Małżeństwo bez dzieci - jak budować wspólną relację będąc bezpłodnym.

Wiem, że alternatyw na dalsze życie mamy wiele, a bezdzietność to nie koniec świata, przecież jeśli biologia zadecyduje inaczej to nie pomoże nawet rwanie włosów z głowy. Zastanawiam się tylko czy nie będzie mi już zawsze towarzyszył lęk, o to czy pewnego dnia, mój mąż nie pęknie, nie zniesie tego i nie odejdzie. Jestem przekonana o jego miłości, wiele rozmawialiśmy na temat bezpłodności, tylko jeśli to rzeczywiście moja wina, to ja będę musiała z tym żyć do końca, on niekoniecznie. Nie jestem w stanie zajrzeć mu w myśli i martwi mnie to, że mój lęk o naszą przyszłość może coś między nami zniszczyć.

Dziękuje. A leczenie to nasza nadzieja i przekleństwo na następnych kilka lat. Ale na pewno się łatwo nie poddam!

Wiesz Ja to bym się cieszył na waszym miejscu:

1. Kochacie się
2. Mecie się zabawiać ile dusza zapragnie bez martwienia, że będzie nieplanowane dziecko, masa ludzi boi się tego jak ognia
3. Możecie adoptować dziecko: Czy to tak ważne, że go nie urodzisz? Przecież człowiek to człowiek, a tyle mamy nieszczęśliwych dzieci im też należy się szansa na szczęście. I uważam, że nie musi to być koniecznie niemowlak. Chyba masz jakiś znajomych co mają dzieci i na pewno nie raz słyszałaś jak narzekają, że niewyspani są, zmęczeni itd. itd.

Szanujmy życie, które jest na tym świecie.

Ok macie racje to nie jest moja wina, ani jego. Cholera tylko niestety tak już jest, że zmaltretowana psychika kobiety zawsze szuka winnego, a najłatwiej tą winę zwalić na siebie. Ale co racja to racja, przecież to nie ja namówiłam moje jajniki do tego, żeby nie chciały ze mną współpracować.

Fakt, że na nasze myślenie duży wpływ ma otoczenie. Ludzie dalej traktują pary bezpłodne jak takie, które są w pewien sposób wyrzutkami społeczeństwa (niestety ale patrzą na nas tak głównie pary, które mają reprodukcje jak króliki ). Wszyscy myślą, że poczęcie dziecka to taka łatwa i przyjemna sprawa. Niestety nie zrozumie tego ten, kto nie był w takiej sytuacji.

Luminita widać miałaś dużo szczęścia. Ja niestety spotkałam się z ludźmi, którzy traktują Nasz problem odrzuceniem. Mam znajomą, która po urodzeniu dziecka przestała się ze mną kontaktować bo stwierdziła, że brak nam już wspólnych tematów do rozmów (czyt. dzieci) i, że nasz problem wiąże się z tym, że pewnie boimy się dziecka bo chcemy mieć wygodne życie. Niestety takie reakcje się zdarzają i tu nie ma się z czym zgadzać. Szkoda tylko, że w naszych czasach ludzie tak na to patrzą.

Masz racje, że nie była warta tego żeby się z nią przyjaźnić. Faktem jest też to, że jak słyszysz takie głosy to nie jest łatwo skupić się na sobie i popada się w coraz większego doła. Ale prawda jest taka, że nie tylko ludzie z moim problemem są narażeni na krytykę bądź odrzucenie, przecież ludzie niepełnosprawni czy chorzy na różne choroby też często spotykają się z wielkim niezrozumieniem. Ale miło usłyszeć opinię osoby, która mimo braku dziecka potrafiła zbudować szczęśliwy związek, to budujące.

