Mieszkam z rodzicami, chcę budować dom - Netkobiety.pl

Czas odciąć pępowinę i iść na swoje.
Masz własną rodziną i powinnaś jej dobro stawiać na pierwszym miejscu. Jesteś to swojemu mężowi winna, tym bardziej, że nikt nie cieszy się z ponoszonych przez Ciebie wyrzeczeń.
Czy rodzice zabronili Ci żyć swoim życiem? Raczej nie. Coś Ci mgliście obiecali a  Ty zobaczyłaś w tym korzyść i chętnie na to przystałaś. Teraz, jak te korzyści odpływają w nieokreśloną przyszłość i stają się wątpliwe, a rodzice magą korzystać z Wasze pomocy bez żadnych zobowiązań wobec Was, czujesz się wykorzystana.
Remont dachu był wystarczającą pomocą dla rodziców. Są sprawni więc niech żyją na swój rachunek a Wy na swój. Możesz zawsze okazywać im równą pomoc jak pozostałe rodzeństwo...chyba, że żal Ci włożonych w dom pieniędzy a finansowo sporo stracisz. Tylko czy strata pieniędzy zrekompensuje stratę męża, jeśli nie będzie chciał mieszkać razem z Tobą?

Podjęliście z mężem dobra decyzje, choć i tak spóźnioną o kilka lat.
Dobrze ze przejrzałaś  na oczy, ale widzę ze i tak nie do końca.
Nie napisałaś czy twoje rodzeństwo mieszka tez z wami.
Bo zauważyłem taka zasadę, nie wiem czy ktoś to opisał z punktu widzenia psychologi, czy to sie fachowo jakoś nazywa czy nie.
ale gdy jedno dziecko zostaje z rodzicami,pomaga im,troszczy sie o nich,wspiera itp to zawsze jest coś złe, zawsze jest nie tak,zawsze jest tym gorszym,niezaradnym itp,natomiast to dziecko które opuściło rodziców, i ma ich w dupie nie pomaga im w chorobie,wszystko zwala na tego co został w domu.On sie rozwija,studiuje,zakłada rodzinę, a ten co został opiekować sie rodzicami ma tylko ciągłe wyrzuty i pretensje.
Oczywiście gdy raz na rok przyjedzie to dziecko co wyjechało do domu rodzinnego to jest chwalone w wniebogłosy,ukochane,przytulane itp a ten co został z rodzicami słucha jaki to jest zły na tle rodzeństwa.

I historia kończy sie zazwyczaj tak ze ten co został, zainwestował sporo kasy w dom kończy z niczym.
bo albo rodzice nikomu nci nie przepisują, i musi spłacać rodzeństwo co złamanego grosza nie dołożyło do utrzymania domu i rodziców miało w dupie.
Albo wręcz rodzice tamtemu przepisują dom a on koczy z niczym

Wiec autorko nie zdziw sie ze rodzice twojemu rodzeństwo przepiszą ten dom, a ty skończysz z niczym.
ewentualnie w najlepszym scenariuszu, będziesz musiała ich spłacać.

Napisałaś: Nie chcę mieć na sumieniu pogorszenia stanu zdrowia, a wiem, że rodzeństwo by mi to do mojej śmierci wypominało.:

to niech się twoje rodzeństwo tez zajmie rodzicami, opieka nad nimi nie lezy tylko w twoich rekach.
Oni również maja obowiązek sie nimi zając.
a jeżeli nie chca to niech nie komentują twoich decyzji.
to ze masz nie odcięta pępowinę to mało powiedziane,jesteś wręcz zastraszona "co ludzie powiedzą" "jak zareaguje mam/tata" "co powie rodzina itp"

Zapytaj sie sama siebie, czy chcesz aby wasze małżeństwo, wasza rodzina ucierpiała na tym ze w duszy jesteś małym dzieciakiem?
Czy chcesz aby twój mąż sie z tobą rozwiódł?> Bo to i tak złoty człowiek ze tyle czasu wytrzymał na twoich zasadach, bo TY sobie tak postanowiłaś.
wiesz co on musi czuć gdy wraca do domu? Wkurwienie, i złość, ze znów wszyscy dookoła będę mu mówić co,jak,i kiedy robić,i ze będzie musiał oglądać te skwaszone miny.
Ty powinnaś go po dłoniach całować ze chce mu sie w ogóle do domu wracać, bo TY postanowiłaś  sie bawić w zbawce rodziny.
Jeżeli twoi rodzice sa samodzielni, to nic im nie jesteś winna, swój dług wobec nich juz spłaciłaś, niech reszta rodziny tez sie dołoży do opieki nad nimi..

