Kiedy kobieta staje się egoistką?

Jesteś kolejną na tym forum potencjalną bohaterką billboardów:
"Bo zupa byłą za słona",
"Bo była zbyt atrakcyjna",
"Bo musiał odreagować".

Gdzieś podziała swą godność i honor?

Tak, tego się najbardziej obawiam....
Tak też się czuję....
Najgorsze jest to, że kiedy próbuję coś zmienić, jestem pyskata i niewdzięczna...

Nie pisz posta pod postem, użyj opcji edytuj.
moderatorka-apoteoza

Zgłupiałaś, kobieto? Zrozum, że sama go przyzwyczajasz do tego, że może Cię kontrolować, ochrzaniać, poniżać i gardzić Tobą. Bo za pierwszym razem nie wytyczyłaś jasnej granicy, że nie zgadzasz się na takie pomiatanie. Sama weszłaś w rolę służącej! Co to w ogóle za pytania, czy i kiedy MOŻESZ wyjść z domu? A tą rozmową kwalifikacyjną to mnie rozłożyłaś na łopatki. Jak można Cię szanować, skoro sama uważasz, że jesteś mało warta? Że Twoja praca (a chyba o niej marzyłaś, skoro wybierałaś się na tę rozmowę) jest mniej istotna niż podanie panu i władcy jedzenia pod nos (bo jak nie dostanie jeść, to strzeli focha, a Tobie będzie z tym tak bardzo źle, że Twój książę się pogniewał)?

ODRZUCONY,
przeczytaj, proszę, ze zrozumieniem pierwszy post autorki wątku.

Dziewczyno ja tez sądzę ze go tego nauczyłaś.
Wg mnie związek powinien opierac się na partnerstwie.
Mój mąż jest 8 lat starszy ode mnie,on pracuje ja nie-nie z mojej winy.
Ale uwierz mozna inaczej.
Ja mam swoje zdanie,zdarzają się kłótnie o kasę,ale bardziej o jej wydatkowanie,a nie o to ze ja jestem na jego utrzymaniu:WIDZIAŁY GAŁY CO BRAŁY
Nie wiem co zrobiłabym na twoim miejscu,bo nigdy nie pozwoliłabym mężowi tak sie "wychować"
Wg mnie w związku powinna byc rozmowa,zrozumienie,partnerstwo.

Różnica 7 lat nie jest żadną różnicą,znam większe.Ale mam dla Ciebie radę,dobrze byś zrobiła,gdybyś postarała się o jakąś pracę poza domem.Gdybyś od początku małżeństwa nie pozwalała mu na to wszystko,to taki dzisiaj by nie był.Nie musisz się z nim kłócić,bo kłótnią nic się nie załatwi,ale spokojnie musisz porozmawiać,a jeśli będzie się stawiał,to zagroź mu normalnie rozwodem,że już dłużej nie dasz sobą pomiatać i takie tam babskie gadanie,wiesz co mam na myśli.Małżeństwo to partnerstwo,wzajemny szacunek,uczciwość i lojalność,jeśli tego nie ma,trudno mówić o dobrym układzie.Przemyśl to sobie.

Boże... nie spodziewałam się, że tak zgodne będą wszystkie wasze opinie na ten temat...
Muszę Wam przyznać rację.... Sama na to wszystko pozwoliłam, bo głupia idiotka chciałam mu wynagrodzić to, że on na nas tak ciężko haruje, żebym mogła spełniać swoje zachcianki, pięknie się ubrać i wyglądać jak piękna i mądra żona wspaniałego i czułego mężczyzny... Coś strasznego.
Przede wszystkim dziękuję za wasze opinie!!!!! Na pewno szerzej otworzyły mi oczy. Brakuje mi takiego kobiecego wsparcia, i to bardzo. Mam świetne koleżanki i przyjaciółki, ale czasem żałuję, że im coś na ten temat mówię, bo zaraz słyszę: matko, mój facet w życiu by mi czegoś takiego nie zrobił! Mam wrażenie, że czasem to moje życie ich dowartościowuje.

Ale powiedzcie, jak mam z nim rozmawiać i mu wytłumaczyć, że mój sprzeciw jest uzasadniony i ten wzorzec, który wyniósł z domu rodzinnego jest bardzo zły i może doprowadzić do rozpadu naszego małżeństwa? przecież mimo wszystko, kocham tego chama i zanim bym od niego odeszła, zrobiłabym wszystko, żeby to ratować i upewnić się, że już naprawdę nie da się nic zrobić...

