Czy mój związek zmierza do rozsypania się?? Mam już tego dosc!

Nie rycz! To tak na początek

Wydaje mi się, że przez długi czas coś się w nim kumulowało i zamiast powiedzieć i się wcześniej wyżalić on to dusił w sobie, ale wystarczył głupi incydent pod sklepem, żeby wybuchł. Dość ciężka sytuacja, ale myślę, że do rozwiązania.
Przede wszystkim przestań mieć minę pokutnicy i nie jęcz. Wydaje mi się, że on znalazł się w takim stanie, że go to nakręca, czuje władze i z tego wszystkiego te problemy. Zacznij zachowywać się normalnie, traktuj go jak sfochowanego młodszego brata. Na jakiś czas zajmij się swoim życiem. Potem stanowczo każ mu powiedzieć WSZYSTKO co mu na wątrobie leży i powiedzieć, że powinniście dojść do porozumienia. Powiedz mu, że Ty mu w myślach nie czytasz i jeżeli już wcześniej miał do Ciebie jakieś zastrzeżenia to powinien Ci o nich powiedzieć i razem powinniście je rozwiązać, bo teraz zachowuje się jak rozkapryszony gówniarz.
Musisz być konkretna i stanowcza

Sprawa jest złożona.

Przegięłaś. Chłopak, zmęczony po pracy, przyjeżdża po Ciebie, po drodze każesz mu zatrzymać się przed sklepem, bo Tobie chce się pić. Chłopak grzecznie się zatrzymuje i słyszy bezczelne: "TY IDŹ MI KUP, BO MI SIĘ NIE CHCE!" Ja bym Ci na jego miejscu nie tylko nie kupiła nic do picia, ale jeszcze byś dymała do domu pieszo, by rączy trucht pomógł Ci przemyśleć to niestosowne zachowanie, wybacz, rozkapryszonej gówniary.

Ale Teo ma rację, to musiał być tylko pretekst do większego wybuchu, skoro on chowa urazę przez parę dni (!), a na dodatek mówi, że ma Cię dość. I teraz najważniejsze: tylko Ty wiesz, czy on ma jakieś poważne problemy, a Ty go tylko dodatkowo wkurzyłaś, czy on Cię już nie kocha i szuka pretekstu do zerwania, czy też może zachowujesz się jak stuknięta księżniczka przez cały czas i jego już mdli na Twój widok, bo czuje się jak służący, którym się pomiata?

Droga Baba Osiadła, przekręciłaś kilka słów i zrobiłaś ze mnie wygodnicką księżniczkę.
Wyraźnie napisałam że to on zatrzymał się i powiedział: "IDZ KUP COŚ DO PICIA". mnie się nie chciało pic jak to napisałaś, zresztą byliśmy już pod domem prawie, to on chciał jakiś napój na wieczór bo on nic innego nie pije tylko te gazowańce. Ja grzecznie do niego powiedziałam, Proszę, ty idz. No a on wybuchł jak grom.
Czemu czytasz pochopnie?
A co do tego że on czuje się jak służący. To raczej ja powinnam czuc się jak służąca! Bo on ma ze mną bardzo dobrez. Zawsze ciepłe jedzenie pod nos, zawsze kolacyjka, śniadanko. On kiedy wróci z pracy to jego już nic w domu nie obchodzi, bo przecież jest zmęczony. Ja wracam i zabieram się za pisanie pracy, za sprzątanie, za gotowanie obiado kolacji. Ma ze mną naprawdę dobrze. A że po pracy po mnie podjedzie to co w tym złego tym bardziej że do domu muszę jechac dwoma autobusami i to przez półtorej godziny.

Drogi Wielokropku, jeżeli były między nami mniejsze lub większe problemy to zazwyczaj ja pisałam do niego list. On czytał i dopiero wtedy do niego wszystko docierało bo inaczej nie da się z nim rozmawiac. Uwierzcie mi że się nie da. Kiedy ja próbuje z nim porozmawiac to albo mnie nie słucha, albo lekceważy. Tylko listy na niego działały. Zastanawiam się nawet czy teraz też do niego nie napisac.