Ogarnij sie, bo jeżeli dalej będziesz stawiać rodziców ponad męża to skończysz sama w tym swoim rodzinnym domu, non stop słuchając ich zali i pretensji az zwariujesz.

Co ma się Twoim rodzicom stać tylko dlatego, że Ty się wyprowadzisz?
Zakładam, że mają po dwie ręce, dwie nogi i nie są w stanie leżącym. Więc bez problemów poradzą sobie sami, tak jak bez problemów radziliby sobie samo wcześniej.
Zajmować się rodzicami to Ty możesz za 20 lat, jak będą mieć problemy z poruszaniem się, trzeba będzie z nimi jeździć do lekarza, kupować leki, a w końcu zmieniać pampersy. Do tego czasu nie masz tam co robić.

Wyprowadź się i tyle. A rodzicom powiedz, że jeżeli chcą opieki na starość, to Ty możesz się nimi zajmować, ale niech za opiekę przepiszą dom na Was. I tyle. A na przyszłość pamiętaj, że nie pakuje się kasy w cos, co nie jest prawnie Twoje.

Wiem, że zachowuje się jak mała dziewczynka, ale od zawsze bylismy tak wychowywani - rodzice mają głos, a dzieci nie. I wiele decyzji było podejmowanych za mnie, więc trudno się dziwić, że teraz boje im się postawić, t.bardziej że mama ma twardy charakter i ciężko znosi sprzeciw, nie akceptuje innego zdania u kogoś i jak jej coś nie pasuje to wkurza się i wychodzi.  Zdaje sobie sprawę, że moi mąż jest złoty, choć wiele razy mówił że w końcu wybuchnie.

Mamy odłożone pieniądze, tyle aby w miarę starczyło na stan surowy zamknięty. Działkę mamy, w zasadzie nawet więcej niż jedną, bo ja mam działki zapisane przez mojego dziadka( działek nie chcemy sprzedawać tylko zostawić dla dzieci) ale one są blisko domu, jakieś 60 m przez drogę, a działka męża 5 km od mojego domu rodzinnego, ale lokalizacja gorsza bo na górce i mniejszy metraż. Ale stanęło na tej działce bo mój mąż powiedzial, że tylko by lornetkami patrzyli co robimy, a nikt by nie pomógł.
Dodatkowo moja siostra wybudowała dom niedaleko rodzinnego, w zasadzie za płotem i jest tutaj na porządku dziennym, i jej dzieci też.  Nawet jak wylaliśmy beton w stodole, żeby było miejsce na rozne szpargały, to teraz siostra trzyma tam opal na zimę, a my finalnie nie mamy miejsca nawet żeby jakieś zabawki na zimę schować. Mamy koło domu takie pomieszczenie, gdzie chciałam sobie zrobić niby garderobę, bo w domu serio się nie mieścimy, no to najpierw pomieszczenie było do innego celu, a teraz stało się graciarnią, do tego zamknięta na kłódkę. Ale kiedy coś mówiliśmy to słyszeliśmy: " Róbcie co chcecie, jak wam się podoba, i tak będzie wasze" . Ale kiedy coś mówiłam babci o odkopaniu fundamentów do ocieplenia ścian to słyszałam ; o rany boskie, a po co???? Ten i tamten mowlil że tak się nie robi.
Kiedy sobie zrobicie kostkę na wjeździe do garażu? No najpierw muszę usunąć ten klomb bo zagradza wjazd.  A po co???? Taki piekny!   
Więc co bym nie chciała zrobić po swojemu, to nie jest po ich.   Jednak najgorsze jest to, że u mnie w domu się ze sobą nie rozmawia. Każdy chodzi wkur.....ale nie powie o co chodzi i dlaczego. Tylko się człowieku zastanawiasz co znowu źle zrobiłeś. Moja siostra która mieszka obok dobrze się podlizuje rodzicom, tatowi gulasze przynosi a jak ja zrobię pizzę czy coś na ciepło i pytam tatę czy chce to on oczywiście ma już inny plan na kolację i nie chce.....a potem ukradkiem podjada.
No i mój tata chodzi obrażony , jak ja się do niego nie odezwę to on pierwszy nie przemówi, nawet wzroku nie podnosi na mnie kiedy się mijamy.

