Moja siostra u nas mieszka nic nie pomaga...

Dokładnie to trwa to juz latami...z małmi przerwami kiedy nie pracowała...naprawde jestem juz bliska zrobienia awantury, tym bardziej jak widzę że mój maz już też nie wyrabia, nosi go. Ale z drugiej strony to moja siostra, do tej pory liczyłam, że w końcu sie zastanowi ze jest ciężarem, bo ja nie mogę zrozumieć tego że jej nie jest wstyd, tak na kims wisieć.

Niestety, to Twoja wina, że nie ustaliłyście od początku warunków jej pomieszkiwania u Was. Nic nie mówiłaś więc teraz nie powinnaś się na niej wyżywać.

Nie pracujesz, dlatego nie stać Cie już na gest dobroci i odkładania rozmowy na później. Porozmawiajcie i ustalcie warunki jej pobytu w Waszym domu, ale nie krzycz na nią, bo to Ty powinnaś od samego początku wyznaczyć zasady.
Rozumiem, że jest Ci niezręcznie, ale po prostu musisz odbyć tą rozmowę, bo ta sprawa będzie do Was powracać.
Mam nadzieję, że nie będzie tak źle, chociaż wiem, że zazwyczaj takie rozmowy i tak kończą się awanturą..

Ja tez uważam, że to dziwne, ze ona sama sie nie poczuwa do niczego. dzieki dziewczyny z rady (myslałam, że nikt nie odpisze). Może i prawda jest, że ja sama ją do tego przyzwyczailam (tak samo twierdzi mó mąz), ale dopóki pracowałam, nie liczylismy sie z groszem, to wkurzała mnie ta jej ciągla obecność, ale teraz kiedy zamiast jedenego szamponu usze kupić dwa w miesiacu itp to mnie nosi, pozatym moja siostra jest strasznym leniem, nie gotuje, bo nie umie, nie pomaga mi w obowiazkach domowych wcale (nie jestem osoba która o cos prosi zamiast tego robię sama) dodatkowo wrzuca brudne rzeczy do kosza na pranie i ja jej oczywiście to wszystko piore, na co mój maz nie moze patrzeć i od dłuższeo czasu mi powtarza ze jak ja z nia nie porozmaiwiam to on to zrobi.... tylko mi jest niesamowicie niezrecznie, nie wiem jak sie do tego zabrać....

Kochana, musisz z nią porozmawiać. Szkoda, że tak późno, ale lepiej późno niż wcale.
I lepiej jak to Ty z nią pogadasz, zanim zajmie się tą sprawą Twój mąż.

To kiedy spróbujesz podjąć się tej rozmowy?

Chciałabym to załatwić jescze przed świętami, żeby w swieta mieć spokojne sumienie, ale nie wiem czy to dobry czas, boje sie ze ona moze to inaczej odebrac niz bym chciała, a nie chciałabym być skłocona akurat teraz...dam znac

misiaki zwróciła tu uwage na bardzo wazną sprawę, mąż ma dosyc, nie tyle ,że od lat nie ma komfortu zycia z rodziną( jak on to wytrzymał??) bo kręci sie siostra to na dodatek utrzymuje pasozyta, bo siostra pracuje i zwyczajnie żeruje na nim.
Taka sytuacja spowoduje ,że mąż zacznie naprawdę mieć dosyc i to już bedzie zagrożeniem dla Twojej rodziny, zacznij to dostrzegać!!
Najbiższa Twoja rodzina to mąż i dziecko a Ty koncentrujesz się na nadskakiwaniu siostrze, która korzysta z tego na co dokładnie jej pozwoliłaś, pomoc siostrze pomoca ale nie kosztem Twojej rodziny.
Im prędzej z nią porozmawiasz tym lepiej, niech sie dokłada do rachunków, przecież pracuje, korzysta z mieszkania niech o nie zadba, jeżeli tu nie staniesz po stronie meża możesz dużo przegrać i obudzic się z reką w nocniku.Sluchaj tego co mówi Twoj mąz.
A jezeli siostra się obrazi? Trudno, ale przynajmiej Twoja rodzina odetchnie z ulgą a mąż zobaczy,że jest dla Ciebie wazny.
Jako rodzina powinniście mieszkać sami, pomóc można przez kilka miesięcy ale nie lat!
Problem jest w tym ,że tu nie zachowujesz sie jak siostra tylko jak mamusia, nie jestes jej mamą, masz już dziecko, przestań jej prać!!
Jesteś tu za delikatna,za spokojna,nie masz zadnych wymagań, dlatego Cie wykorzystuje.