A obwiniasz sie za kolor swoich wlosow/oczu? Nie. No wiec mozna postarac sie przelozyc to myslenie na reszte ciebie Jak spiewala Christina Aquilera "you are beautiful, no matter what they say"

Propos Twojej kolezanki - nie słuchaj tego co mówią inni, a z ludzi takich jak ona unikaj - niepotrzebujesz toksycznych ludzi wokół siebie.
Dąż do swojego celu, dbaj o meża , siebie i będzie dobrze. a jesli sie by nie udalo to nie obwiniaj siebie, meza ani nikogo, bo w zyciu sa rzeczy ktorych przeskoczyc sie nie da, chocby stawala na glowie....

Nie psychika kobiety tylko najwyrazniej twoja Rzeczywiscie oprocz leczenia medycznego, wsparcie psychologa polecam. Bo nawet najlepsze leczenie ci nie pomoze jesli postawisz sobie zbyt wysoko poprzeczke i zaczniesz oczekiwac nie wiadomo jakich cudow. Plus wspolna rozmowa z terapeuta i partnerem moze pomoc ci zorientowac sie lepiej w stanie umyslu twojej drugiej polowki i byc moze pozbyc sie stresu.

Moja droga skoro Ty sama masz takie podejście do sytuacji i bardzo przejmujesz sie opinią ludzką , to wedłóg mnie masz poważny problem. Ja jak byłam w pierwszej ciąży zanim poroniłam była też cieżarna moja koleżanka, Ja poroniłam ona dziś jest matką 4 dzieci. Druga moja ciąża zbiegła sie z ciazą mojej bratowej , Ja poroniłąm ona ma 2 dziś . Nie załamałam sie tylko dlatego , że miałam mojego męża przy sobie cały czas. Wspierał mnie i pomagał mi. Dlatego dzisiaj jesteśmy już 12 lat po ślubie i mimo , że nie mamy dzieci to sie szanujemy i kochamy. I to jeste dla nas najważniejsze, a nie gadanie jakiś głupich ludzi. Gdybym Ja miałą się pzrejmowac tym co mówią ludzie dzisiaj była bym w psychiatryku. Musisz niestety nauczyc się życ z tym wszystkim co cię otacza do okoła czyli równiez krytyka. Takie przejmowanie się tym co mówią ludzie nie prowadzi do niczego dobrego. Uwież mi.

Mam takie pytanie jeśli pozwolisz? Gdzie w tym wszystkim jest Twój mąż i co On na to wszystko mówi?

Ja nie stawiam sobie poprzeczki za wysoko, myślę, że moje rozterki są normalne i występują u każdej kobiety w podobnej sytuacji. Kurde nad tym, że trzeba walczyć żeby zajść w ciąże nie można od tak sobie przejść do porządku dziennego.(tym bardziej, że nikt nie zagwarantuje mi zwycięstwa). Ja się nie poddaję, tylko chciałabym znać odpowiedź jak będzie wyglądało nasze życie bez dzieci, z którymi jednak zawsze wiązaliśmy naszą przyszłość. Co do mojego męża to on bardzo mnie wspiera, zawsze mi powtarza, że jeśli nie będziemy mieli dzieci, to będziemy robić tak żeby to życie przeżyć jak najlepiej RAZEM. I ja chcę w to wierzyć, z całych sił. Tylko zawsze w zdroworozsądkowym myśleniu pojawiają się jakieś wątpliwości. To nie jest negatywne nastawienie ale realne ocenianie sytuacji.

Jak "nie zwyciężysz" adoptuj.
Poza tym jeśli przez normalny stosunek się nie udaje to może in vitro?
Masz wiele opcji i nie ma mowy o braku zwycięztwa.
Jeśli chcecie być rodzicami to w każdym z przypadków będzie to zwycięztwo jak będzie dziecko.
I to nawet jeśli to będzie adopcja.