Ale Ty już nie jesteś dzieckiem. Bierzcie i się budujcie normalnie. Co Ci mają rodzice powiedzieć. Są zdrowi i sprawni, dadzą radę.

Rodzice, a szczególnie mama pozbawiła Cię wyrażania i bronienia swojego zdania, więc słuchaj męża, bo faktycznie masz "złotego"...

Założyłaś rodzinę i to ona powinna być dla Ciebie najważniejsza, rodzice muszą zejść na drugi plan. Czas najwyższy odciąć pępowinę, dobrze, że będziecie mieszkać dalej, siostra jest blisko, więc nie musisz się przejmować, że rodzicom będzie gorzej, jak nie będziesz przy nich.
Mniej zwracaj uwagę na ich reakcję na waszą decyzję, macie do nich pełne prawo.

Skorzystaj z fachowej pomocy.
Zapisz się do psychologa.
Bo jak czyta się twoje posty, to wybacz, ale odnosi się wrażenie, jak by pisała to osoba ubezwłasnowolniona. Tyle dobrze że znalazłaś sobie ogarniętego męża, bo bez niego to byś skończyła jak marionetka rodziny. Już sam fakt że odreagowujesz na nim jest niedopuszczalny. Skup się wreszcie na sobie, na swoim mężu i na swoich dzieciach.

Pod żadnym pozorem nie inwestuj w żaden dom piętrowy. W branży mówimy na takie "zemsta prlu", generują takie molochy bardzo duże koszty, a na starość zostajesz z kulą u nogi.

Kobieto, budujcie się i uciekaj, gdzie pieprz rośnie!
Na pierwszym miejscu mąż i dzieci,.dobro rodziny, którą założyłaś wspólnie z mężem.
Jak można żyć w takiej kolomyi, przepraszać za to, że się mieszka, zyje i oddycha... jak Ty funkcjonujesz psychicznie w takiej atmosferze?  I jeszcze w papierosach, przy dzieciach... Moi rodzice też palili papierosy całe moje dzieciństwo, teraz jak przyjezdzamy do nich z naszymi dziećmi to ida palić na dwór, bo wiedzą, że mają zakaz palić przy moich dzieciach, ja sama nabawiłam się astmy po takim dzieciństwie w dymie.
Po co w ogóle się zastanawiasz "co powiedzą rodzice?" "Jak zareagują rodzice?", Powinnaś przestawić się na myślenie "co jest najlepsze dla mojej rodziny? Gdzie będziemy czuć się swobodnie, bezpiecznie i szczęśliwie?" Wy, nie rodzice!!!
Twój mąż to złoty chłop, wielu facetów zostawiłoby taki pierdolnik w jasną cholerę, tylko cierpliwość każdego człowieka zawsze ma gdzieś swoje granice. Po którymś razie jemu też może się ulać.

A jaki jest powód tego, że Twoi rodzice średnio akceptują Twojego męża?
Czyżby dlatego, że ma twardy charakter?
Muszą mieć konkretny powód dla którego go nie lubią.
Nie rób też z niego świętego, bo póki co mieszka u obcych ludzi i zamiast ich szanować, to jeszcze pokazuje im swoje humory.
Z tego, co napisałaś wynika, że Twoi rodzice źle czują się we własnym domu.
Niech Twój mąż sam zarobi na Wasz wspólny dom, a nie ogląda się na własność rodziców, którzy jakby na to nie patrzył, jeszcze żyją.
Czas na odczytanie testamentu jeszcze troszkę się odwlecze.
Dobrze podpowiada Ci intuicja, że zranisz swoich rodziców i to dla obcego chłopa, który ciosa Ci kołki na głowie.
Jeśli nie pasuje Wam mieszkać w domu Twoich rodziców, to zbudujcie sobie własny dom.
Toksyczni starzy rodzice i biedni pokrzywdzeni młodzi - myślę, że Twój mąż, to dobry agent. Taki honorowy, a w cudzym domu mieszka i doprowadził Cię do takiego stanu, że musisz wybierać między nim a swoimi rodzicami. Już sam ten fakt, w moich oczach, stawia Twojego męża w złym świetle.
Załóżmy, że wyprowadzisz się, bo pójdziesz za mężem i jak Ty wyobrażasz sobie to wszystko później?
Przecież skoro ten człowiek już teraz tak traktuje Twoich rodziców, to co dopiero będzie później?
Przecież Twoi rodzice widzą niektóre rzeczy, a skoro tak, to nic dziwnego, że daleko im do tego, by jeszcze za życia pozbawiac się dorobku życia na rzecz obcego faceta, który krzywo na nich patrzy.
Autorko, jesteś między młotem a kowadłem i to z winy swojego męża.
Nie obchodzi mnie to, że wiele osób, być może, na mnie naskoczy za to, że tak napisałam.