Myslę, że jestem zbyt uparta żeby wracać do niego na kolanach. Wolałabym wyć dniami i nocami bez niego ale bym się nie poddawała. Ale z drugiej strony, on jest też niesamowitym uparciuchem i jest święcie przekonany, że ja z nim walczę, zamiast z nim współgrać i tworzyć jedność. Ale jak można tworzyc jedność dostosowując się do niego?
Macie rację, chyba byłam młoda i głupiutka, chciałam mu w życiu pomóc, zaopiekować się kimś, kto bardzo wówczas porzebował pomocy (DDA), to teraz mam.... sama zostałam chamką i niewdzięcznicą, a on moje studia opłaca. Przecież, do jasnej, to wszystko dla nas!
Nie wiem, czy to nasz kryzys, czy powolny początek końca?
Mamy ciche dni, już czwarty dzień patrzymy na siebie z pogardą. Ale zanim przestaliśmy się odzywać, takie wióry słow poleciały, że do tej pory ciary mam na plecach. Koszmar. A awantury coraz częściej...

Problem polega na tym że ja ciągle próbuję mu uświadomić, że chcę mieć swoje życie i prawo do koleżanek, chociazby, ale on wtedy twierdzi, że jestem egoistką i pępkiem świata, że najpierw mam zrobić co do mnie należy, dopiero iść do koleżanki.
Boże, jak to piszę, to wyć mi się chce! A kiedy się przy nim za to rozpłaczę, to mówi, że robię z siebie pokrzywdzoną!!!!
Czy to ma sens?
Chciałabym o to samego Pana Boga zapytać, ale On pewnie powie, że tak.... Wszystko ma JAKIŚ sens...

Prościej (?) będzie, gdy TY sobie uświadomisz, że jesteś WOLNYM CZŁOWIEKIEM i nie musisz ani mu niczego tłumaczyć, ani przekonywać, ani prosić o zgodę, ani przejmować się jego opinią na Twój temat.

Jasne, że się wścieka. Żaden kat nie lubi patrzeć na swoją ofiarę. Poza tym, zamiast porządnie się wkurzyć (by nie użyć bardziej dosadnego słowa), Ty płaczesz.
A może on wreszcie czeka na prawdziwy ludzki odruch u Ciebie, nie na skamlenie przestraszonego psiaka?

Dziękuję....
czytam to wszystko i ryczę... Ale po tym wszystkim się podniosę i dam radę. Bo vinnga ma rację. Z niektórymi nie da się nic zrobić. Teściowa przegrała swoje życie już dawno i otwarcie mówi o tym, że od początku nawet walczyć nie próbowała ze swoim sukinsynem i alkoholikiem. Mąż nienawidzi swego ojca tak bardzo, że nieświadomie powtarza jego wszystkie zachowania.

JA SWOJE ŻYCIE ZA BARDZO KOCHAM. ZA BARDZO, ŻEBY DAĆ SIĘ STŁAMSIĆ. potrzebuję tylko wytrwałości, żeby przez to wszystko przejść. Nie łudzę się, że wszystko się nagle zmieni, ale optymizm zawsze we mnie pozostanie niezmienny.

Albo nienawidzi matki. Za to, że nie ochroniła go przed dzieciństwem z takim człowiekiem, jak jego ojciec. I teraz wyżywa się na innej kobiecie, takiej samej jak jego matka - słabej i zastraszonej. Z dużym prawdopodobieństwem on się Tobą brzydzi.

Myślę, że za ostro to nazwałaś. Nawet nie o to chodzi. on ma cały czas żal do matki ze nie miała jaj żeby z tym skończyć i przez to całe życie w domu piekło. Ale z drugiej strony wiem, że mimo jego durnych zagrywek i napadów złości to on kocha mnie moze nawet bardziej niż ja jego i nie potrafiłby beze mnie żyć. dobrze go znam. Jednak chyba jest tak bardzo zakotwiczony w swojej przeszłości, że boi się zmian, jakie ja ciągle w jego zyciu wprowadzam.
Nie zrozumcie mnie źle, wcale go nie bronię ani nie tłumaczę, tylko próbuję odnaleźć źródło jego agresji i lęku przed zmianami i wyzwaniami.
A lęki i słabości najczęściej wyrażają się przez agresję.
Tak mi się wydaje...

posłuchajcie, proszę:
http://www.youtube.com/watch?v=i1Hk0_cblds

Babo, ale pojechałaś... Myślę, że sporo w tym prawdy. Może nie nienawidzi matki, ale na pewno nią gardzi. Nikt go nie nauczył szacunku do kobiet. Ty, Nie-egoistko, też go nie nauczysz. On jest dorosłym, całkowicie ukształtowanym facetem. Jeśli do tej pory nie zrobił nic, żeby nie powielać chorego modelu rodziny - raczej nie zrobi tego nigdy. Chyba, że Cię straci - może wtedy będzie to dla niego dostatecznym ciosem, żeby dla następnej kobiety próbować być innym.

