Mieszkanie wspólne z dziewczyna- problem:((

Jestem w podobnej sytuacji tylko ze ja juz zamieszkałam bo wyjechaliśmy razem do pracy więc wiem co czujesz .Wracając do cb to wydaje mi sie ze powinienes z nia porozmawiac i powiedziec jej to co myślisz ze kochasz ja ale nie jestes jeszce gotowy na wspólne mieszkanie ze chcesz czuc to co czułeś gdy mieszkaliście osobno ze chcesz by byla ta namiętnosc wspólne wieczory teskoty i myśle ze ona to zrozumie a jeśli nie to juz sam powinienes wiedziec ze tak naprawde nie wie co to miłosc Pozdrawiam i czekam na reakcje Pa

Dziekuje za pozytywne wsparcie, jak i za ostrzeżenia. Faktem jest- czeka mnie rozmowa. Mam nadzieje ze będzie wyrozumiała i zrozumie moje argumenty ponieważ mi na tym związku zależy... Jak sytuacja rozwinie się dalej, postaram się dać znać.

trochę racji w tym jest co napisałas, semiramido, odnośnie tych uczuć, szukania ich we mnie, nadrabiania zaległości z przeszłości itd... Jednak mam nadzieje ze to da się zmienic, i ze zrozumie ze jednak rodzina dla mnie jest wazna i nie chce sie od niej odcinac..ale to potem. Teraz czeka mnie rozmowa "mieszkaniowa". Czemu sadzisz ze bedzie to tak ciezka rozmowa??

powiem szczerze, choc moze to zabrzmiec jakos stanowczo/egoistycznie/wyniośle nie wiem.. wkazdym razie zle:P. a wiec: uwazam, ze powinna mnie zrozumiec, bo w koncu mnie kocha i mi to naprawde okazuje, i docenic ze otwartcie mowie ze nie jestem gotowy, co jest zwiazane z tym ze chce by nam bylo razem dobrze kiedy bedziemy razem mieszkac, zebym i ja byl szczesliwy i mogl byc chlopakiem ktorego zawsze chciala i takim ktorym ja zawsze chcialem byc. W kazdym razie ja bym tak zrobil. Nie oczekuje ze w dzien kiedy jej powiem, w ten sam dzien bedzie super i stwierdzi: ale ja rozumiem Cie, wszystko jest okej, najwazniejsze ze porozmawiales ze mna o tym... . Raczej spodziewam sie kilkudniowego kryzysu glebszego, kiedy bedzie dobita i smutna ALE jak mówie.. po paru dniach powinna powiedziec z ejest ok itd. JESLI natomiast tak nie powie, to , znajac ja, uslysze cos w stylu ze ja nie chce isc na przod a ona chce i musimy sie zastanowic co dalej..i tu zacznie sie znowu dramat. Ale wierze, ze mimo trudnej rozmowy, bedzie dobry efekt/rezultat.

zabrzmialo to tak, jakby rzeczywiscie czekala mnie tragicznie ciezka rozmowa ktora skonczy sie rozstaniem...o czym nawet nie chce myslec:)!!

nie chciałam, żebyś tak to odebrał..nie o to mi chodziło...po prostu według mnie skupiłeś się na najmniejszym problemie w Waszym związku..problemem nie jet to, że Ty nie chcesz z nią teraz zamieszkać, ale to, że nie chcesz zamieszkać z jakichś powodów...i to o tych powodach powinieneś z nią porozmawiać...sam się nad tym głębiej zastanów.. (nie wiem, czy sie jasno wyraziłam )

Semiramido, czyli wg Ciebie powinienem z nia pogadac o tym ze jednak moj stosunek do rodziny jest inny jest dla mnie wazna...i rozwinac to ze jednak ja nie wynagrodze jej tych uczuc? oczywiscie nie ujme tego tak ale wiadomo o co chodzi. O tym tez z nia porozmawiam, ale po kolei, tak sadze:)

właśnie o to mi chodziło dopóki ona nie zmieni swojego podejścia, dalej będzie Cię tak osaczać, nigdy nie będziesz gotowy na wspólne mieszkanie..ona musi nad tym popracować...

też tak myślę

a powiedz mi jeszcze, jak ty spędzasz wolny czas, kiedy nie jesteście razem?