Jeszcze napiszę jedno. Dziś miał bardzo ciężki dzień w pracy. Czasami z nim jezdzę i mu pomagam wypełniac papierkową robotę, szybciej mu schodzi. Dziś też poprosił mnie abym przyjechała tam gdzie pracuje i mu pomogła. Ale odmówiłam bo zaraz po szkole miałam umówione badanie echo serca na które czekałam 2 tygodnie. I co? I oczywiście wielce obrażony!
Przed chwilą dzwoniłam do niego, pytałam jak tam mu idzie. A on oschle, : "normalnie". Potem mówie mu żeby się nie przejmował, że da dziś radę i naprawdę dziś nie mogłam podjechac. To on do mnie z tekstem: "nie obchodzi mnie to, odpieprz się już, dobrze".
To wygląda tak jakby moim obowiązkiem było chodzenie na uczelnie, i dojezdzanie do niego do pracy, a w domu gotowanie i sprzątanie. A gdzie czas na moje sprawy?? Mam już dosc

Rany!
Jeśli tak robisz na własne życzenia, to...
Przeczytaj ten wątek: http://www.netkobiety.pl/t17705.html
Zobacz, do czego możesz doprowadzić takim swym zachowaniem.

Jest tak, jak przypuszczałam. Również u Ciebie są całe pokłady złości, upokorzenia i innych nieprzyjemnych uczuć. U Ciebie też się przelało. To teraz czas na sprzątanie. Wspólne.

***
Czy on chce byś go traktowała jak udzielnego księcia? Jesteś pewna, że to właśnie mu pasuje? Ja, na jego miejscu, byłabym wściekła za takie traktowanie.

Skoro znalazłam się wśród wycukrowanych w pierwszym poście to postanowiłam się wypowiedzieć

Tyle, że już napisałyście wszystko. Moje odczucia po pierwszym poście (bez czytania reszty) były takie:
chłopak pochodzi z rodziny, gdzie matka skacze koło ojca lub koło niego. Teraz postanowił wcielić w życie swój model związku.

Kiedy przeczytałam resztę postów - ślicznie się potwierdziło. A Ty, droga autorko, bez żadnych konsultacji i rozmów pięknie się dopasowałaś do JEGO modelu związku. Po jakie licho zaczęłaś to sprzątanie i obiadki wiedząc, że on ma taką matkę???

Vinnga nie wiedziałam. Ja dopiero teraz to zauważam, nie mieszkamy ze sobą długo. Ja ogólnie jestem osobą która lubi w domu porządek, lubi miec ugotowany obiad dla siebie i rodziny. I jemu to zawsze pasowało. W tej rodzinie kobiety sprzątają dom, a mężczyźni robią całą resztę, myją samochody, koszą trawnik, odśnieżają, naprawiają itp. Ja wiele razy rozmawiałam z nim na ten temat, mówiłam że u mnie w rodzinie mężczyźni pomagali i chcę abyśmy jakoś to połączyli aby każdy był zadowolony. Tylko nie mam pola do popisu.

Ale teraz Was zapytam, co mam zrobic? Tak po prostu, jak mam się zachowac kiedy on wróci z pracy? Po jego słowach dzisiejszych pełnych złości że mu nie pomogłam odechciewa mi się wszystkiego i jestem zła że on ma ciągle jakiś problem.

On jest zły na Ciebie.
Ty jesteś zła na niego.

On ma ciągle jakiś problem z Tobą związany.
Ty masz ciągle jakiś problem z nim związany.

Co macie zrobić?
Napisałam wyżej.
Zbliżają się święta. Czas na wspólne porządki w waszym związku, nie tylko w mieszkaniu.

Szkoda, że dopiero teraz dopisałaś to wszystko. W tym kontekście oczywiście wycofuję poprzednią wypowiedź; koleżanki mają rację.

To chyba raczej on się do dobrego przyzwyczaił (do wygód typu obiadek gotowy, kolacyjka, posprzątane itd).
Raz powiedziałaś, że czegoś nie zrobisz no i proszę reakcja gotowa + tydź. nie odzywania się.
Chyba, że jest jakiś ukryty powód. Poobserwuj go trochę. Bądź miła, (a co Ci szkodzi), ale obserwuj.
Ja bym tak zrobiła. Może się w końcu odblokuje i powie wprost w czym problem.

Też o tym pomyślałam, że może się ktoś kręcić koło niego. Albo nasłuchał się czegoś i stwierdził, że Autorka jest niewdzięczną i podłą niewiastą.
Uważam, że to dobry czas, że z niego tak wszystko wyłazi, bo może zobaczysz z kim naprawdę masz do czynienia.

