moje rozdarcie - chcę umieć żyć sama, ale prześladuje mnie naiwność

Jeżeli wiesz, jakie błędy popełniłaś, czemu dalej przy nich trwasz i popełniasz je w dalszym ciągu?

To, że pamiętasz o tym, jakie błędy popełniłaś, powinno być dobrym prognostykiem. Powinno, gdybyś z tych błędów wyciągnęła wnioski i nie powtarzała ich już. Znam już odpowiedź na pytanie, które sama na początku postu zadałam. Oszukujesz samą siebie, bo nieprawdą jest, że wg Ciebie popełniłaś błędy. Twierdzisz tak, bo tak wypada, bo wiesz, że nigdy "wina" nie leży po jednej stronie. Natomiast Ty, tak naprawdę, tych swoich błędów nie zauważasz, w dalszym ciągu wg Ciebie ich nie ma. Jesteś przecież myślącą osobą. Gdybyś uznała swoje błędy, więcej w ten sam sposób byś ich nie robiła, bo po co występować przeciwko sobie.

Dużo napisałaś o swoich "chceniach". Tak postępują dzieci. One też dużo chcą. Dorośli podejmują decyzje.

Czego Ci życzyć? Byś w tym nowym roku zaprzestała oszukiwania się. Będzie Ci lżej.

recepty nie znam. ale jeśli Cie to w jakiś sposób pocieszy to nie jesteś sama. Ja przeżywam coś podobnego. Ciągle myślę o tym, że mogłam zrobić wszystko inaczej. Rozstanie co prawda nie bylo moją winą, ale ciągle mam wrażenie, że gdybym od początku wszystko robiła inaczej to i on by był inny. Błędne koło. I CODZIENNIE się budzę i o tym myślę, jak mogłoby być, chociaz wiem ze to bez sensu i beznadziejne zupełnie. Ale takie myślenie to siła wyższa niestety, i choćbyśmy chciały nie mamy na to większego wpływu, można starać się czymś zająć, żeby tak nie myśleć, ale to i tak będzie wracać, i tak dopóki nie pojawi się ktoś nowy kto totalnie przejmie inicjatywę w byciu nr 1 w naszych myślach. Ja też tak wiele bym chciała zrobić, obiecuję sobie codziennie, że 'od jutra' zrobię to i to i to, a kiedyś jak go spotkam zobaczy we mnie kobietę niezależną, zdecydowaną, kobietę sukcesu, która wie czego chce, zna swoją wartość i nie traktuje związku z nim, jako jakąś porażkę życiową, tylko cenne doświadczenie. Marzę o tym. Tylko narazie jest tak ciężko...zero motywacji...za sukces w tej chwili uwazam to, że pójdę sama na imprezę i dobrze się bawię:/ Marzę żeby się obudzić i o tym nie myśleć. Żeby przestało mi się to śnić nocami! Nie sądziłam, że zawładnie to mną do tego stopnia, bo przecież ten człowiek wyrządził mi tyle krzywdy!(jeśli jesteś ciekawa, poczytaj moje posty). Ja myślę, że nie ma na to jednej prostej recepty. Czas czas czas, NIE siedziec w domu, wychodzic ze znajomymi chocby na siłę, nawet jak Ci się nie chce. Znajdować sobie nowe zainteresowania - chocby na siłę. Dbaj o siebie - fryzjer, kosmetyczka, makijaz, dobry strój, w którym poczujesz się pewna siebie. I nie RAZ, tylko codziennie. Tak, że gdy go kiedys przypadkiem spotkasz, pomysli "kurde, fajna laska z niej, na pewno stado facetów na nią leci!" I niech obejdzie się smakiem. A ty widząc jego minę, poczujesz, że uniosłas się 10cm nad ziemią, zapytasz co słychać, nie dając mu dokonczyc, oznajmisz, ze niestety musisz leciec bo się spieszysz i zarzucając włosami zyczysz mu powodzenia w zyciu. Odejdziesz nie odwracając się. BEZCENNE. Wiem, że może to stuknięte, ale ja wielokrotnie sobie układam scenariusze co bym zrobila w takiej sytuacji, bo kiedys w takiej bylam i zachowałam się ŹLE! Wpadlismy na siebie w pociągu po 2 miesiacach nie odzywania sie w ogóle. I gadka gadka gadka całą drogę co u kogo, miał samochód przy stacji, pozwoliłam się odwieźc do domu, a najpierw podwieźć do sklepu, w ktorym musialam kupic cos koniecznego. I to NIE bylo dobre zachowanie, chociaz wtedy tak straaasznie tego chciałam, POBYĆ z nim, dać się sobą zaopiekować chociaż na chwilę. On tak cudownie potrafił się troszczyć a tak mi tego brakowało. I dałam się ponieść:/ do niczego niby nie doszło, ale powinnambyła conajmniej zakonczyc rozmowę po wyjsciu z pociągu, odmówić podwózki i dać mu do zrozumienia, że nie potrzebuję tego i świetnie radzę sobie sama. Także warto przemyśleć ewentualny scenariusz takiej sytuacji, zamiast potem sobie wyrzucać. Ja po tym spotkaniu nie od razu, ale po nastepnych dwoch miesiacach do niego wrocilam. I BARDZO żałuje ze nie rozegrałam wszystkiego inaczej. Może dziś wszystko wyglądałoby inaczej. Ale nie ma co wracać wstecz. Lepiej pomyśleć na zaś:]