Tak jak poprzedniczki podpowiem, że powinieneś powiedzieć jej to wszystko co napisałeś nam Jeżeli jest rozsądna zrozumie.
Z Twojego opisu widze, że jest zaborcza. Masz chwilę dla siebie, zaraz ona będzie chciała wypełnić Ci wszystkie  wolne chwile.
[..."znowu czytasz? a co ja mam robić?" ...
"ileż można się uczyć, może gdzieś wyjdziemy razem? " ...
" znowu z kumplami? ja dla ciebie nic nie znaczę i mam tutaj siedzieć sama? " ...]

Kobiety dojrzewają wcześniej. Niektóre bardzo szybko chcą założyć rodzinę, przez co poczuć stabilizację. Rozejście sie jej rodziców mogło wpłynąć na jej psychikę. Teraz jest chęć mieszkania z Tobą, za kilka miesięcy wspólnego mieszkania będzie wymagała żebyś z nią spędzał każda chwilę. Osobny pokój tego nie wynagrodzi.

Jesteś bardzo młody, z resztą sam to widzisz i czujesz. Dajcie sobie czas. Jeżeli nie zrozumie i wciąż bedzie na Ciebie naciskać, znaczy że Ciebie nie szanuje.
Pamiętaj, że miłość to nie wszystko

Trzymam kciuki, żeby mimo to, zrozumiała && Powodzenia !

edit: Ja oczywiście nie mam nić przeciwko wspólnemu mieszkaniu ze sobą Tylko tak można się dobrze poznać, ale w przypadku kiedy oboje tego zapragniecie

Chciałbym wam serdecznie podziękować za wszystkie odpowiedzi, słowa otuchy i rady. Jesteśie kochane, że poświęciłyście troche swojego czasu żeby mi pomóc, a przecież wcale nie musiałyście/liście tego robić. Podniosły mnie te komentarza na duchu, dziękuje!!:). Wiem, że muszę z nią porozmawiać i tak też zrobie i powiem to co napisałem na samym początku. Wierzę w pozytywny wynik tej rozmowy, ale biorę tez pod uwage/przeczuwam ze moze byc trudna/smutna/przykra ale jak mowie, jestem dobre mysli:) Teraz, kiedy tak dlugo sie nie widzielismy wydaje mi sie i strasznie tesknie, to jakoś mi to wszystko nie przeszkadza, o czym pisałem na początku, ale jeśli się to zacznie od nowa to mi zacznie przeszkadzać znowu. Ale to dlatego, że tęsknota robi swoje po prostu i zaślepia wszystko. Jeszcze raz wam dziękuje za każdą jedną odpowiedź i dam znać jak tylko przeprowadzę rozmowe!. Jesteście kochane!!

@ mata hari, ma inne zainteresowania poza mną:)
@ cupcake:) dopiero we wtorek/środe dam znac, bo wtedy sie pewnie zobaczymy:)

aż tak?? nie no mam nadzieje ze "histerii" jak to ujelas nie bedzie ani, w przenosni, "kamizelki kuloodpornej" nie bede potrzebował

Jacobbb, tak jak zostało tu wspomniane, Twoja dziewczyna w chwili obecnej prawdopodobnie stara się zrekompensować sobie deficyt uczuć i uwagi, który powstał w jej dzieciństwie. Być może podświadomie boi się, że Cię straci, a z drugiej strony chce 100% lub nic. Takie zachowania zwykle łączą się z zaborczością, stałą potrzebą przebywania z partnerem, oczekiwaniem skupienia na własnej osobie, częstym okazywaniem niezadowolenia z samodzielnych wyjść, odrębnych pasji, kawałka własnego życia. Być może dziś jest jeszcze bardzo powściągliwa, niemniej z czasem to może się zmienić i urosnąć do rangi Waszego ogromnego problemu.