Jeżeli nie masz do czynienia ze świrem czy psychopatą to każdy związek ma szansę. Zadaj sobie pytanie czy TY chcesz się z nim użerać? Czy TY chcesz go zmieniać w imię nie wiadomo czego? Czy TY chcesz dobrowolnie poddać się upokorzeniom, złości z jego strony? Bo na pewno będziesz znienawidzona przez niego za to, że chcesz wprowadzać nowy porządek. Odpowiedz sobie na te wszystkie pytania szczerze, czy WARTO się tak poświęcać w młodym wieku? Nie to żebym coś sugerowała, ale czy nie lepiej znaleźć już takiego odpowiednio wychowanego i zaradnego? Bo ja wychodzę z założenia, że jak nie trzeba to po co się męczyć?

Popełniłam więc wiele błędów. Że od początku nie postawiłam jasnych warunków ale wtedy było zupełnie inaczej! Teraz postąpiła bym inaczej, ale człowiek przecież mądry dopiero po szkodzie.
Macie racje, ale nie jest to takie proste. Męcze się czy się nie męczę. Teraz oczywiście tak. Bo boli mnie że on pastwi się nad moimi uczuciami. Ale wcześniej nie było tak źle. Na pewno dobrze wiecie że to nie jest takie proste odejsc od kogoś, przecież mamy tyle wspólnych planów, tyle wspomnień, tyle jeszcze rzeczy które chcielibyśmy zrobic razem!
Ale też myślę czy ten związek przetrwa... Jesteśmy ze sobą już albo raczej dopiero 5 lat. A już zgrzyta między nami dosc boleśnie. Chciała bym aby był taki jak przed tygodniem. Nie był idealny (ja też nie jestem, nikt zresztą nie jest) ale kocham go i akceptuje jego wady. On moje też akceptował jeszcze przed tygodniem. Dziś już jestem zła, beznadziejna i ma mnie dosc. Nie wiem czy to przetrwa... Coraz bardziej mam wątpliwości. Cieszę się z jednej strony że nic mnie przy nim na siłę nie trzyma, nie mamy ślubu, dziecka, nie jesteśmy nawet zaręczeni. Jestem niezależna finansowo. Ale kocham go i gdyby tydzień temu nie wydarzyło się to to wciąz miała bym w sercu radosc że spędze z nim życie a dziś już nie mam. Bo ileż jeszcze tak wytrzymam? W tej samotności? Bo czuję się samotna, jesteśmy nie ze sobą lecz obok.

samisam masz rację:( to jest smutne ale jest prawdą. Może rzeczywiście za wcześnie sie spotkaliśmy? W zasadzie była to wielka miłosc od początku, od tamtej chwili gdy go poznałam to cały czas tkwi w mojej głowie, nic się nie zmieniło. I może rzeczywiście on czuje że młodosc go omija... Ale co ja mam z tym zrobic? Czy to już wróży że koniec bliski? Dziękuje wam bardzo za szczere wypowiedzi

Wielokropek chcę z nim porozmawiac. Ale znam go na tyle by wiedziec że akurat w tej chwili, kiedy jest zły nie będzie chciał nawet ze mną rozmawiac. Muszę poczekac na lepszą chwilę albo myślę nad tym listem. Bo wiem że list przeczyta w całości i wtedy namówię go na rozmowę, aby mi odpowiedział to co napisałam w liście.

Kochanie, ja ci nie kazuję odchodzić,po prostu chcę ci uświadomić ci że taka możliwość jest bardzo prawdopodobna. Tydzień temu wybuchło to co kumulowało w was już od jakiegoś czasu. Nie spotkaliście się za wcześnie, za wcześnie staliście się "dorośli na 110%) A zresztą, jak czytasz forum to na pewno natknęłaś się na watki kobiet dużo starszych od ciebie, które maja za mężów dorosłych chłopców, A co ty masz z tym zrobić? a może..... zapytaj się go otwarcie (ale spokojnie, bez łez) czy w jego życiu pojawiła się inna,niech ci szczerze odpowie. Jeżeli nie to może ma problemy w pracy, albo może męczy się w związku,niech ci odpowie, albo przynajmniej niech spróbuje. Może być tak, że to na tobie spocznie decyzja co dalej........
Pisz na forum, a jeżeli chcesz opowiastek mamy o jej synusiach to służę moi synowie przyprawili mi już sporo siwych włosów, i nie zaniedbuja się w tym nadal

samisam z chęcią wysłucham Twoich historii:)
Jeśli chodzi o to czy ma inną, to szczerze w to wątpie. Myśle że domyślała bym się. Ale żadnych sygnałów co do tego nie ma. Porozmawiam z nim o tym albo napiszę mu to w liście. To co mi poradziłaś Ty i wszyscy w wątku. Czy męczy go związek ze mną, czy w ogóle chce aby było jak dawniej.

