Nauka języka w Polsce. Jak to jest?

Jakby nie było to jesteśmy krajem Europy wschodniej no i dlatego takie ciut zacofanie, ale już coraz więcej ludzi potrafi porozumieć się w choć jednym jezyku.

Ludziom szkoda pieniędzy na nauke jezykow i brakuje im motywacji do samodoskonalenia. Kiedys tez bylam bierna, uczylam się jedynie w szkole, ale jak poszulam braki, brak jezyka w gebie od razu zapisałam się na kurs do speak up na angielski, a potem zaczelam lekcje prywatne z wloskiego. jeszcze kilka lat i może dojdziemy do poziomu europejskiego.

przez przesady, Polacy znają języki obce, nieraz lepiej od Hiszpanów, Włochów czy Brytyjczyków. U mnie w Łodzi co chwilę otwierają się nowe szkoły (z jakością różnie bywa), co oznacza, że ludzie chcą się uczyć.

Nasze polskie młode pokolenie zna języki obce,czego nie mogę powiedzieć o młodzieży czeskiej z która się stykam na co dzień.

Kiedyś się kładło jeszcze mniejszy wg. mnie. Ale i tak ludzie starsi często potrafią więcej od obecnej młodzieży, bo kiedyś podejście do nauki było diametralnie inne. Nie wystarczyło zaliczyć na 2 z dwoma minusami by cię jakoś przepchnęli. Poza tym, to co mi się nie podoba w polskiej nauce języków to to, że kładziemy dużo nacisk na nauką teoretyczną, nie szkoląc się praktycznie. W bez praktyki - wiadomo. Ale nie jest tak źle, bo przynajmniej staramy się rozmawiać po angielsku, nie przeszkadza nam to. A na przykład w takich Włoszech czy we Francji, ludzie bardzo niechętnie porozumiewają się innym językiem niż ich ojczysty, nawet jeśli ten inny język znają.

Za mało języków w szkołach ( nie tych prywatnych szkółkach językowych) Za moich czasów rosyjski  2 godz w tygodniu. Angielski lub niemiecki dopiero w Liceum i 3 godz w tygodniu.

moje dzieci małe jeszcze ale męża dzieci 16 i 11 lat ucząc się w Niemczech piszą referaty "z głowy" po francuski i po angielsku. Nie dukają nie stękają tylko czytają płynnie i mówią płynnie po angielsku.

Powinno się położyć większy nacisk na języki już od najmłodszych lat w szkole podstawowej. Zamiast tego tłuczenia o pierwotniakach czy sinicach czy minionych epokach. Po co to komu w przyszłości. Jak ktoś ciekawy to doczyta albo discovery obejrzy. Pięknie ciekawie pokazane aż dech zapiera nieraz.  Tak myślę.

edit: albo te lektury .....

aż głowa zaczyna bolec jak sobie przypomnę jak ze łzami w oczach się czytało Pana Tadeusza czy Dziadów   (ja nie piszę, że złe powieści, bo piękne jak się tak teraz wieczorem siądzie i poczyta, to łezka się nie jedna zakręci, ale wtedy w tak młodym wieku..)
Podkreślam, że to tylko moja opinia

pytam się 15 sto letniej wtedy bratanicy, tej wyżej wspomnianej, która uczy się w Bonn, jak to wygląda, jakie lektury mają, czy mają coś takiego.... ona mi odpowiada że przez cały rok przerabiali Harrego Pottera

Catwoman ma sporo racji. Nienajlepszy poziom j. ang wynika w dużym stopniu z systemu nauki. Nauczyciele kładą nacisk na największe pierdoły gramatyczne, które nie są przydatne do niczego. Natomiast za mało uwagi przywiązują do ustnych wypowiedzi, swobodnych rozmów, do rzeczy, które pomogą nam się porozumieć z obcokrajowcem.

Ciężko powiedzieć w czym jest problem, bo przecież uczymy się języka obcego najczęściej od podstawówki, więc teoretycznie nikt nie powinien mieć problemów. Może problemem jest sposób, w jaki się go uczy, jest chyba bardzo schematyczny, uczymy się przecież ciągle tego samego, przynajmniej u mnie tak było. Co roku od nowa czasy, jakieś słówka. A języka najlepiej nauczyć się w kraju, którego język chcemy opanować. Nie ma nic lepszego niż żywy kontakt z obcokrajowcami.

