Kocha, ale ne chce, boi się wrócić...

Tancerzu, nie wiem ile ma lat twoja ukochana, ale ile by nie miała brakuje jej dojrzałości. Sam napisałeś, że przypomina dziecko, które ucieka przed odpowiedzialnością. Ona nie kieruje swoim zyciem, to zycie i przypadki kierują nią. Sadzę, że gdybyś pojechał do niej, spakował jej rzeczy, wziął za rękę i przywiózł do siebie to by nie protestowała. Tak tez pewnie było z facetem, z którym teraz jest. Przyszedł, wyciągnął po nią rękę więc poszła z nim. I jest z nim a do ciebie śle tęskne sms-y! Gdyby była z tobą, tęskniła by do tamtego! A przeciez związek z kimś to nie tylko emocje i uniesienia, ale także odpowiedzialność, lojalność  i umiejętność rezygnacji z pokus. Bo przecież to, ze sie z kimś jest nie oznacza, że sie tych pokus nie doświadcza. Twoja dziewczyna tego nie potrafi, nie potrafi dokonać wyboru, to los i inni ludzie decudują o jej życiu.
Przykro mi, ale tak to widzę!

Ona ma 25 lat.
Trudno się z Tobą nie zgodzić z tym, co piszesz. Czasem miałem takie wrażenie: spieprzyłam, ale to Ty przyjedź po mnie, spakuj mnie, zabierz, a potem nie krzycz za to, co zrobiłam, nie obwiniaj mnie, bo przecież to Ty po mnie przyjechałeś.
Czeka mnie jeszcze jeden ból, gdy ona przyjedzie, i zabierze swoje rzeczy z naszego domu. Być może się rozklei, albo będzie czekać, aż - jak powiedziałaś - wezmę ą za rękę.
Chciałem, żeby przyjechała i powiedziała mi wszystko w oczy, ale mówiła, że boi się, że pod chwilą słabości do mnie wróci, a ona już zamknęła się na mnie. Tak mówiła na początku, gdy nie wiedziałem o zdradzie.
Ludzie mają mnie za twardziela, ale dawno tyle nie płakałem, czego się wcale nie wstydzę, i dzięki moim przyjaciołom łatwiej wszystko znoszę. Zniszczyła nasz cały świat. To bardzo trudne. (wypowiedź tą skierowałem do Izmirra; druga wypowiedź... bardzo prawdopodobne, że tak może być)

Kubeł zimnej wody też dobry. Nie będę się zadręczał cały czas. Najważniejsze było dla mnie odcięcie się od niej, bo mnie emocjonalnie rozbijała, nie pozwalała się uporządkować. Takie ciąganie, dawanie nadziei, karmienie okruchami miłości itd. Czuje się lepiej, ale jednak coś tu robię Jak to mówią, nadzieja umiera ostatnia. Co do dojrzałości, to można być niedojrzałym nawet w wieku 60-ciu lat. Nie utożsamiałbym wieku z dojrzałością, choć powinno iść to w miarę w parze.

Dziewczyna jest niedojrzała emocjonalnie i tak naprawdę nie wie czego chce, bo chce zjeść ciastko i mieć ciastko a tak się nie da, ludzie odpowiedzialni dokonują jasnych wyborów, ona nic nie wie. Jest w niej małe dziecko, być może zranione w dzieciństwie przez rodziców? nie wiem tego, ale jest w tym wszystkim zagubiona, nieodpowiedzialna za swoje słowa i czyny, przerażona tym co robi ale to "coś" pcha ją aby tak robiła, krzywdzi tym siebie i Ciebie. Nie wiem czy jest w tamtym zakochana, czy zauroczona, musisz odpowiedzieć sobie na pytania : czego Ty chcesz? co dla Ciebie będzie dobre? co przyniesie Ci radość i zadowolenie a nie cierpienie? Czy ten związek dobrze rokuje na przyszłość? Czy kiedyś sytuacja się nie powtórzy? To ona ma problem ze sobą, nie Ty, jeśli byś ją przyjał i wybaczył, myslę że bez psychoterapii się nie obejdzie. Pamiętaj że to Ty jesteś najważniejszy i Twoje uczucia.