Staracie się o dziecko dopiero rok.
Tzn rozumiem, że to może być frustrujące, bo czasem udaje się niektórym bardzo szybko, lecz w medycynie nie jest to przypadek beznadziejny.
Pamiętajcie, że najważniejsze to pozytywne nastawienie, wiara w to, że się uda.
Może warto też być pod opieką psychologa? Jest to na pewno duży stres.
Jeżeli nie udaje się, to nie jest wina żadnego z Was. Ot biologia. Wiesz, że są też kobiety, które mają bardzo dobre wyniki, tak samo ich partnerzy i także mają problemy? Tak, naprawdę.
Warto też, by nie chcieć aż za bardzo, bo to też może blokować zajście w ciążę [tak słyszałam].
Nie snuj wizji, co by było gdyby, choć oczywiście, jakby nie udało się tak, to pozostaje in vitro czy adopcja albo pogodzenie się z tym faktem, ale ja w Was wierzę i nie przejmuj się krytyką innych. Ludzie, którzy nie mieli takich problemów mogą tego nie zrozumieć.
Pozdrawiam .

Jasne, że małżeństwo z takimi problemami może być szczęśliwe, nie możesz w ogóle tak myśleć, że Twój mąż będzie przez Ciebie nieszczęśliwy. Macie wspólne cele, wspólną przyszłość, jeśli będziecie wspierać się nawzajem i mocno o siebie dbać, wszystko będzie ok .

Dzięki.
Sama nie mam dzieci i raczej nie jest to bardzo bliska perspektywa, ale rozumiem Twoje rozterki.
Rozumiem, że to może być frustrujące i jak piszesz na co dzień macie niewiele zrozumienia- to przykre.
Mam nadzieję, że chociaż rodzina wspiera.
Jak nie, to u mnie jak najbardziej możesz liczyć na zrozumienie.
Ja nikogo nie oceniam i potrafię zrozumieć (chyba) wiele sytuacji.
Tym bardziej, że obecna to wcale nie Wasza wina .
A to, żeby nie chcieć aż za bardzo to też prawda, znam dziewczynę, która miała super wyniki, ale starania o dziecko aż 2 lata, a to przez to, że aż za bardzo chciała, potem wyluzowała i bęc . A więc to ma spore znaczenie.

Tak znam doskonale te wszystkie psychologiczne teorie o tym, że ciągłe myślenie na ten temat prowadzi do blokady biologicznej. I w sumie w pewnym sensie jest w tym ziarenko prawdy. Tylko, że ciężko jest się od wszystkiego oderwać, tym bardziej jeśli wiesz, że przed tobą leczenie i stałe wizyty u ginekologa. Samo to już powoduje pewnie stres. Miło usłyszeć parę ciepłych słów, bo ciężko w takiej sytuacji być ze stali. Ale podkreślę to jeszcze raz, moje nastawienie nie jest negatywne, poprostu zawsze rodzą się jakieś wątpliwości.

myslę ze to jeszcze za wczesnie aby  mowić że nie będzie  my nie mamy ale znam osoby co po 12 latach mają  , ale myslę że to ni ea taka tragedia , jestesmy juz razem 30 lat ale nigdy nie było  aby jedno z nas zrobiło wymówkę  wiem jest to ciężko ale z biegiem lat potrafimy z tym zyc jest dużo dzieci w rodzinie   , i mamy z nimi dobry kontakt  nie martw sie napewno jesli sie kochacie to bedziecie  ale trzeba naprawdę dużo z sobą rozmawiać, a co do ludzi nie spotkalam sie aby dali mi odczuc że jestem gorsza kobietą że nie rodzilam

witam:)
jesteśmy po ślubie 3 lata- nadal bez dzieci. na razie widzę problemy z mojej strony-strasznie zamieszanie w sprawach kobiecych- jak nie cysty, to strasznie rozregulowany cykl, a przy tym chora tarczyca- wiem, że jest coś nie tak bo długo się staramy i nadal nic, teraz sobie odpuściliśmy, nic na siłę. od nowego roku zaczniemy robić badania-jeżeli wyniknie poważny problem, to jesteśmy zdecydowani na adopcję dziecka-rozmawialiśmy o tym poważnie i doszliśmy do wniosku, że chcemy mieć dziecko w rodzinie. tak więc zobaczymy co przyniesie czas. życzę wam tego samego- najważniejsze, to nie obwiniać się na wzajem,

Entropia, są dużo bardziej błahe powody dla, których ludzie nie radzą sobie w związkach. I nikt tu nie mówi o zostawianiu kogokolwiek. Faktem jest jednak, że bezpłodność jednego z partnerów może wpłynąć na relacje w ich małżeństwie. A jeżeli uważasz, że problem bezpłodności to taka błaha sprawa to widać nigdy się z nim nie spotkałaś.