Zdaję sobie sprawę, że dla osoby postronnej powiedzieć "zostaw go, to jest patologia" jest prostą sprawą. Dla Ciebie trudniejszą. Więc po prostu zacznij teraz inaczej podchodzić do swojego małżeństwa. Spróbuj wywalczyć własną autonomię, przekonaj się na własnej skórze, że Ci się to nie uda. Obserwuj zachowania męża, tym razem nie zastanawiając się, czy Ty jesteś egoistką tylko szukaj dowodów na to, jak bardzo on jest toksyczny. Wyobraź sobie Wasz związek za kilka lat... I sama w końcu dojrzejesz do decyzji, któa dla nas jest taka oczywista....

I co Ci da to, że znajdziesz przyczyny jego zachowania? On i tak terapii z Twoich rąk nie przyjmie. Żona, w jego przekonaniu, ma być służącą, nie terapeutką. Ty możesz tylko podjąć decyzję, czy chcesz poświęcić swoje życie aby być Matką Teresą emocjonalnego popaprańca, czy też może przyznajesz sobie prawo do szczęścia i chcesz inaczej to swoje życie przeżyć?

hmm... zabiłeś mnie tym pytaniem. Być może tu jest sęk tego wszystkiego. Co on we mnie kocha?
zawsze mówił że to, że jak na swój wiek jestem dojrzała...
a może jeszcze kocha we mnie to, czego nie dała mu matka? nadzieję na inne życie? rzeczywiście, strasznie dużo w jego życiu sama zmieniłam, co nie udało się dotąd nikomu (innym partnerkom też nie). Ze zaczął chodzić ze mną do kościoła, dał sobie spokój z toksycznym towarzystwem, zaczął się realizować, oderwał się od popapranych relacji w rodzinie... zdał sobie sprawę, że przez naukę i pracę można wiele zdziałać. Ze praca w wolontariacie też może przynosić jakieś profity...
Może to, że go bardzo dowartościowałam i stałam się jego powierniczką i mobilizatorem do działań, na które do tej pory nigdy nie miał odwagi.
Ja jakoś jestem bardziej zdystansowana do naszych relacji, a on- czasem mam wrażenie, że desperacko się boi, że mogłoby mnie nie być, a on by się stoczył totalnie...

Owszem, taka prawda, niestety. Przepraszam, nie-egoistko, jeśli napisałam to zbyt brutalnie, ale czasem tylko tak dociera.

My, baby Matki Teresy Bo bidulek jest DDA, to ja go uleczę miłością i przy mnie na pewno się zmieni Otóż nie tylko się nie zmieni, ale jeszcze nie doceni Twoich "psychoterapii" i ZNIENAWIDZI Cię za Twoje starania, bo w jego zamkniętym, chorym światku jawisz mu się MANIPULANTKĄ!

Nigdy nie zrozumiesz, nie-egoistko, co czuje pełen nienawiści do całego świata DDA, więc nie szukaj przyczyn. Ratuj siebie i odejdź. A jeśli już koniecznie chcesz trwać przy mężu, wyślij go na profesjonalną terapię. Nie pytaj, jak go do tego skłonić, nie lituj się nad nim, nie próbuj go zrozumieć i chronić, tylko postaw sprawę jasno: TERAPIA ALBO ROZWÓD. I to szybko, zanim zdecydujecie się (albo, nie daj Boże, wpadniecie) na dziecko i powołacie na świat kolejną kalekę emocjonalną.

Dzięki za wsparcie!
a powiedzcie szczerzr, co o tym myslicie:
Gdybyśmy już stanęli na etapie bardzo poważnej rozmowy, warto jest dać mu do przeczytania te wszystkie posty? Zeby nim stelepnąć i otworzyć oczy?
Szczerze?

Oczy otworzyć ALE NA CO ?

Daj do przeczytania,zwłaszcza ten Swój pierwszy post jak jesteś nieszczęśliwa od kilku lat a mąż się tak "poświęcał" i harował na to.
Powiedz  i Ty od dziś jesteś WYZWOLONĄ BUNTOWNICZKĄ za namową ludzi z forum
Jak możesz kogoś przyzwyczajenia zmienić poważną jedną rozmową ?

na to potrzeba lat ...

Po pierwsze to zmieniaj sytuację powoli ... jeśli jesteś oczywiście na to gotowa .
Wierzysz w poważną rozmowę o przewróceniu Waszego życia do góry nogami ? hm .Ciężko będzie.

Ponadto skonsultuj sprawę z psychologiem.I najlepiej udać na terapię z M

no tak, racja. wszystko ma jakieś swoje wątki poboczne i czasem mozna sobie pogorszyć zycie zamiast je naprawić...