Mój mąż jest na prawdę wyrozumiały i dobrze, że nie mówiłam mu wszystkiego, bo przylecialby, spakował nasze graty i poszlibyśmy do hotelu.  Moi rodzice i babcia myślą, że ja nadal jestem panna i mam żyć tak jak 15 lat temu. Kiedy np. upomne się o swoje dzieci to też jest źle.
Kilka miesięcy temu miała miejsce następująca sytuacja. Były pomiary geodezyjne w mojej wsi. Kawałek działki obok domu rodziców należy do mojej siostry. Kiedy przyszli geodeci na próżno usiadłam na ławce i czekałam, że może mnie rodzice zawołają,.bo stali tam w piątkę, dwóch geodetów, rodzice i moja siostra. Geodeta wskazywał dokąd jest granica między dzialkami ( między dzialkami jest wjazd do domu rodziców, więc pół rodziców, pol siostry). Nikt mnie nie zawołał: chodź, patrz gdzie granica, to będzie twoje to żebyś wiedziała. To pokazało mi, że rodzice wcale nie traktują mnie poważnie i w najbliższym dziesięcioleciu nie będzie ta sprawa uregulowana, przynajmniej nie na moją korzyść.
Wiecie co, mnie nie obchodzi ten dom. Ja mam pole, działki, mam za co żyć. Chcieliśmy go po prostu wyremontować . Rodzice nigdy nie mieli pieniędzy na grubszy remont, wszystko było robione jak najtańszym kosztem. Chcieliśmy, żeby rodzice mieli wygodniej. Mój mąż przystał na to, co zadecydowałam. Jak pracował za granicą to pol.biedy, bywał rzadko to mało widział. Kiedy zjechał, zaczęły się problemy. Ja też kilka razy myślałam że on wyolbrzymia. Ale kiedy moja własna babcia mówi mi, że rzekomo jakaś kobieta przy kościele jej powiedziała, że ja opowiadam ludziom, że mama nie chce mi zostać z dzieckiem, co jest wierutnym kłamstwem, albo gdy siedzieliśmy z mężem przy stole w kuchni, mieliśmy postawioną butelkę wody....to rano usłyszałam, jak babcia mówiła mamie, że siedzieliśmy przy stole ( pokazała w jaki sposób trzymałam ręce!) I mieliśmy na nim flaszkę wódki!  Moja mama.nic się nie odezwała, tak jak w tej pierwszej sprawie,gdy płakałam, zarzekalam się, że nigdy bym tak nie powiedziała....w żadnym przypadku nie usłyszałam od mojej mamy: nie przejmuj się, wierzę ci.
Najpierw moja babcia nie trawiła mojego taty, a jak nastał mój mąż to przerzuciła się na niego. Nie, on nie jest złoty, ma swoje wady, ale wiem, że mnie kocha i chce dla nas jak najlepiej. Boli go, kiedy widzi jak jestem traktowana, jak nie moge się odezwac, że się boję, zresztą już nawet tego nie robię, wycofałam się zupełnie.
Dla nich to może obcy chłop, dla niego to obcy ludzie i wiem teraz, że wolą rodziców jest komu zapiszą ten dom i ja generalnie nie mam się co poczuwać, że jednak zostanie od dla mnie. Dlatego chcemy się budować. Rodzice mieli swoją szansę uregulować to wszystko, teraz bierzemy sprawy w swoje ręce. Nie po to mój mąż zostawia mnie i małe dzieci żeby nic z tego nie mieć. To moje dzieci będą rok czy dwa musiały żyć bez ojca....a on już miał dosc życia na walizkach. To jest poświęcenie dla naszej rodziny..myślę, ze rodzice zobaczą to wszystko, ale trochę za późno.

Szeptuch, zacytowalam Cie a w końcu nie napisałam o co mi chodzi. Bardzo dobrze mnie podsumowales, mała, przestraszona dziewczyna, która od początku przedkładała dobro rodziców ponad dobro swojego męża i dzieci. I swojego małżeństwa.