nie miałam na myśli, żebys szukała sobie na siłę nowego faceta na zaleczenie starych ran. Tylko, że kiedy znowu się naprawde zakochasz, to to minie. Może rzeczywiscie układanie sobie jakichkolwiek planów nie do konca jest dobre, ale ja np z doswiadczenia wiem, ze czasem dobrze miec taka sytuacje przemyślaną wczesniej, niz potem żałować - jak ja. Ale każdy ma swoje sposoby. Tak czy sik, życzę powodzenia. A recepty na zaakceptowanie tego co było nie ma. tylko CZAS.

Rozumiem Cie doskonale... to samo przezywalam w marcu i kwietniu po rozstaniu. facet odszedl bez slowa, wtedy myslalam ze nie dam rady. dzis juz jest troche lepiej... czesto wracam do jego osoby myslami, jaki byl czuly, kochany itp przypominam sobie swieta z nim, sylwestra a tu teraz powtorka z rozrywki tylko w samotnosci... jak czytalam tego posta to poplakam sie, bo widzialam siebie ehhh teraz juz nie chce go widziec, bo wiem ze by to bolalo. Minal prawie rok i nadal zdarza mi sie o nim myslec ale w tym momencie jestem w stanie spojrzec na faceta jako potencjalnego partnera, bo wczesniej nie wchodzilo  to w gre. w tym momencie w jakim ja jestem lekarstwem jest nowy zwiazek na ktory sie nie zanosi...

pozdrawiam :*

Skończy się jak przestaniemy o tym myśleć i zajmować się rzeczami, na które nie mamy wpływu !
Niby to rozumiem - a dalej sama w tym tkwię

Też miałam dziwny sen, ale stwierdziłam, że jak dalej tak będzie to człowiek zwariuje od ciągłego przewijania taśmy ze wspomnieniami w tył. Trzeba się wziąć w garść,wyciągnąć wnioski, ew. poradzić się jakiegoś speca od ludzkich problemów, dać im i sobie spokój, bo inaczej nie udowodnimy nikomu - przede wszystkim, że nastąpiła w nas zmiana i gnać przez życie, by dojść do jakiejś równowagi emocjonalnej i zgody z samym sobą, ot co

Grzechotka... proszę nie odzywaj się do niego...wiem, że to trudne ale nie rób nic w jego kierunku. Zdecydowanie ci to pomoże...wiem coś o tym.