Wrócił dziś z pracy, ciągle się nie odzywa. Cały czas jakieś wonty, pretensje które sobie wynajduje znikąd. Ale puszczam to mimo uszu. Dziś nie ma co z nim rozmawiac bo sądze że mnie zlekceważy. Ale zobacze jak będzie jutro... Może będzie w lepszym nastroju... Ale powiem wam że jest naprawdę źle bo jeszcze nigdy tak długo się nie gniewał. A ja? Ja pomału dopuszczam do siebie myśli że jego miłosc wygasła do mnie zupełnie. Idą Święta, jeżeli nic do teg czasu się nie zmieni to będą to bardzo smutne święta, najgorsze Święta miałam gdy mój tato był już umierający i składałam mu ostatnie życzenia. Teraz Święta będą samotne. Będę pisac tutaj, co dalej między nami się dzieje także nie przestawajcie pisac, naprawdę tego potrzebuje bardzo.

modzia sądze że to tylko by zaostrzyło jego złosc gdybym się wyprowadziła.

Katia, pisz tu do nas, to pomaga;) Pewnie znaczna większość z nasnetbabeczek, pierwszą styczność z forum miala w dobie "kryzysu zyciowego"

Przychylam się do wypowiedzi kolezanek ale najpierw zastanowlabym sie na Twoim miejscu czy na pewno chce cokolwiek ratować. Gdy raz jakas granica zostanie przekroczona, nie cofniesz sie do punktu wyjscia na stale.  W jego wypadku to prawdopodobnie byla kumulacja, obserwowal Cie pewnie jakis czas krytycznym okiem i w koncu wybuchnal.

Mysle ze on nikogo nie ma. Widzac to jak sie odnosi do Ciebie teraz, pewnie by sie nie patyczkowal z Toba chcac zwiazac sie z kims innym. Posluchaj sobie piosenki http://www.youtube.com/watch?v=04WyhxMqCNQ&feature=related dla mnie swietnie opisuje byc moze sutuacje oczami Twojego chlopaka

Witajcie NetKobietki po długiej przerwie!
Jakoś ostatnio nie miałam czasu żeby napisac, w końcu trochę go znalazłam.
Korzystając z okazji życzę Wam Szczęśliwego Nowego Roku!

Mam nadzieję że jeszcze się odezwiecie, bardzo potrzebuje waszej rady.
Po ostatniej kłótni o której tu opowiadałam wszystko wróciło do normy, prawie. mój facet zaczął znów do mnie się odzywac, stwierdził że miał dużo stresów i wyładowywał się na mnie (!), ale ja i tak w to nie wierzę!
Wiem że coś jest nie tak z jego strony! Dziewczyny, niby jest ok, ale tylko przez chwilę bo zaraz znów jemu wszystko we mnie nie pasuje.
Napiszę Wam w punktach jak wygląda jego relacja w stosunku ze mną:

1. Wytyka mi moje wady. Powiedział że nie jestem wielką pięknością, powiedział też że zgrubłam. Wczoraj wybieraliśmy się na Sylwestra do restauracji. Ubrałam świetną czarną, krótką sukienkę. Miałam rozpuszczone włosy, ładny makijaż, szpilki. Czułam się naprawdę atrakcyjna a on to tylko skwitował słowami że nogi mi zgrubły. Już daaawno nie słyszalam od niego słów: "ładnie wyglądasz"
2. Unika całowania. Twierdzi że nie lubi się całowac (kiedyś jakoś lubił). Czasem gdy leżymy, ja gładze go po twarzy, całuje spontanicznie w szyję, czoło itp. on nigdy tego nie odwzajemnia! Tak jakby już w ogóle nie czuł potrzeby przytulania się, czułości, czasem wręcz mnie delikatnie odpycha. z seksem jest w miarę ok, czasem jest lepiej a czasem gorzej.
3. Może jestem staroświecka ale czasem chciała bym poczuc się jak wartościowa kobieta tymbardziej że kiedyś w tej kwestii był inny, otóż w ogóle nie przepuszcza mnie pierwszej w drzwiach, zostawia mnie w tyle, nie kwapi się do tego aby wziąc ode mnie torby z zakupami. Kiedyś był inny! Nie wymagam cudów, może to są drobnostki ale jakże wiele mówią o jego podejściu do mnie!
4. Czasem w kłótni mówi: mam cię dosc! to tylko przyzwyczajenie itp.

