Stworzona do bycia samej

czytałam kilka wątków na forum i wiem, ze są osoby, które podzielają Twój pogląd..ja miałam zawsze wręcz odwrotnie..musiałam lokować gdzieś swoje uczucia, emocje, żeby móc normalnie funkcjonować...bez tego czułam straszną pustkę...

Myślę, że to zależy od człowieka i jego indywidualności. Są osoby, które same sobie są sterem, żeglarzem i okrętem i ta niezależność daje im poczucie spełnienia. Więc nawet, gdy nie są w związkach czują się szczęśliwe i dowartościowane.
Jak dla mnie na świecie jest jednak więcej osób, które potrzebują dopełnienia w postaci partnera, który uzupełni ich osobowość w 100% i da im poczucie stabilizacji i bezpieczeństwa, którego nie mają, gdy są samotne.
Każdy jest Panem swojego życia i jeśli w danej sytuacji czujesz się szczęśliwa to to jest najważniejsze i nigdy nie wolno tego na siłę, bądź pod wpływem innych osób, zmieniać.

Po zakonczonym, toksycznym zwiazku czulam sie rewelacyjnie sama ze soba, czas dla siebie, zero klotni, nowe zainteresowania, SWIETY SPOKOJ Dalej mi sie to podoba, bo tydzien mam zaladowany od rana do wieczora, a weekendy spedzam ze znajomymi, zdobywajac swiat Czasem mam tylko ochote sie do kogos przytulic i tu znajomi nie wystarczaja, ale jak ma sie TEN trafi to na pewno sie trafi, poki co to nic na sile i zajmuje sie soba

Myślę,że to zależy od indywidualnego podejścia każdego człowieka;-)

Już kilka razy pisałam, że b. lubię być sama i nie potrzebuje dla wypelnienia czasu calej masy ludzi. Szcześciem jest dla mnie spotkanie kogoś kto czuje/mysli/ podobnie jak ja, w sensie bratniej duszy, ale niestety nie zdarza się to zbyt czesto...
Brakuje na pewno przytulenia, wsparcia, rozmowy...ale jakoś ciezko to zrealizowac z pierwszą poznaną nową osoba, skoro się niec nie czuje

Wiem, że nie o to Ci chodzi w całym poście :], ale gdy wyrwać z kontekstu to jedno zdanie, to można odpowiedzieć i od drugiej mańki.
Tak, można być stworzonym do życia samemu - można być tak nieatrakcyjnym fizycznie, że nikt nigdy nie zawiesi na tobie oka. Nie pomyśli inaczej niż o kumplu...
Wtedy tej radości bycia samym ze sobą, spokoju i harmonii trzeba się nauczyć, bo inaczej się oszaleje. :]
p.