Kochana to ja Ci powiem cos szczerze na prawde, masz teraz wiedze i doswiadczenie, wszystko co mowisz na temat tego jak powinno byc jest sluszne, aż mnie zadziwiasz. Widac, że mocno analizujesz, probujesz sama siebie poznać jeszcze bardziej. Caly czas sie rozwijasz- wyciagajac tak logiczne wnioski- nie dostrzegasz tego? Poznawanie samej siebie- to jest rozwoj
Wszystko jest z Toba w porzadku. W mojej opinii brakuje tylko jednego

NIE UFASZ SAMA SOBIE, NIE UFASZ TEMU CO ZROZUMIALAS I CZEGO JUZ SIE NAUCZYLAS

Ja sądze, że to jedyny problem. Stad moze nastepowac rozdarcie. Masz w sobie jakas blokade. Gdy skupiasz sie na logice- realiach- jestes rozsadna, silna, czujesz harmonie, ale masz momenty w ktorych Twoje zaufanie do samej siebie- zostaje zachwiane. Jakbys nie do konca wierzyla w to co mowisz.

Uwazam, że potrzebujesz teraz wsparcia, ktore jest rowniez naturalną potrzebą człowieka. Ja Ci mowie na bazie moich wnioskow, tego co piszesz- jesteś rozsądna, mądra, jestes inteligentna. Zaufaj temu, nie boj sie wierzyć w to co myslisz, nie boj sie zaufac swojemu rozsadkowi. Musisz byc swiadoma tego jaka jestes, musisz byc swiadoma swoich atutow, swojej wyjątkowości. Świadoma i odważna.

ja mam chyba to samo...Wiem niby doskonale co robic, co powinnam, analizuję, ale chyba sama do końca nie wierzę w to co mówię. Bo nie wierzę... Ciągle nie wierzę też do końca jemu:[ Nie wierzę, że to co zrobił było do końca zgodne z jego uczuciami. On po prostu zwątpił, że nasz związek kiedykolwiek będzie normalny. Że normalnie usiądziemy jak ludzie z moimi rodzicami przy stole, że będzie jak kiedyś... Półtora roku ukrywałam przed wszystkimi, że do niego wróciłam. Ale nie była moja wina, ukrywałam, bo cały czas cos odwalał i miałam świadomość, że nie jest wobec mnie czysty i że po prostu nie mogę im powiedziec, dopóki nie będę pewna, że to jest warte nerw moich rodziców itd... Poza tym, kiedy wróciliśmy pierwszy raz do siebie, obiecal, że rozmowe z moimi rodzicami weźmie na siebie. Nie wziął nigdy, nawet zapomniał, że mi tak obiecał i potem juz były pretensje do mnie "bo ty im nigdy nie powiesz". To był tez jego głowny argument, kiedy mnie z dnia na dzien zostawił (ale czy nie był to po prostu pretekst, skoro z dnia na dzien stał sie obcy?). Juz po zaledwie 2 czy 3 tygodniach sam mi powiedzial, ze z kims pisze, cos o zauroczeniu sie przewinęło. Myslałam, że padnę:| Najgorsze ze po tym wszystkim jak juz mnie zostawił, moja mama powiedziała mi, że ona i tak wie ze ja się z nim spotykam i spotykałam i ze to moja sprawa z kim się chcę spotykac tylko zebym nie kłamała... pierwszy raz od poltora roku, wiedzialam, ze nigdy wiecej bym ich nie oklamala co do tego ze jade do niego, wychodze z nim, mysle ze nawet zaprosilabym go do siebie, gdy oni by byli. Ironia losu? Powiedziałam mu to, ze moja mama wie i powiedzialam mu, co mi na to powiedziala. Ale spłynęło to po nim i zapytal w pierwszej kolejnosci, czy powiedzialam tez ze juz sie nie spotykamy:/ Ręce mi opadły...tego samego wlasnie dnia iznajmil mi ze z kims pisze i ze ktos jest. Potem za tydzien zabrał ją na koncert naszej ulubionej plyty, koncert na ktory mielismy isc razem:| To bylo juz dla mnie ponizej czegokolwiek. Od tamtej pory nie odezwałam się ani słowem. Mija miesiąc za chwilę. On też milczy. Nie muszę mówić, jak się czuję... Ale tak jak wspomniałam na początku tego postu, nie wierzę mu w to co on robi. Wzbraniał się przed tym rękami i nogami, wmawiał, ze to sie nie zmieni nigdy i zwątpił totalnie. Ale czy to jest to, czego by chciał? Wielokrotnie mi powtarzał, jak bardzo chciałby moc zrobic cokolwiek, zeby było jak kiedys, ale ze nie da się. Że moi rodzice nigdy tego nie zaakceptują. Kurrr, my się chyba naprawdę kochaliśmy, mieliśmy plany... Wszystko robilismy razem. Gdybyscie widzieli, jak on potrafił się przy mnie zachowywać...czułam że się troszczy. To takie trudne! Wczoraj tak źle się czułam...chyba grypa żołądkowa, gorączka...tak chciałam do niego napisać! Nie wiem juz sama, czy moze mam to w nerwów, ciągły ból brzucha. Nie wierzę, że to było dla niego takie nic to wszystko, nie wierzę, chociażby z tego powodu, że 2 razy chciał żebym do niego wracała, a wiem, że nigdy wczesniej nic podobnego mu się nie zdarzyło, żadne powroty. Ale komentarz do tego, jak mu powiedzialam ze moja mama wie...mocno zabolał i dał do myślenia...