mia91, nauczyciel może być dość "lajtowy" O ILE oznacza to: bezstresowe zajęcia z języka, przyjazną atmosferę, kreatywność, zajęcia np. poza-ławką powiedzmy w kole, każdy swobodnie-jak mu wygodnie,
przyjazne, nieprotekcjonalne podejście do ucznia, niekrytykowanie go, wyjaśnianie / omawianie błędów, podtrzymywanie fajnej, kreatywnej atmosfery podczas zajęć, dyskretne korygowanie błędów i zachęcanie uczniów by sami "wpadli" na właściwy trop, swobodne konwersacje, słuchanie uczniów, bycie bardziej z boku, na wypadek bycia potrzebnym ale pozostawianie pola do popisu uczniom, bycie otwartym na propozycje uczniów co do tematu zajęć i sposobu prowadzenia (np. scenki, teatr, film), bardziej zwracanie uwagi na płynność zamiast na poprawność...... to jest O.K.
Natomiast nie można być "lajtowym" tylko po to, by być cool, by być zaakceptowanym przez młodzież i mieć święty spokój. To jedno. Drugie: polski system nauczania nadal pozostawia niewiele miejsca dla REALNEJ nauki języka podczas zajęć w szkole publicznej, nauczyciele zatem próbują przebrnąć faktycznie przez ten materiał jak najszybciej.

No właśnie: polski uczeń/ student uczy się dla OCEN  a nie dla WIEDZY. To najgorsze, co może być.

Tak to często wygląda. Najbardziej mnie niepokoi ta spora ilość maturzystów (powtórzę: z najlepszych liceów i często z klas profilowanych; z  językiem ang.) z którymi nie można poprowadzić swobodnej konwersacji po angielsku, którego uczą się o zgrozo od 15 lat (!!) a jednak stale są zagubieni w rozróżnianiu (strukturalnie: prawie perfekt!) czasu np. present perfect i past simple - "używalnie" nie wiedzą kiedy jakiego użyć i dlaczego to nie to samo. Te braki powodują z kolei niechęć do mówienia.

Ciekawy temat.
Z jednej strony są kraje skandynawskie, czy Niemcy - gdzie bez problemu dogadasz się w obcym języku (ang. czy niem), z drugiej strony są kraje południowe Włochy, Hiszpania gdzie nawet w dużym mieście ciężko jest się dogadać (trafiłam raz na strajk kolejarzy w Mediolanie - była tylko info. po włosku!). Nie wiem z czego to wynika, może  jest trochę winy w  systemie edukacji, mentalności...?

Jak uczyłam się angielskiego 20 lat temu - to uzyskanie kasety z nagraniem było trudne, dzisiaj w internecie jest wiele słowników - które mają nagrane słówka, mnóstwo świetnych materiałów (np. dzieciaki uczą się poprzez piosenki, gry, piękne książki - nawiązujące do zainteresowań nastolatków), możliwość oglądanie filmów w oryginale itd a jednak... dla wielu jest to przedmiot Z.Z.Z.

Z drugiej strony jest coś dziwnego w systemie nauczania. Zapisałam się na kurs Advanced, by sobie przypomnieć/powtórzyć i co mnie zaskakuje na tym kursie - w ogólnie nie piszemy tekstów, a przecież dorośli ludzie często komunikują się właśnie w ten sposób. Może to jest ten błąd, o którym wcześniej inni wspominali - dzieciaki są "męczone" gramatyką, zamiast wykorzystać naturalną skłonność do gadania (bez stresu o pomyłki), dorośli tylko sobie gadają, zamiast rozwinąć umiejętność również pisania stosownie do okoliczności (język formalny, nieformalny itd).

Trzeba przyznać, że językowo Polska nie jest na super poziomie. Dopóki nie wyjechałam zagranicę to mi się zawsze wydawało, że większość Polaków się jakoś po angielsku dogada, a już zwłaszcza młodzież. I jakież było moje zdziwienie, gdy przyjechałam z moim facetem do Polski (on jest Norwegiem) i nikt nie umiał/nie chciał z nim gadać po angielsku. Do jakiego sklepu nie weszliśmy to ja musiałam wszystko tłumaczyć, bo panie ekspedientki tylko "noł inglisz" i przerażenie w oczach. W restauracjach bywało lepiej, ale też nie zawsze. Byłam w szoku, bo zawsze mi się wydawało, że mój angielski jest przeciętny, a tu się okazuje, że stanowczo siebie nie doceniałam. Niemniej jednak jedno muszę przyznać: zawsze lubiłam języki, byłam w klasie językowej, chodziłam na dodatkowe zajęcia z angielskiego, studiowałam filologię i nawet na obecnych studiach nadal mam przedmioty związane z lingwistyką, choć kierunek jest w teorii ścisły. Myślę, że to kwestia osobistych zainteresowań i jak ktoś chce, to się nauczy, ale przeraża mnie, że ludzie zdają maturę z angielskiego, a nic nie potrafią z siebie wydukać... Minimalny wymóg z tego języka powinien być wyższy.