czesc tancerz.
twoja historia jest prawie identyczna do mojej opisanej w watku pt. kocha a boi sie wrocic. przeczytaj sobie. ja walcze juz 5 miesiecy. chodze na terapie do psychologa i wiem ze nie zasluzylem sobie na takie traktowanie. mam dosc zycia w ciaglej tesknocie i odpuszczam. ona musi sama dojrzec do decyzji czy chce budowac cos od nowa czy sie rozstac na zawsze. caly czas obwiniala mnie za wszystko co zrobila ale wina lezy zawsze po srodku. ona chce caly czas utrzymywac kontakt i wiedziec czy nie mam nikogo bo to by ja zranilo. namowilem ja zeby tez poszla do psychologa bo sobie nie radzi sama ze soba. zobaczymy co z tego wyniknie ale nie robie sobie juz nadzieji. moze psycholog do niej dotrze i wkoncu bedzie wiedziala czego chce. zaproponuj swojej to samo i jak jej zalezy to cos z tym zrobi. pozdrawiam

Przede wszystkim, dziękuję Wam kobietki za zainteresowanie moim wątkiem. Jakoś w dziwny sposób czuję się mniej samotny i jest mi lepiej na duszy. Wiele słów jakie pada, jest zgodnych z moim odbiorem sprawy.

Martizen - pozostaje mi życzyć CI powodzenia. Ja się dużo wygadałem i wypłakałem w moim najbliższym, wąskim kręgu. To moja terapia. Dużo dało mi zerwanie z nią kontaktu. Myślę, że dużo też zrozumiałem i się nauczyłem, a to pewnie nie koniec. Wydaje mi się, że jak będziesz tak rozpaczliwie walczył, to ona nigdy nie wróci. Musisz pozwolić jej odejść, jak Cię kocha to będzie chciała wrócić, a wówczas zdecydujecie co dalej. Jedna z najlepszych chyba rad, to po prostu się odciąć. Namawiając ją do psychologa, mówisz jej, to Twoja wina, Ty masz problemy z sobą, dlatego my mamy problemy. Nawet jeśli by to była prawda, że potrzebuje psychologa, to tego nie przyjmie, nie od Ciebie. Ja mojej byłej tego nie zaproponuję, bo to wymaga wielkiej delikatności, by kogoś nie urazić, inaczej będzie tylko bunt i wyparcie. Zresztą, kim teraz jestem, by coś takiego jej mówić. Ona ma na razie swoje życie.
Ja mimo wszystko wierzę, że się podniosę. Było ze mną już ok, dopóty nie zaczęła katować mnie swoją obecnością. Gdy napisała mi smsa w środku nocy, takiego, jak dawniej pisała do mnie, to "młyn" powrócił. Dałem jej teraz wyraźny komunikat, że nie życzę sobie z nią kontaktu. To tak jakbym kogoś wreszcie pochował. Była żałoba, był smutek, ale coś się skończyło. Życie toczy się dalej. Wiem, że będzie ciężko jeszcze kilka tygodni, bo idą święta, moje urodziny, Sylwester, nasza rocznica. Jednak nawet dzięki wypowiedziom kobiet na tym forum, zyskałem dodatkową siłę. Będzie co raz lepiej. Chciałem/chcę ją przede wszystkim zrozumieć, bo wszystko co robi jest takie sprzeczne, że całkowicie się pogubiłem.

Martizen, bez urazy, to mój wątek, nie "wciskaj" się w niego

Po zerwaniu z nią całkowitego kontaktu, nagle zrozumiała, że jestem miłością jej życia, że byliśmy jednością, że nigdy nikogo tak nie pokocha, że zmarnowała i zniszczyła coś najpiękniejszego, najcenniejszego, czyli naszą miłość. Mówi, iż zmarnowała właśnie życie sobie i mnie. Z jej maili bije rozpacz, tylko szkoda, że tak późno. Mówi, że kocha mnie najbardziej na świecie, tęskni i dopiero zobaczyła co zrobiła itd. Najlepsze jednak jest to, że ciągle z nim jest, i - jak mówi - nie potrafi mu powiedzieć, co naprawdę do mnie czuje.
Jak pisze, nie wie jak to wszystko co się stało odkręcić. Żenada. Walczy o życie, ale wciąż się asekuruje, tak kroki stawia, żeby zawsze było jeszcze jakieś lądowanie. Tym razem - mam wrażenie - lądowaniem miękkim ma być ten koleś. Inaczej kopnęła by kolesia w dupę. Wściekły jestem, że zburzyła mi namiastkę spokoju, jaką zdołałem zbudować. Piszę tutaj, bo co mi zostało, przyjaciół staram się powoli mniej katować .
Staram się zrozumieć, co ona wyczynia i znów nie potrafię. Właściwie, to prawie jestem pewien, chciałaby, abym ja powiedział, przyjeżdżaj do domu, wróć. Sama tego nie powie, bo to przecież zbyt niebezpieczne.