Nonka, przyznaję, że kiedy przeczytałam Twój post, to aż włos mi się na głowie zjeżył. Tej rozmowy absolutnie nie powinnaś już dłużej odkładać i to nie Ty w tej sytuacji powinnaś czuć się zażenowana. Kiedy jestem u kogoś choćby trzy dni, to staram się jakoś pomóc w codziennych obowiązkach - ugotuję obiad, pozmywam naczynia po kolacji, przyniosę jakieś zakupy, a już na pewno zajmuję się sobą i przywożę wszystko, co jest mi potrzebne do normalnego funkcjonowania. I właśnie dlatego zachowanie Twojej siostry wydaje mi się zupełnie niezrozumiałe i nie do przyjęcia.

Tobie niestety brak jest asertywności, wiesz, że czegoś oczekujesz i jest to słuszne, ale boisz się o tym powiedzieć. Niestety jesteś tu jedyną osobą, która może to zrobić tak, żeby szkody okazały się możliwie jak najmniejsze.

Dziewczyny mają rację, Twój mąż i tak okazał się już wzorem wyrozumiałości i cierpliwości, oboje zresztą się nim okazaliście, myślę więc, że wystarczy. Sama piszesz, że sytuacja  finansowa w Waszym domu zmieniła się diametralnie, a Twoja siostra nie znajduje się przecież w żadnym trudnym czy wręcz beznadziejnym położeniu, dlatego też oczekiwanie od niej pokrycia kosztów własnego utrzymania nie jest tu ani niehumanitarne, ani nawet pozbawione skrupułów. To ona nadużywa Twojej siostrzanej miłości i Waszej wspólnej gościnności, to ona też powinna w końcu zacząć zachowywać się jak dorosła osoba, a dorosłość polega między innymi na tym, że samemu bierze się odpowiedzialność za swoje życie, a w tym mieści się również zakładka ,,utrzymanie", nie ma natomiast nic o pasożytnictwie.

Kiedy ja mam do odbycia jakąś ważną i trudną dla mnie rozmowę, staram się tę drugą stronę wyciągnąć na spacer, nie wiem dlaczego, ale na spacerze zawsze łatwiej mi się rozmawia. Spróbuj, może Tobie również będzie łatwiej. Powodzenia!

Jest jeszcze jeden aspekt tej sytuacji, na który do tej pory nikt nie zwrócił uwagi, a mianowicie w ten sposób zwyczajnie robicie siostrze krzywdę. Wiem, brzmi to co najmniej niedorzecznie, bo przecież ma wszystko, co jest jej potrzebne, ale brak jej niestety nauki samodzielności, prawdziwej dorosłości, odpowiedzialności za swoje życie. Kiedyś może się w końcu okazać, że przyzwyczajona do kompleksowej obsługi - tam rodzice, tutaj Wy - nie będzie umiała sama dać sobie radę z wieloma podstawowymi rzeczami - pozałatwiać różnych codziennych spraw, ugotować, zadbać o dom, potencjalnego partnera czy dziecko. Należy też zdać sobie sprawę, że im wcześniej ten proces się zaczyna, tym przebiega naturalniej, łagodniej, a nadopiekuńczość niestety się nie sprawdza, nawet jeśli podszyta jest prawdziwą troską.