Twoje uczucia są świeższe od moich. I mam nadzieje, że im szybciej Ci te wszystkie wspomnienia "ulezą się" i  przejdą z co by było, gdyby w pogodzenie się z rzeczywistością  niż mi.

Jeszcze kiedyś miałam nadzieję, że jak dam sobie spokój z kontaktowaniem się, może On wyciągnie rękę - ale to też nie dało żadnego skutku.

Zaproponował przyjaźń, że odezwie się za rok - jasne

Niedawno spotkałam się z koleżanką, która (jak ja miałam sielankę związkową) rozstała się ze swoim chłopakiem, a dziś są znowu razem, z tym, że... Ona myśli intensywnie nad rozstaniem ze względu na to, że on nie chce ślubu, zwodzi ją. Przypomniały mi się czasy, kiedy mój ex snuł plany o oszczędzaniu na "pustaki" i przygotowywaniu się do kolejnego kroku w życiu, dla niego to były zaręczyny a ja myślałam o ślubie w perspektywie 2-3 lat. Niestety On się tego bał, w czasie naszej przerwy zrozumiałam, że rzeczywiście nie dorośliśmy i w żaden sposób, zwłaszcza finansowy nie jesteśmy na to gotowi. Więc i moje myśli poszły w zapomnienie i zrozumiałam, że i bez ślubu tez można żyć. I to wczorajsze spotkanie, koleżanki jęczenie o braku chęci do zaobrączkowania się zepsuły mi cały wieczór, więc... witaj w klubie.
Pierścionek leży odłogiem, schowałam go daleko daleko w ukryte dno szafki i teraz myślę (nie, nie chciał go - oddałam tylko srebrną obrączkę, by mógł się do mnie wrócić i zobaczyć  Go jeszcze raz - pewnie ostatni w życiu)....
Niedługo stuknie mi kolejny roczek, a On zawsze (nawet rok temu, jak już było źle) przyjeżdżał do mnie z tortem i robił mi imprezę-niespodziankę. A te urodziny takie, do kitu będą. Pewnie nawet mi życzeń nie przyśle, ale czego się spodziewać.
najśmieszniejsze było jak podczas naszego spotkania finalizującego umowę związkową powiedział, że fajnie byłoby jakbym mu wysłała zaproszenie na swój ślub.
Mnie też korci - by się skontaktować, ale cóż to da ??
Miałam być królową od 2012

Czasami twierdzę, że lepiej byłoby schować wszystkie uczucia i wspomnienia w kieszonkę, zaszyć i zmienić to wszystko w przyjaźń - wspólne hobby, miliony tematów do rozmów, ten sam gust muzyczny, podobne upodobania filmowe, jakieś życiowe priorytety. Tylko nie umieliśmy się dogadać co do przyszłości i poradzić sobie z problemami bieżącymi - finanse, praca, studia, nasze rodziny.