"Nikt mnie nie zawołał: chodź, patrz gdzie granica, to będzie twoje to żebyś wiedziała."

A Ty dalej czekasz na obiecanki!?

Nic z tego nie będzie, możesz jedynie liczyć na spadek po śmierci rodziców.

Jeśli rodzice nie trawią córki i jej rodziny, to nie ma opcji, żeby zapisali połowę domu, nie mówię tu o całym, bo każdy zawsze lepiej czuje się na swoim.

I lepiej się kisić w niezdrowej atmosferze? Mogli spokojnie kupić mieszkanie zapewne za to wszystko, co wpakowali w ten dom, a potem zacząć się budować i sytuację mieliby taką samą finansowo jak teraz, ale mieszkanie mogliby sprzedać jak dom nadawałby się do wprowadzenia. A za położony dach na domu rodziców kasy nie odzyskają nigdy.

To nie był szantaż Kleoma. Po prostu moi rodzice postąpili mądrze i powiedzieli, że nie będą się budować na czymś, co prawnie nie jest ich. Gdyby dziadkowie się nie zgodzili, to poszliby się budować w innym miejscu. Od tamtego czasu minęło już ponad 20 lat i dziadkowie nie narzekali, opiekę mają dobrą, nikt ich nie wywalił, nikt im na głowie nie siedział i nie siedzi, nikt im nie pokazuje, że to nie ich. Jak trzeba im coś kupić większego, pomóc, zrobić remont to się idzie i się robi i nie ma grama narzekania. A jednocześnie sytuacja jest uregulowana prawnie i wszystko jest jasne.
Ogólnie to też mieli tak, że chcieli się budować, a dziadkowie mówili, że no jasne, żeby się budowali, że przecież będzie ich kiedyś tam w przyszłości a że oni budowac się chcieli, na dziadków się nigdy nie wypięli, tylko chcieli mieć wszystko uregulowane prawnie to wzięli i zrobili jak zrobili. Dziadkowie nie traktowali tego jako szantaż. Po prostu zapewne sami by się nigdy nie zebrali do takiego pójścia do notariusza i rodzice mieliby problem w postaci drugiego spadkobiercy, którego trzebaby spłacać w przyszłości. A po co sobie robić takie problemy?

Na miejscu Autorki zanim zaczęłabym inwestować w nie swoje, zrobiłabym tak samo. Zabrać rodziców do notariusza i przepisać dom na nich. I tyle. Nic się nie musi zmieniać poza tym, że własność jest przeniesiona.

To jeszcze raz, żebyś dobrze przeczytała:
- napisałam, że nie inwestuje się w coś, co nie jest Twoje
- że za tą kasę, którą zapewne już włożyli w dom mogliby kupić mieszkanie, zacząć budowę, a potem sprzedać mieszkanie w momencie, kiedy do domu dałoby się wprowadzić i jest to odpowiedź na Twój argument o wynajmie
- napisałam też, że przed inwestowaniem w coś, co nie jest ich, jeżeli już koniecznie chcieli tam mieszkać, trzeba było jasno i wyraźnie powiedzieć, że mają środki i możliwości na przeprowadzenje remontu, ale zrobią to tylko wtedy, kiedy dom zostanie przepisany na nich

Nie zaprzeczam sama sobie, po prostu pokazuję dwie drogi, które mogły być podjęte.

W przypadku opcji 3, następuje remont domu z uwzględnieniem tego, że każda rodzina ma swoją część, oddzieloną od innych z osobną kuchnią, osobną łazienką i wtedy nie ma problemu z toksycznymi rodzicami, ponieważ rodzice mają swoje, a Autorka z mężem i dziećmi mają swoją część domu i nie muszą wchodzić sobie w drogę. Rodzice funkcjonują samodzielnie tak długo, jak są w stanie, a jak przestana być w stanie, mają zagwarantowaną pomoc od Autorki i męża.

Jakby dom był ich to mieliby prawo na podwórku zrobić tak jak chcą bez pytania innych o pozwolenie, a krytyczne uwagi zignorować, ponarzekają, ponarzekają i się przyzwyczają.

