Z D.poznaliśmy się na portalu randkowym. Ponieważ mieszkał daleko, rozmawiałam z nim jak z kumplem-nie chciałam związku na odległość-to mi się nie sprawdza.
W międzyczasie zauroczyłam się pewnym człowiekiem z mojej okolicy-nic z tego nie wyszło. Podłamałam się.
D. był moim powiernikiem.
Zaczęliśmy gadać z D.-i było fajnie.
Baaardzo:))
Po wielu rozterkach (mam ogromne problemy z budowaniem relacji z ludźmi) w dość krótkim-jak na siebie- czasie podjełam decyzję, że jadę do niego.
a niech tam!:)
Oboje mamy dość ogniste temperamenty, nie znamy się zbyt dobrze-od poczatku więc konfliktów było sporo.
Zwłaszcza, ze w związku z problemami mieszkaniowymi "wymyśliliśmy", że ...skoro już przyjechałam-zamieszkamy razem.
Zupełny spontan 
Ok-poczułam się chciana, zaopiekowana...potrzebowałam tego.
Jednocześnie-jak to dwoje wieloletnich singli- żarlismy się o (w moim odczuciu) bzdety. Między innymi o moją mimikę-którą on cały czas analizował(analizuje)-stara się odgadnać co czuję, co myślę na podstawie tego co rysuje się na mojej twarzy...-a mam dość "plastyczną" twarz...więc miał pretensję o jej wyraz, o tembr głosu, o sposób poruszania się...
Kiedy starałam się wyjaśnić mu co czuję -kończyło się awanturą-jest cholerykiem, jest bardzo impulsywny i w emocjonalnym rozedrganiu "nakręca się" błyskawicznie. Comwiecej nie znosi słuchać moich wywodów, kiedy próbuję mu cokolwiek wyjaśnić-w nim się gotuje-przestaje słyszęć co mówię-wkręca sobie, że jest właśnie "dramat psychologiczny"(jakiego absolutnie sobie nie życzy)...podczas gdy ja po prostu staram się spokojnie (na ile potrafię) powiedzić mu o swoich trudych uczuciach ->niepewności, smutku, niepokoju związanym z utartą gruntu pod nogami (przeniosłam się ze swojego miasta pakując się w 1 plecak-zostawiając swoje sprawy i życie kompletnie rozgrzebane, zamieszkałam z kompletnie obcym człowiekiem...poniekąd stałam się zależna od niego, czuję się w relacji z nim głupsza, pusta...permanentnie gorsza)
Wszelkie próby wyjaśnienia co się we mnie dzieje nazywał "jazdami"...podkreślając przy tym, że on nie chce takich jazd.
ON CHCE SPOKOJU (to oczekiwanie z kolei mnie doprowadza do pasji-bo spokój może ewentualnie mieć zamykając się w 4 scianach, unikając konfrontacji z rzeczywistością)
Mimo tych nieporozumień starał się-dbał o mnie...starał się zapewnić mi komfort w tej trudnej dla mnie sytuacji.
Starał się stworzyć mi domowe warunki...na tyle na ile potrafił, na ile był w stanie jakoś wydedukowć, niewypowiedziane przeze mnie potrzeby.
Fakt-zafundowałam mu prawdziwą huśtawkę emocji-emocji jakich on stara się nie wyrażąc , albo jakie starał się trzymać w ryzach...emocji, które wybuchały coraz cześciej - niestety w tej bolesnej, trudnej do zaakceptowanie dla mnie formie-agresywnej, pełnej jadu, pretensji...
Jest impulsywny, jest cholerykiem-ja mam raczej melancholijną naturę...ale potrafię wpaść w furię (czego na szczeście jak dotąd nie uświadczył...bo próbuję w sobie poskromić eksplozję ...nie chcę go stracić)...
Ja potrzebuję przeanalizować i przegadać to co się dzieje, potrzebuję rozmowy-on jej unika.
Nie chce mówić o tym co się w nim dzieje.
Czuję się jakbym chodziła po polu minowym...on twierdzi, ze ma dość zmienności moich nastroji.
Ale nie umiem być emocjonalnym betonem-nawet jeśli coś w sobie upycham-on czyta to z układu moich brwi, kącików ust, spojrzenia...
a ja czuję się inwigilowana...
chcę mieć prawo do tego by czuć się smutna, zła...i nie ukrywać tego. Przeżyć...i puścić. Nie chować się, nie uciekać gdy mi źle, z obawy , ze D. zezłości się na mój ...stan ducha.
Chcę być akceptowana z cała gamą uczuć jakie przeze mnie przepływają-nie potrzebuję, żeby mnie pocieszał , rozbawiał. On mi na to nie pozwala-jak twierdzi->stara się mnie rozbawić....ale kiedy mi smutno , jego żarty mnie złoszczą-nie bawią.
A wystarczyłoby po prostu pozwolić mi się posmucić.
Starałam się mu to wyjasnić kilkakrotnie-zwykle spotykałam się z pretensjami-bo on się stara, a ja mam "jazdy"...
Naprawdę go lubie...moze nawet zakochałam się...chyba tak. To pięękne;)) Ale tak trudne...
Dość niespodziewanie wyjechałam na kilka dni....do "siebie"
Ale nie chcę tu być. Nie chcę być tu sama.
Chcę być z nim.
Tyle, ze w ciągu tych kilku dni, kiedy jestem w swoim mieście-on stał się tak odległy, tak zimny....to ja inicjuję kontakt...mam wrażenie, ze jemu przestało zależeć na mojej obecności...bo przecież nie zapewniałam mu spokoju o jakim ciągle mów.
Nikt mu go nie zapewni-jesli nie chce być sam, musi sie liczyc z emocjonalnymi drgnięciami, z tym co będzie w nim rezonować w kontakcie z drugim człowiekiem.
Czuję jakbym teraz starała się wkraść w jego łaski...on pozostaje bierny. Bez entuzjazmu-wiem, ze cokolwiek powiem usłyszę-"oki".
To strasznie przygnębiające....ale nie mogę mu tego powiedziec....no przecież nie mogę....bo to "jazda";///
to wspaniały facet...chcę go...tak bardzo.
ale nie umiem w tej chwili przebić się przez szybę jaka wyrosła między nami ciągu głupich 4 dni...
Napiszcie coś proszę, dziewczyny...cokolwiek.
A co będzie jak na ciebie krzyknie, że krzywo na niego spojrzałaś? Padniesz na kolana błagając o wybaczenie?