorsze jest to ze jednego z nich musze widywac bo
mieszkamy niedaleko siebie.

Staram się normalnie żyć, ale czasami to jest nie do przezwyciężenia,
poprostu nie da się. Zwykły jakis kolega znajomych ktory stoi
koło mnie jest dla mnie nie doopisania lękiem. Dopiero rok mija..
a mam wrazenie ze to tylko pare miesięcy.

Untrust,
zgłoszenie gwałtu na policję i sprawa sądowa to nie łatwa droga. Wymaga wiele odwagi i sił. Trudno ocenić, czy warto. Świadomość ukarania sprawców i zadośćuczynienie Twojej krzywdy mogłoby okazać się dla Ciebie ważnym krokiem do odzyskania spokoju. Mogłoby to również zapobiec kolejnym przestępstwom seksualnych tych mężczyzn. Rozumiem jednak, że w niewielkiej społeczności nagłośnienie nadużycia seksualnego nie jest łatwe.

Przede wszystkim - zadbaj o siebie, zaopiekuj się sobą. Zostałaś skrzywdzona i to naturalne, że każda kobieta w takiej sytuacji odczuwa podobne lęki, wstyd, mimowolnie powracają bolesne wspomnienia. W kim możesz dziś mieć oparcie? Z kim mogłabyć szczerze porozmawiać o tym, co się stało? Ktoś z rodziny, bliskich znajomych, do kogo możesz mieć zaufanie, kto nie oceni (błędnie!) Twojego zachowania - ale wysłucha i wesprze? Zaufana krewna, sąsiadka, starsza rozsądna osoba, o której masz dobre zdanie?
Czy masz możliwość skorzystania z pomocy psychologicznej?

Tak trudnymi przeżyciami trzeba się zaopiekować. Pozostawione sobie będą boleśnie powracać.

w czerwcu 2010 poszlam z kolega na wesele a mialam wtedy chlopaka od miesiaca ale zgodzil sie zebym poszla...jechalismy na wesele jeszcze z tego kolegi kolega (XX) i jakas kolezanka ktora zaprosil.na poczatku bylo wszystko ok pozniej zaczelismy pic. alkohol jakos szybko zaczal dzialac zle sie opoczulam i wyszlam z sali za mna poszedl  XX wymiotowalam i wogole  pozniej zaprowadzil mnie do samochodu zebym mogla usiasc...stracilam przytomnosc nawet nie wie kiedy....po jakims czasie jak sie przebudzilam widzialam jak mnie przytulal pozniej znowu tracilam przytomnosc..gdy znowu sie ocknelam bylam juz calkiem naga i nie dalam rady nic powiedziec mu ani go odepchnac bylam calkiem bezradna..pozniej znow zamknelam oczy a gdy sie przebudzilam siedzialam juz ubrana a on obok mnie...pamietam tylko urywki;((  od tamtej pory nie wiedzialm co robic zostawilam chlopaka i probowalam o tym zapomniec.... od ponad roku nie mam humoru nie mam checi do zycia i wogole nic mi sie nie chce...szukalam wytlumaczenie dlaczego taka jestem teraz,....zaczynam myslec ze to moze przez to...

sara

Żadnego (oczywiście nie prowokacyjnego) zachowanie kobiety nie można traktować jako zachęty! Jak kolezanka może mówić, ze to Twoja wina. Przyjaciele, nawet jesli by wiedzieli, że nabroiłas powinni Cie wspierać i tłumaczyc. Sprawa nadaje sie na policje a nad gnojkiem poprawczak,kurator albo więzienie, szkoda tylko ze nie dalas nikomu wczesniej znac

Możliwość napewno by była jeśli chodzi o kontakt z psychologiem, ale nie wiem czy mam na tyle siły by spróbować.
Myślałam o tym nie raz ale za każdym razem widzialam tylko czarny scenariusz.. tej rozmowy. Poporstu najzwyczajniej się boję.

Sara19, ja mam tak samo. Brak chęci do czegokolwiek. Wiem że nie jestem tą dziewczyną co kiedyś, próbowałam zachowywać się normalnie, jak kiedyś. Probowałam chodzić na imprezy czy inne jakieś miejsca gdzie jest dużo ludzi, peełno mężczyzn.
Ale to nie takie proste. Gdy tylko widzialam ze jakis mnie obserwuje panikowalam, chcialam wyjść z tamtad jak najszybciej.
Stałam się strasznie nieśmiałą osobą, gdy jakiś chłopak do mnie zagaduje robię się cała czerwona.. panika .
Nie kontroluję tego.

Dziękuję, za odpowiedź i za ciepłe słowa.

Dziękuję za odpowiedź, zastanowię się nad tym.

I może poszukam w moim miescie jakiś psychologów..
chodź moze zając mi to trochę czasu..