Kleoma, w mojej rodzinie i jedni i drudzy dziadkowie przepisali tak domy dzieciom i dzieci się budowały, remontowały, a mieszkają razem i dzielą ze sobą podwórko. Więc akurat wiem i rozumiem. I wiem też, że starsza osoba narzeka na remonty, a bo po co, a dlaczego, a dobrze było jak było, tylko co z tego? W końcu się przyzwyczai i zaakceptuje. Latami miała po swojemu, teraz będzie po myśli kogoś innego. Mój dziadek narzekał na każdą jedną zmianę na podwórku. Gdyby było po jego myśli, to kisilibyśmy się wszyscy w 6 osób w 2 pokojach. I co z tego? Ma prawo wyrazić swoje wątpliwości, a właściciele domu mają prawo zrobić po swojemu.

Problemem jest tutaj bardziej to, że Autorka nie potrafi postawić na swoim, nie potrafi odciąć pępowiny, uznać, że jest dorosłym człowiekiem i że potrafi sama podejmować decyzje zanim ktokolwiek ją zapyta.
W takiej sytuacji faktycznie lepiej im będzie na swoim, tylko dalej zostaje pytanie, które zadałam już wcześniej. Gdzie będzie mieszkać w trakcie budowy. Wieloletniej budowy, bo postawienie domu od zera trochę trwa, zwłaszcza, że oni dopiero na budowę sobie będą zarabiać. Nie jestem przekonana, czy mieszkanie w takiej atmosferze jak mają teraz jest dobre dla kogokolwiek. Najbardziej dla męża, który przez większość czasu swojej rodziny nie widuje. Stąd moim zdaniem najlepszą opcją byłaby wyprowadzka na wynajem, nawet jeżeli to by wydłużyło budowę.

No i właśnie dlatego powinniście odciąć się od nich.
Jeszcze musisz jakoś przecierpieć z nimi  te 2 czy 3 lata na czas budowy.
Oni się nie zmienią.
Masz szczęście, że macie działkę na budowę, oszczędności i męża chętnego na dalszą rozłąkę.

"Przecież byśmy im pomogli, a bardzo zabolały mnie słowa mamy, że oddałbym ich do domu starców. "

Też nie jestem za tym, żeby dzieciom oddać cały majątek i być na ich łasce i niełasce, więc nawet bym nie chciała, będąc na Twoim miejscu całego domu, tym bardziej, że siostrę byś musiała spłacić.

Dlatego od początku powinniście zabiegać o zapisaniu góry domu, była w ogóle taka rozmowa?

Teraz to już jesteście w  takich stosunkach, że dla zdrowia psychicznego nie powinniście tam mieszkać.

Powiedz prawdę, niczego nie udawaj, nie tłumacz, podjęliście taką decyzję i koniec. Jedynie możesz dodać, że chcecie być na swoim i inwestować w swoje, koniec i kropka.
Im mniej powiesz, tym lepiej.

Masz rację, chyba trzeba mniej powiedzieć niż za dużo.
Dzisiaj rano miała miejsce sytuacja, że mój młodszy syn mówił coś mojej niedosłyszącej babci coś o syropie, może mama mi daje mój syrop i tam jest dużo cukru to babcia mówi: aaa to wasz cukier? Myślała że dziecko jej powiedziało, że to nasz cukier i żeby nie słodzila.  Właśnie to słowo najbardziej ich wkurwia- mój, nasze. Że ja się poczuwam że to moje- cukier, dom itd.   parodia.
Zdrowie psychiczne jest ważne, dla każdego, a tutaj jak jesteśmy razem to wiecznie takie kwiatki będą wychodzić, że ja się do czegoś poczuwam, że ja coś powiedziałam. A babcia niedoslyszy i obróci tak, żeby jej pasowało.
Jakim na jestem złym człowiekiem w ich oczach

Oj, moja siostra jak budowała dom, sporo dostała. Posprzedawala pole, rodzice czy dziadkowie brali kredyty, żeby dopomóc.   Przez to nawet jak ja wychodziłam za mąż, musieliśmy sobie sami wszystko organizować i płacić. Ale tego nie liczę, przynajmniej teraz nikt mi w złości tego nie wypomni.  Teraz przy pomiarach wyszło, że moje działki są w dobrym miejscu, a to co rodziców ( które na pewno chcą przepisać siostrze) na osuwiskach i ani sprzedać ani budować. Nawet nie wiecie jacy wściekli byli, kiedy geodeci wyznaczyli, że mojego pola jest więcej niż rodzice myśleli. Nawet potem do gminy tata szedł sprawdzić to bo chyba doznali szoku.

