Nie kocha, nie lubi, nie szanuje, nie chce, nie dba, nie żartuje

Nie mam już męża. Odeszłam od niego, miałam na tyle siły i odwagi, by odejść. Mam wsparcie rodziny i znajomych, każdy twierdzi, że dobrze zrobiłam.
On mnie nie kochał od samego początku, teraz to wiem. On nie jest zdolny do miłości. Należy dodać, że do miłości bliźniego, bo najbarbardziej to on kocha samego siebie. Jemu się wszystko należy. On musi mieć to, co mu się zamarzy. Nieważne, czy są na to środki czy nie. Potrafi nawet szantażować, żeby uzyskać swój cel.
Bolesne dla kobiety, dla człowieka generalnie, jest to, że przeżyła kilka lat z kimś, kto jej nie kochał nigdy. Z kimś kto miał tylko żądania a nic nie dawał w zamian. Ale taka jest prawda, taki jest fakt i żeby pisać nie wiadomo ile, ten fakt się nie zmieni. Trzeba się z tym pogodzić wcześniej czy później. Człowiek musi być kochany, bo inaczej więdnie jak kwiat bez wody. Potrzebujemy miłości do życia, tak samo jak tlenu czy pożywienia. Ale nie wszyscy ludzie zdają sobie z tego sprawę. Nie wszyscy ludzie potrafią kochać.
Ja miałam w sobie dużo miłości. Dzieliłam ją z nim, potem z nim i z dzieckiem, potem z nim i z dwójką dzieci. Ale on jej nie odwzajemniał i tej miłości ubywało w zastraszającym tempie. Bo jeśli się tylko dzieli i rozdaje a nic w zamian nie dostaje, to szybko pojawia się deficyt.
Tak na dobrą sprawę, on nigdy nie okazywał mi miłości. Ani przed ślubem, ani po ślubie, ani gdy byłam w ciąży, ani gdy urodziły się nasze dzieci. On udawał miłość, a ja myliłam to z prawdziwym uczuciem. Pomyliłam się i to bardzo.
On miał tylko swoje żądania i pretensje, gdy nie chciałam spełnić tych zachcianek. Zachowywał się jak małe dziecko. "Jak mi tego nie dasz, to rzucę się na podłogę i będę walić rękami i nogami". On mówił: "jak mi nie kupisz skutera, to nie wrócę na noc". Typowe zachowanie biorcy.
Tylko brać, brać, brać. Całe jego życie nastawione jest na branie.
Biedny, zakompleksiony chłopiec. Leczył kompleksy moim kosztem.
Wybaczałam mu wiele, o wiele za dużo.
A sobie nie mogę wybaczyć, że pozwoliłam na to wszystko, na te lata upokorzeń, życia w strachu, życia, które nie miało nic wspólnego z prawdziwym życiem w rodzinie. Żebym na głowie stanęła, to nic by się nie zmieniło. Jego nie da się zmienić. Ja przynajmniej nie potrafię.
Smutne to jest wszystko. Nieraz ogarnia mnie taki smutek, że chce mi się wyć, mogłabym zatonąć w morzu łez, jakie już wylałam z jego powodu.
Koleżanka poradziła mi, żebym sobie zrobiła takie "matematyczne" zestawienie "za" i "przeciw" tego związku. No i suma wychodzi ujemna, więcej jest "przeciw" niż "za". Właściwie nie ma nic, co by przemawiało "za".