Nie to miejsce nie ten czas.

Żeby nie myśleć - szukam intensywnie pracy, szlifuję angielski, rozpoczęłam naukę niemieckiego, analizuję co muszę zrobić w najbliższej przyszłości, by nadrobić zaległości, a dziś pocięłam piłą ręczną drzewo i palę w piecu

Niestety też nie ma dnia, abym nie myślała. Może przyjdzie taki dzień, że się obudzimy i ba...samo zniknie

Pozdrawiam Cię

dzieki 'staram_sie' za odpowiedź. Czuję się jakaś przytwierdzona. Nie mogę się ruszyć z miejsca. Jakbym czekała...tylko sama nie wiem na co!

no i się popisałam...w piątek zabalowałam baaardzo mocno i wisząc nad kiblem zadzwoniłam do niego czy by po mnie nie przyjechał:/ Porażka. A juz tak było dobrze. Miesiąc sie nie odzywałam. MASAKRA. Przyjechał. Ale miło nie było. Szkoda gadać nawet. Traktował mnie z góry bo byłam pijana. Następnego dnia co prawda zadzwonił i wyjaśnilismy sobie wszystko i porozmawialismy nawet normalnie z pol godziny. Ale czuję się OKROPNIE! Na trzezwo w zyciu bym tak nie zrobiła. Nie ufam już sobie, nie wierzę w swoją siłę. Nie mam jej:/ Jestem jak widac tak słaba psychicznie, że to porażka. Wstyd na całego. Jedyne co mogę sama sobie polecic - nie pić więcej tyle. I znowu będę odmierzac od początku kazdy dzien sukcesu, gdy się do niego nie odezwę. No totalna porażkaaaaaaaaaaaaaaaaa:(

Co z tego, że wykasuję nr, to nic nie da. Znam na pamięć, poza tym jest jeszcze fb, gg, wspolni znajomi i generalnie jak bede chciala to i tak forma kontaktu się znajdzie. Ja muszę cos w sobie zmienic. Codziennie sobie powtarzam - rany, przeciez nie chce byc z kims tak zaklamanym, bez emocji, i ze na pewno kazda kolejna dziewczyne bedzie traktowal tak samo. Jestem o tym przekonana. Ale te jego kłamstwa były tak cudowne, tak ciepłe, tak mi było z nimi cudownie...dopóki myślałam, że to prawda, czulam każde słowo, każdy dotyk przyprawiał mnie o dreszcze... Niczego mi tak nie brakuje jak tej nieświadomości, jaką wtedy miałam, życia w błogości, spokoju-niewiedzy...
Czy to jest chore?

jak tam grzechotka?

Życzę Ci, aby przyszedł Ci taki moment jak mi , tak o znikąd, że odpuścisz.
Sama napisałam sms z propozycją spotkania, nie odpisał, i olałam....całkiem, odpuściłam temu człowiekowi. Zrozumiałam w końcu problem i przyczyne
Pozdrawiam

Przejdzie Ci, miałam to samo...jeszcze niedawno Uszy do góry
A co do ukrywania... moja cała rodzina i znajomi myśleli, że już dawno się wyleczyłam. W końcu pękłam i opowiedziałam wszystko siostrze... ulżyło.

a może poprostu nie jesteś jeszcze gotowa na chociażby poznawanie facetów albo za bardzo chcesz?
a sama wiesz, że jak się chce prezent od losu to się nie ma

i prawidłowo! Tylko wytrwaj

Staram_sie jakbym czytala swoje wypowiedzi. Mam tak samo, niby faceci sie interesuja ale jak przyjdzie co do czego to albo juz maja dziewczyny albo nie chca nic powaznego.....to po co sie odzywaja???

Super!Tez tak robie!Pozdrowienia!