Czuję że jego milosc zgasła. Nie wiem co teraz robic. Czy jest sens ratowac ten związek?

Teo ale są momenty kiedy jest między nami super, są momenty kiedy czuję się  kochana. Dlatego dziwi mnie to wszystko bo gdyby naprawdę miał dosyc tego związku to by wkońcu o tym powiedział. A tutaj raz jest dobrze a raz źle. W ciągu dnia dzwonimy do siebie, opowiadamy o problemach, ja go podtrzymuje na duchu i on mnie również, pomagamy sobie, czasem snujemy plany na przyszłosc. A tu nagle kolejnego dnia jest taki nie miły, nie czuły, jakby zły że się urodził. To jest dla mnie trudne bo gdyby był ciągle dla mnie okropny to brała bym nogi za pas, dała bym mu do zrozumienia że już dłużej nie będę tkwiła w takim związku, nie boję się samotności! Ostatnio nawet już miałam zamiar napisac mu list i w liście wypisac wszystko, że nie pozwolę sobie na takie traktowanie. A on chyba wtedy jakoś wyczuł że coś jest nie tak z mojej strony i wszystko znów ładnie pięknie, chciał pokazac jak mnie kocha i jak jest nam dobrze. Dziwne to jego zachowanie i nie wiem jak dalej postąpic. A dobrze chyba mnie rozumiecie że nie da się tak łatwo odejsc, chciała bym razem z nim ratowac ten związek.

Może jednak napiszę ten list i zaproponuje dwa wyjścia, albo staramy się aby nadal było tak dobrze jak dawniej albo się rozstajemy. Co myślicie?

mata hari może "parę chwil" to trochę przesada, tych dobrych chwil jest więcej. Ale zdarza się że on zachowuje się właśnie w ten sposób jaki opisałam w punktach.

Ja po długim zastanowieniu doszłam do pewnych wniosków i napiszcie czy mam rację.

Jestem jego pierwszą dziewczyną, przede mną nie miał poważnych związków, raczej przelotne, seks też był pierwszy ze mną natomiast ja już miałam kiedyś partnera.
Mam wrażenie że on zwyczajnie dusi się w tym związku, czuję się przytłoczony że nie wybawił się w młodym wieku, nie miał innej dziewczyny, nie wie jak to jest z inną, może idealizuję jakąś i porównuje że może miał by z inną lepiej?
Widzi że jego koledzy jeszcze nie są w poważnych związkach, może poczuł zazdrosc że oni się bawią, podrywają dziewczyny, jeżdzą na dyskoteki, chodzą do pubu na piwo. Ja go nigdy nie ograniczałam, tzn. on nigdy jakoś nie ciągnął w takie miejsca, oczywiście czasem wychodzi do kolegów ale to tylko tyle, może poczuł że stały związek wiąże się ze stabilizacją i jednocześnie nudą? że szaleństwo młodości go omija?
Takie odnoszę wrażenie, że poczuł się uwiązany na smyczy i pokazuje swoją frustrację.

Dziewczyny, co o tym myślicie?

mata hari może masz rację, wierzę Ci w to co piszesz ale największym problemem jest to że kocham go wciąż! Tyle mieliśmy planów, wspólnych marzeń! Dziś jak wrócił z pracy znów jest kochany, jest nam razem dobrze i miło, jest taki jak dawniej! Dlatego już sama nie wiem co myślec.... Kiedy jest źle mam wrażenie że on nie pała do mnie już żadnym uczuciem, dziś czuję się kochana, śmiejemy się jak dawniej, rozmawiamy, jest dobrze. Chyba że ja mam zaburzony obraz normalnego związku i może tylko mi się wydaję że to tak ma wyglądac? Wiele raz już pokazał jak mnie kocha, jakiś czas temu mieliśmy kryzys, około roku temu, kiedy poznał pewną dziewczynę. Twierdził że to tylko koleżanka ale ona była na maksa w nim zakochana, chciała nas rozdzielic! Kazałam mu wybierac, wyprowadziłam się. Przyjechał, błagał, przepraszał, mówił że tylko ja się liczę, że nie może zyc beze mnie... Od tamtej pory urwał z nią kontakt i ponownie mu zaufałam. Zobaczyłąm że naprawdę mu zależy. Czy przez ten czas mogło się wszystko zmienic?