To bardzo dobrze, że tak odpowiedzialnie podchodzisz o decyzji o wspólnym zamieszkaniu. Być może gdzieś po drodze usłyszysz, że jej nie kochasz, być może po raz kolejny dowiesz się o konieczności przemyślenia tego związku, a nawet potrzebie rozstania, są to jednak typowe próby nacisku, którym - wbrew sobie - w żadnym wypadku nie powinieneś ulegać. Ona nauczona, że to działa, może w przyszłości próbować Tobą manipulować, wywierać presję, coraz bardziej Cię osaczać. Ja wiem, że to brzmi groźnie, niemniej powinieneś się z tym liczyć. Oczywiście jest to czarny scenariusz, który wcale nie musi mieć miejsca, ważne jednak, żebyś miał świadomość jakie mogą być konsekwencje ulegania szantażowi emocjonalnemu, bo przytoczone zachowania nie są niczym innym, jak właśnie takim szantażem stosowanym na Twoich emocjach, wpędzaniem Cię w poczucie winy, a tym samym wywieraniem na Tobie nacisku. 

Myślę, że przed wspólnym zamieszkaniem powinniście usiąść i spokojnie porozmawiać, Ty powiedz o swoich obawach i oczekiwaniach, ona o swoich, ustalcie też pewne zasady, które powinny obowiązywać. Wiele par popełnia ten błąd, że wprowadza się do wspólnego mieszkania nie odbywając takiej rozmowy i myśląc w duchu, że ,,jakoś to będzie", a to się niestety często nie sprawdza. To co teraz ustalicie, powinno być wiążące, każda strona ma jasność sytuacji i jeśli decyduje się na ten krok znaczy, że się zgadza. Powodzenia!

zgadzam się z wypowiedziami wyżej zamienionymi...Z jednej strony ,fakt nie chcesz robić czegoś przeciw sobie ,pragniesz żeby to z Ciebie samo wyszło ,abyś chciał tego tak jak Twoja dziewczyna,jednak nie czujesz tego,Trudno właśnie mi to zrozumieć,jesteś z nią 2 lata ,kochasz bardzo i zazwyczaj osoby które żywią takie uczucia ,są ze sobą troszkę już pragną właśnie robić krok do przodu ,dzielić ze sobą życie ,Ty mimo swojej mądrości nie jesteś jeszcze dostatecznie dojrzały do takich decyzji .Twojej kobiecie się nie dziwie ,powiedziała Tobie szczerze i wprost że myśli już powoli o założeniu rodziny,marzy zapewne o tym...i dlatego chcę poczynić pierwsze kroki takie jak zamieszkanie razem.Z punktu widzenia kobiety dokładnie wiem co czuję i wiem jak zareaguje gdy powiesz jej to co zamierzasz...będzie rozczarowanie,smutek,strach ,i te obawy pewnie będą jej towarzyszyły do tej pory aż się zdecydujesz poczynić te kroki na przód.Sam wiesz co zrobiła gdy jej były również nie okazywał inicjatywy.Powiem tak,liczysz na ciągły dreszczyk emocji ,te uczucie tęsknoty,pożądanie a miłość nie wygląda tak cały czas...fajnie jak bywają takie uczucia w związku,trzeba o to dbać żeby nie wkradała się rutyna ale musisz się liczyć z tym że wiecznie to nie będzie za pewne trwało.I nie wiem na co czekasz...jak ciągle potrzebujesz tej adrenaliny to nigdy nie zdecydujesz się na ten krok a dziewczyna będzie żyła w nadziei albo znudzi jej się takie chodzenie wieczne za rączkę bez perspektyw na przyszłość...Fakt ,każdy potrzebuje swojej przestrzeni,i dziewczyna po prostu zachłysnęła się miłością i dla niej ten stan trwa,a Ty jak masz już ją w garści emocję opadają(wiadomo zawsze opadają) to zaczynasz mieć dziwne odczucia ...że już tak jej nie pragniesz,nie tęsknisz ,nie starasz się itp.niepokoi Cię to widać.bo wkrada się prawdziwe życie,codzienność a nie wieczne randki ...ale tak wygląda właśnie dzielenie życia z drugą osobą,przykro mi że Cie rozczarowałam...będziesz ją widywał nie taką "odpicowaną" ,czasami chorą ,czasem będziesz musiał znosić jej humory ,złe dni ,itp i co wtedy Twoja miłość za pewne osłabnie...jeśli tak to nie jest to PRAWDZIWA MIŁOŚĆ .