Mam wrażenie że dramatyzujesz - czytam Twój wątek od początku - i jasno z niego wynika że w Waszym przypadku nie ma mowy o bezpłodności. Staracie się o dziecko od roku - ale ani Ty ani Twój mąż nie przeszliście żadnych specjalistycznych badań (no może oprocz Twoich regularnych wizyt u "zwykłego" ginekologa). Gdybyś pofatygowała się do specjalisty razem z Twoim partnerem wiedziałabyś, że jeśli para od 12 miesięcy stara się o potomka to ma jedynie problemy z płodnością. To wszystko. A problemów może dostarczyć wszystko - łącznie z dietą albo miejscem pracy mężczyzny. Wystarczy że ma siedzący tryb pracy, jeździ samochodem z podgrzewanymi siedzeniami albo pracuje w lakierni czy ma do czynienia z jakimikolwiek toksycznymi oparami (lakier samochodowy, żywice, etc). Według statystyk około 40% mężczyzn ma problemy z płodnością - dotyczy to mężczyzn ktorzy zglaszają się na badania ( a ilu jest takich którzy się nie zgłaszają) W przypadku kobiety wystarczą nieregularne cykle, nieodpowiedni poziom hormonów, budowa narządów rodnych, albo cysty czy historie związane z owulacją - o których wspomniałaś. Mogą być "zatkane" jajowody - cuda na kiju mogą wyjść przy fachowej diagnostyce. A fachowa diagnostyka sama w sobie trwa kilka miesięcy.

Wobec powyższego uważam że Ty również nie zetknęłaś się tak naprawdę z problemem "prawdziwej" bezpłodności - a jedyny problem jaki opisujesz to gderanie rodziny i znajomych że "pora na dzidziusia".

Kriss znam wszelkie możliwe statystyki i wcale nie dramatyzuje. Gdybyś uważnie czytał, ja zdaje sobie sprawę z tego, że mam medyczny problem, który trzeba leczyć!! Robiłam już wiele badań i wiem na 100% że czeka mnie terapia hormonalna. Nie piszę tutaj, że jestem ewidentnie bezpłodna, to wynika tylko z pytania, które postawiłam w temacie. Cały czas zastanawiam się natomiast, co będzie jeśli okaże się, że medycyna nie pomoże. Jak wtedy sobie z tym wszystkim radzić, ponadto już na tym etapie nie jest to psychologicznie łatwe wyzwanie. Ponadto uwaga o dramatyzowaniu nadaje się prawie do wszystkich poruszanych tutaj wątków. Ja postawiłam tylko pewien problem, ale kto tego nie doświadczył zawsze będzie uważała, że w takich sytuacjach trzeba mieć nerwy ze stali, psychikę z kamienia i najlepiej opisywać swój problem tylko w terminologi medycznej wyzutej z wszelkiej empatii.

Mimo wielu wykrzykników i tak uważam że dramatyzujesz. Przeczytaj nad moim avatarkiem - jestem 100% Netkobietą. Nick jest mylący.

Także sądzę, że kto tego nie doświadczył - tak naprawdę nie ma bladego pojęcia o czym pisze. Otóż ja doświadczyłam - dlatego pozwoliłam sobie wypowiedzieć się w Twoim wątku. Nie musisz mi więc uświadamiać jakie psychologiczne czy medyczne wyzwania stawia leczenie hormonalne na przykład, ciągłe badania, rozmowy z lekarzami czy seks "na żądanie", etcetera. Z doświadczenia wiem jak się buduje związek małżeński "pod napięciem", a nie z opowieści koleżanek czy wiejskich ploteczek.