Bo nie potrafię, boję się ze ludzie zaczną wytykać mnie palcami..
że będą mówić że sama chcialam czy inne teksty w tym stylu..

zostawiłam chłopaka bo nie chcialam na poczatku zeby sie dowiedzial o tym wszystkim ale dopytywal i w koncu sama mu powiedzialam....po prostu chcialam byc sama.....pol roku pozniej spotkalam milego chlopaka i jestem z nim juz ponad rok ale nie powiedzialam mu o tym..nie wiem jakby zareagowal..jest prawie idealny ale nie moge z nimm na wszystkie tematy rozmawiac...jak mu powiedzialam ze nie mam checi do zycia i wogole to mnie wysmial...wiecej nie wracalam to tematu..poszalbym do jakiegos psychologa ale boje sie tej rozmowy i mysle ze mi duzo nie pomoze...

untrust ...wlasnie nie wiem co mi jest kiedys smialam sie z byle powodu  cieszylam sie wszystkim a teraz nie wiem ludzie mowia ze jestem strasznie powazna i wygladam na niezadowolona z zycia.twierdza ze patrze na wszystkich chamsko i wszystkich nienawidze....po prostu nie potrafie sie smiac teraz...nie potrafie ..e zaczyna mnie to coraz bardziej denerwowac...chcialabym to zmienic...:(

watpie ze zrozumie.. ale predzej czy pozniej i tak mu pewnie powiem...od jakiego czasu coraz czesciej sie klocimy ale to nic powaznego zwykle klotnieo byle co twierdzi ze marudze i narzekam na wszystko i to moja wina. moze ma racje ale nie potrafie teraz inaczej...
o calej sprawie wie tylko jedna moja przyjaciolka i powiedzialm jej o tym niedawno..byla w szoku.nie chce zeby inni sie dowiedzieli..

wiem..przemysle to... dziekuje za wsparcie:)

jedyna przyjaciolka jaka teraz mam nie odwrocila sie ode mnie....dla reszty znajomych nie moglabym powiedziec bo domyslam sie jakby zareagowali...zreszta stracilam teraz z nimi kontakt i stwierdzilam ze nie byli prawdziwymi przyjaciolmi bo byli dwolicowi jak sie okazalo po jakims czasie...ale mniejsza z tym nie mam podejscia do ludzi i nie mam ochoty z nikim rozmawiac nawiazywac nowych znajomosci....kazdy jest falszywy teraz to wiem ..na zaufanie trzeba sobie zasluzyc..
w odpowiednim momencie powiem mu i zobacze jak zareaguje ale nie o to mi chodzi...
watpie ze to mi duzo pomoze.... ja poprostu chcialbym odnalezc w sobie chec do zycia ale nie wiem jak to zrobic..;(

teraz wiem ze nie tylko ja mam takie problemy i ktos potrafi mnie zrozumiec..
dzieki untrust za wsparcie:)

Silhouette - Od tamtego zdarzenia minoł rok. Nie mam dowodów .. A ich jest dwóch..
Nie miałabym szans .. noo chyba ze by poporstu się przyznali na sali sądowej.. przeraża mnie to że musialabym isć na policje, mowic im wszystko.. po kolei.. Później jak się ludzie dowiedzą.. Będą obgadywac.. będzie pełno plotek.
Wiem że juz większość odwrócili przeciwko mnie.. Poporstu ja sobie to wyobrażam czarne scenariusze .. że sąd mi nie uwierzy, na policji powiedzą ze nie wiem.. kłamię ? Poporstu przeraża mnie ten cały tok sprawy zanim dojdzie do sali sądowej..

Nie chcę iść do psychologa szkolnego, bo im nie ufam, mam wrażenie ze zawiadomiła by policję.. itd.

I siedzę na łóżku i ryczę, jak małe dziecko ktoremu zabrano zabawkę..

Ale ja mam gorszy powód. To trzymanie wszystkich uczuc w sobie, mysli mnie wykańcza.
Dochodzę do wniosku, że moze byc tak ze nie będę potrafiła żadnemu facetowi zaufac..
Boję się ich. Dziennie poznaję przez koleżankę jakis kolesi.. i czuje w sobie lęk którego nie jestem
w stanie opanowac..

Najgorsze jest to, ze bardzo bym chciala zaufac komus, mieć go przy sobie.
Czuć się bezpiecznie.. ale nie potrafię..
Minoł rok, a ja mam wrażenie ze pare miesięcy.. a ja dalej nie pozbieralam się .
Może faktycznie potrzebuję psychologa.. Może to jedyne wyjście ?..

Pół nocy wczoraj przepłakałam.. siedzialam i ryczalam.. heh.. : (
Naszły mnie myśli ze, raczej przypuszczenia.. ktorych się boję..
że zostanę sama.. że nie będę potrafić pokochac, zaufac..
Staaaara panna.. ? przeraża mnie przyszłość..

chyba każda skrzywdzona dziewczyna/kobieta zadaje sobie pytanie : Dlaczego Ja ? ..

Masz jakąś bliską osobę, koleżankę, przyjaciółkę, której możesz ufać? Byłoby dobrze, gdyby ona z Tobą poszła i była przy Tobie.

Nie przejmuj się samotnością. Wyobraź sobie, że gdzieś na świecie jest facet, który szuka właśnie Ciebie. A zanim podniesie Cię z kolan, najpierw padnie do nich. Wtedy zaufasz sobie i jemu, abyście mogli wstać razem. Kiedyś tak będzie. Nadzieja nie jest matką głupich, nadzieja pozwala żyć właśnie wtedy, kiedy boli, kiedy nie widać jutra.