Sfera uczuć na minusie, brak miłości, brak wsparcia, czułości, współczucia, brak wspólnych zainteresowań
Sfera intymna na minusie, brak zrozumienia w sprawach intymnych, wyśmiewanie się, namawianie do rzeczy, których ja nie chciałam, dbanie tylko o własne przyjemności, brak zorientowania na partnera
Sfera gospodarcza na minusie, niskie zarobki, lenistwo, narażanie rodziny na straty finansowe, brak ambicji zawodowych
Sfera społeczna na minusie, brak przyjaciół, brak spotkań towarzyskich, brak wspólnych rozrywek, wszystkie święta do niczego, żadnego wyjścia na Andrzejki, Sylwestra, żadnego wakacyjnego wyjazdu
Sfera rodzinna na minusie, dzieci były jego kulą u nogi, był chory, gdy się miał nimi zajmować, twierdził, że nie będzie niańką (swoich dzieci), nigdy nie wstał do nich w nocy, nigdy nie wstał do nich rano (przede mną), rano jak szłam do pracy, to on był nieprzytomny (bo całą noc oglądał TV - tv to jego miłość) a dzieci płakały bo się bały z nim zostawać, cokolwiek zrobił w domu (wrzucił pranie do pralki, poprasował czy odkurzył) wypominał mi przy każdej sprzeczce (że on wszystko robi w domu a mnie nic nie interesuje i jeszcze go nie doceniam). Wiecznie czuł się niedoceniony, za malo kochany.
A ja? Ja ciągle czekałam, że coś się zmieni, że on się zmieni, że pewnego dnia zrozumie, że też mogę być tym wszystkim zmęczona (wg niego nie miałam prawa czuć się zmęczona). Miałam nadzieję i karmiłam się tą nadzieją z dnia na dzień. Byłam naiwna i głupia. Tłumaczyłam sobie, że to mój mąż, że mu przysięgałam przed Bogiem i nie mogę się tak łatwo i szybko poddać, wycofać z tej obietnicy. Myślałam, że przecież mnie nie bije, nie ubliża mi, że inne mają gorzej.
Aż do czasu. Bo mój małżonek pokusił się i o to. Szarpał mnie, groził mi, sprawił, że poczułam się znieważona, zaczęłam się go bać. Straciłam całe zaufanie do niego, cały szacunek, cała moja miłość do niego wyparowała.
Pierwszy raz mu wybaczyłam (wbrew sobie i swoich zasad) dla dobra dzieci (żeby miały matkę i ojca). Ale po dwóch miesiącach sytuacja się powtórzyła. Poszarpał mnie, potraktował mnie jak przedmiot, na którym można się wyżyć. Potraktował mnie nie jak żonę, ale jak szmatę. Ubliżał mi, groził mi, że będzie to robił codziennie, że będzie mnie bił, że mnie zabije. Był jak zwierzę w trakcie ataku. Nieczuły na to, że wyrządza mi ból. Zupełnie niewrażliwy na to, że robi mi krzywdę. Jak psychopata. Sypiałam z wrogiem.
Odeszłam. Mój zdrowy rozsądek podpowiedział mi, że to najlepsze, co mogę zrobić w takiej sytuacji. Moja intuicja podpowiadała mi już dużo wcześniej, że to nie jest dobry człowiek. Ale jej nie posłuchałam. Igrałam z ogniem i się sparzyłam jak łatwo się było domyślić. Zaufałam niewłaściwemu człowiekowi. Nie wiedziałam nawet, że są tacy ludzie jak on. Zimni, wyrachowani, mściwi i zazdrośni. Potrafił się kamuflować, potrafił zamydlić oczy. Gracz. A tak naprawdę człowiek z ogromnymi kompleksami, zaburzeniami osobowości, niedostosowany społecznie, obrażony na cały świat o własne niepowodzenia.
Dziś już wiem, że nie mam czego żałować, ani do czego wracać. On nigdy nie dał mi szczęścia. Jedyne, za co mogę mu być wdzięczna, to dzieci. Mamy dwóch synów, najcudowniejszych i najukochańszych na świecie. Z tego małżeństwa mam same niemiłe wspomnienia, ale dzieci są moją osłodą i radością.
Jesteśmy w fizycznej separacji od 2 miesięcy. Widzieliśmy się w tym czasie 2 razy. Czekam aż minie jeszcze 4 miesiące i będę mogła wnieść formalny pozew o rozwód. Chcę tego, chcę się uwolnić od tego człowieka, od tej bestii.
Nie widzę żadnych szans na poprawę, na powrót do tego, co było. Nie godzę się na przemoc. Nie godzę się na takie życie. Wierzę, że to jest najlepsza z możliwych decyzji w tej sytuacji.