Na pewno nie chcę takiego życia dla moich dzieci. Nie mam zamiaru ich ograniczać.
Mój ojciec jest tak zły na mnie, że aż trudno uwierzyć, że człowiek 65 lat po zawale może tak podchodzić do swojego dziecka. Ja święta nie jestem, ale życie jest za krótkie, żeby urazy chować aż po grób. Mój ojciec strasznie zezgredział, 15 lat na emeryturze, odcięty od innych ludzi, nic mu nie pasuje, a mama boi się cokolwiek odezwać, bo po tym zawale obchodzą się z nim jak z jajkiem.

A tutaj chyba tak jest, że po grobową deskę nie odpuści. Ale kiedy jemu trzeba było pomóc, również finansowo, to wiedział do kogo iść i się kajać.
Nie mam właśnie zamiaru być lokatorem. W domu rządzi mama, babcia. Niby się nie wtrącają, ale da się odczuć, że one wiodą prym.
Dzisiaj, albo jutro musimy im powiedzieć o naszych planach. Obawiam się, że jak mąż wyjedzie to będą mi głowę suszyć, straszyć zawałem albo przeciwnie, nikt nie będzie się do mnie odzywał ponad to, co musi.

A nie można ich uświadomić, że te 5 km to nie jest żaden problem? na co dzień i tak im bezpośrednio nie pomagasz bo tej pomocy jeszcze nie potrzebują, więc co za problem jak będziesz mieszkać 5 km dalej? Może warto też odnieść się do Twojej siostry? Wylej im swoje żale, że od niej nie wymagali, żeby mieszkała w domu rodzinnym. Ty też masz prawo do prywatności i tyle. A jak będą potrzebować pomocy to razem z siostrą im przecież pomożecie. Wyprowadzka tej pomocy nie przekreśla. W ostateczności jak już będzie z nimi bardzo zle to pewnie Ty lub siostra weźmiecie ich pod swój dach. Uświadom im to.

Już kiedyś tu taki wątek był. Młoda dziewczyna pisała, że rodzice nie pozwolili jej wyprowadzić się do chłopaka kilka km dalej, bo ona ma nimi zajmować się na starość. Nie wyobrażam sobie jak można zatrzymać dorosłe dziecko w domu, aby spędziło w nim całą młodość tylko po to, żeby była pewność ze za 30, 40 lat to dziecko zajmie się rodzicami. Mam wrażenie, że tacy rodzice robią sobie dziecko tylko po to by ktoś im na starość podał szklankę wody. Takie tłamszenie dziecka i robienie z niego swojego niewolnika zamiast wspierać je i puszczać w świat, aby się spełniało i było szczęśliwe. Jak rodzic jest wspierający to i dziecko będzie wspierało rodziców na starość. A jak całe życie tylko wymaga i ustala dziecku jak ma żyć to nic dziwnego, że jak takie dziecko już się z takiego domu wyrwie to nie chce do niego wracać. I potem wielce zdziwienie, że dziecko jest a rodzicom na starość nie pomaga. Przestaje mnie to dziwić, że są przypadki gdzie to dziecko nie pomaga rodzicom na starość.

Moja mama jest jedynaczką. Ona całe życie była przy rodzicach i wiedziała, że kiedyś tylko ona będzie się o nich martwić. Wiedziała, że nie ma wsparcia w nikim.
Patrząc na to, jaki stosunek ma obecnie do mnie mój ojciec, to uważam, że nie chciałby, abym to ja się nim zajmowała na starość.  Sorry, ale czy to normalne, że kiedy jestem w toalecie (a mamy jedną na piętrze, gdzie mieszkamy z rodzicami) i wtedy chce mój tata skorzystać i okazuje się, że jest zamknięte, i mówię, że zaraz wyjdę to czy od razu trzeba w pokoju bluzgać, rzucać ku.wami ? Czy to jest ok? Jemu chyba  przeszkadza nawet sam fakt mojej obecności

Mój mąż także uważa, że nie powinnismy walić z grubej rury. Ja wiem, że rodzice będą.nas trzymać w niepewności. Jednym razem mama niby mówiąc o przepisie powiedziała, że moja siostra nadal miałaby być ubezpieczona w KRUS na Moim polu. Siostra fochy strzela a niejako jest zależna ode mnie. Swoje działki sprzedała i ubezpiecza się na moim. Kiedy to się działo byłam nieletnia i nikt o nic mnie nie pytał,.czy się zgadzam. Tak samo z dopłatami, jak rodzice od poczatku brali za swoje i moje pole tak jest do tej pory.