Twoje rozważania prowadzą do "nakręcania się" zamiast do pozytywnego myślenia. Poza tym - bądźmy szczerzy - wszelkich możliwych statystyk nie znasz na pewno - z tej prostej przyczyny że jest to zwyczajnie niemożliwe. Proste.

Bezpłodna na szczęście nie jestem, mój mąż też nie. Nasz problem mimo strachu okazał się banalny. Z własnego doświadczenia wiem że można się tak zafiksować i jednocześnie zbędnym biadoleniem dołożyć mężowi - że tak naprawdę to odechciewa się jakiejkolwiek intymności. Szczególnie facetowi. I wbrew temu co piszesz - do momentu aż diagnoza nie jest pewna na 100% - naprawdę nie warto międlić problemu do obrzygania. To tak jakbyś stawiała pod dyskusję: a co jak będę miała wypadek, wyląduję na wózku? Czy nadal będę mogła budować relację z mężem? A jak będę miała zawał albo wylew? Po co się tak katować? Tym bardziej że Twoje myślenie wcale Ci nie pomaga - a szkodzi. I to też jest udowodnione naukowo - stres jest jednym z podstawowych wrogów płodności.

Jeżeli natomiast leczysz się w porządnej klinice - a jest ich u nas kilka - to NA PEWNO razem z mężem macie pomoc psychologiczną. Jest mnóstwo grup wsparcia i warsztatów dla osób które radzą sobie z problemem i w trakcie leczenia i w momencie kiedy okazuje się że nie ma już co leczyć.

Moim zdaniem najważniejsze jest żeby tej relacji - tej o którą się boisz - nie zepsuć teraz negatywnym myśleniem. Ze swojego doświadczenia i z doświadczeń forumowych koleżanek (z innego forum - takiego o bezpłodności) wiem, że faceci słabo znoszą ciągłe ględzenie na temat. Po prostu. Z tego co piszesz - u Was jeszcze do końca nie jest jasne gdzie tkwi problem - u Ciebie możliwa terapia hormonalna, a u męża - niewiadomo. Wnioskuję że albo jest tuż po albo przed wizytą u androloga i badaniem parametrów nasienia. Mężczyźni nieco inaczej traktują problem. Bardziej zadaniowo. I jeżeli planujesz milion rozmów w stylu: czy mnie zostawisz jeśli nie będę mogla dać Ci dziecka - to jest to duży błąd. Bo wszystko zależy od miłości. Facet jak się uprze - może zostawić kobietę i w ciąży (są takie przypadki na forum) i z kilkorgiem maluchów. I vice versa.

Natomiast dokładnej i miarodajnej rady - jak masz się dogadać z mężem jeśli się okaże że nie możecie mieć własnych biologicznych dzieci (czego Ci absolutnie nie życzę) - to nikt Ci nie da. Każdy przypadek jest inny po prostu.

Jednak uważam że jeśli dwoje ludzi naprawdę się kocha - są w stanie przenosić góry, a reszta jest kwestią kompromisu. Ważne żeby tej miłości nie zatłuc samospełniającą się przepowiednią.

To co napisałam teraz - ma dokładnie identyczny przekaz do moich dwóch wcześniejszych postów. Tu jest "drukowanymi", tam było "w żołnierskich słowach". Tyle że "ujawniłam" że też kiedyś miałam podobny problem. No i wyszło że mam jajniki. Jeśli te dwie rzeczy powodują iż warto ze mną rozmawiać - to jakaś dziwna sprawa.

Z drugiej strony - może to właśnie rozmów z mężczyznami w sytuacji Twojego męża powinnaś szukać - tego typu zwierzeń jest mnóstwo na forach poświęconych leczeniu niepłodności.

bezpłodność to nie koniec świata a przysięga małżeńska jest na całe życie i dotyczy obojga stron. W cięzkich chwilach musicie się wspierać, znaleźć jakieś wyjście bo i bez własnych dzieci można być szczęśliwym małżeństwem.