Twoja mama ma emeryturę, ojciec po zawale ma chyba rentę albo też emeryturę, babcia pewnie też na emeryturze.
Nie martwiłabym się o ich stan finansowy bo z trzech świadczeń w jednym domu da się spokojnie wszystko opłacić i żyć na odpowiednim poziomie.
O to, że ich zdrowie ulegnie pogorszeniu gdy się wyprowadzisz też nie, tym bardziej, że sami o nie nie dbają  paląc papierosy.

Kto uprawia tak naprawdę to pole, twoje i ich? Dopłaty należą się teoretycznie temu kto pole uprawia.
Możesz sama wystąpić z wnioskiem o dopłaty na nowy okres rozliczeniowy i powiedzieć im o tym aby nie składali.

Przepraszam, ale na jakim "Twoim" polu? Jakieś pole jest Twą własnością (dotąd o tym nic nie wspomniałaś)? Jeśli formalnie nie jesteś właścicielką (nie dostałaś w spadku, nikt nie przekazał w formie darowizny), to rodzice do gospodarowania na ziemi żadnej zgody od Ciebie nie potrzebowali i nic ani Tobie, ani Twej siostrze do tego, co oni ze swym majątkiem robią.
Gdy zostaniesz właścicielką, to Ty (i nikt inny) będzie podejmował decyzje związane z tym kawałkiem ziemi.

Od dawna, choć nie przyjmujesz tego do wiadomości, jesteś - czy tego chcesz czy nie - odpowiedzialna za swe życie i podejmowane decyzje (brak decyzji też jest decyzją).
Przytomności życzę.

Dzięki. Przeoczyłam.
Zdania o odpowiedzialności za swe zycie (także swych dzieci) i podejmowane decyzje (i ich brak) - aktualne.

Skoro jest właścicielką, tym bardziej dziwne jest dla mnie jej zachowanie: tkwienie w toksycznym domu i liczenie, że może kiedyś ten dom będzie jej. A jeśli to nigdy nie nastąpi? <pytanie retoryczne>

Większa część moje życia patrzyłam w kierunku rodziców. Nigdy nie myślałam o sobie. Teraz okazało się, że o mnie też nikt nie myśli. Pamiętam, jak podczas jednej rozmowy moja mama powiedziała: przepisze do dom, ale (siostra) ma być dalej ubezpieczona.
Ciekawa jestem, co pomyślą, kiedy zorientują się, że ja już nie czekam na ich decyzję. Poza tym przecież ja również mogę podzielić i przepisać pole na moje dzieci, co też chce w niedługim czasie uczynić.   A co do uprawy pola to dzierżawi je pewien gospodarz, ale on zbiera plony a dziadkowie biorą dopłaty. Tak się.umowili.   Na prawdę nie czyham na te pieniądze, ale chce pokazać, jak nie fair wobec mnie postępują, a mojego męża mają za złego, bo otworzył mi oczy na wiele spraw.

Chcemy im powiedzieć, bo świat jest mały i jak zaczniemy pracę na działce to wieść się rozniesie. Wolę, aby dowiedzieli się tego od nas, nie od obcych ludzi.
U mnie rodzice w ogóle nie poruszali tego tematu, ja postanowiłam zapytac, ale to już nawet było po tych kosztownych robotach przy domu. Po prostu rodzice powiedzieli: trzeba zrobić dach. Powiedzieli to do mojego męża. On odpowiedział, że ja chyba powinnam być obecna przy tej rozmowie.  Rodzice serio myślą, że my zrobimy cokolwiek bez zapisu. Moja naiwność już się skończyła. Decyzja podjęta.
Chyba wtedy im się otworzą oczy, ja już niczego  od nich nie chce.
Na spokojne życie zapracujemy sobie sami.

Nie przepisuj ziemi na dzieci, tylko sprzedaj część i się budujcie, dzieciom zdążysz zapisać działki, będziesz jeszcze miała spadek po rodzicach. To lepsze niż następne 2 lata przy meża poza krajem.

Powiem Ci, że najbardziej szanują się rodziny biedniejsze, nic dzieciom nie dadzą  i  one sobie same radzą, bo wiedzą, że nie mogą liczyć na rodzinę.

A tu macie ziemię i nie umieliście zarządzić, żeby być na swoim, bo rodzice obiecali... Tylko też byś musiała z tego spłacić rodzeństwo i siedzieć na kupie...

Każdy jest kowalem swojego losu....