Ostatnio  w nocy, puszczała smsy i dzwoniła błagając mnie żebyśmy porozmawiali. Napisała potem maila, że dopiero zobaczyła co zrobiła, że zniszczyła swoje życie, nasze życie. Co jakiś czas wysyła mi smsy do mnie i wiadomo co jest w nich zawarte. Byliśmy razem 6 lat, pięknych lat.
Pisze, że nie może wyrzucić mnie z pamięci, że tęskni jak chol..ra. Zdecydowała się na przyjazd na kilka dni, by porozmawiać ze mną, by niby zakończyć/wyjaśnić to co się stało. Od jej ciotki wiem - choć ciotka nigdy do mnie wcześniej się nie zwracała, nie dzwoniła - że ona ma nadzieję, że jeszcze się zejdziemy. Mówiła, że jest totalnie rozbita, zachowuje się tak, jakbym to ja ją zdradził, albo rzucił. Jak mówiła, musiała zadzwonić, bo martwi się o nią, bo w takim stanie jej nigdy nie widziała. Wrak człowieka. W mailach moja ex nie pisze o smutku, ale o dramacie wewnętrznym, że nie wie co robić, jak to odkręcić, jak wrócić. Nie wie co robić.
Jak ją zrozumieć?
Drogie kobiety, czy można mieć takie poczucie winy, które nie pozwala wejść ponownie w związek? Czy można mieć takie wyrzuty sumienia? W naszym związku zdarzały się jej różne rzeczy w przeszłości, które nadwątlały moje zaufanie do niej. A może jest coś takiego, czego mi nie potrafi wybaczyć i nie chce po raz kolejny spróbować? Być może taki ślepy jestem. Podczas jednej z wcześniejszych rozmów, wątpiła, że jej kiedykolwiek mógłbym jeszcze zaufać. Z tym się zgadzam, to trudne. Jednak z biegiem lat było między nami co raz lepiej, z wieloma rzeczami sobie poradziliśmy i było doprawdy optymistycznie na przyszłość, dopóty nie walnęła tej głupoty.
Nie potrafię tego wszystkiego zrozumieć. Mimo wszystko zdaje się, że chce zostać w Irlandii, ani razu nie zapytała wprost, czy może wrócić, że chce wrócić, a każdy sygnał mówi, że uważa, że utraciła miłość swojego życia. Wiem, że kocha mnie bezgranicznie, ale ma problem z powrotem.
Jak Wy to wyczuwacie, co Wam podpowiada Wasza intuicja? Wątpię, że chodzi o tamtego kolesia w Irlandii. Ostatnio pisała jak bardzo żałuje, że tam pojechała, że nawet nie ma tam z kim pogadać, że po tym wszystkim, przydałby się jej przegląd techniczny u psychologa.
Słucham Was moje miłe

Piszę, gdyż być może na podstawie mojego doświadczenia, ktoś coś zrozumie, nie poczuje się samotny w sytuacji analogicznej do mojej, zobaczy, ze różne mogą być powody niby jednoznacznych zachowań. Piszę również pewnie troszkę dla siebie.

Moja historia ma finał. Finał dramatyczny i z wieloma radami, opiniami tutaj się rozmijaliśmy. Mówiliśmy o jej niezdecydowaniu, chwiejności, że nie wie czego chce itd. Cóż, musiała podjąć trudną decyzję. Zaszła z kochankiem w ciążę. Do ostatniej chwili chciała usunąć dziecko. Nie usunęła. Rozumiem ją. Teraz już nie mamy żadnej furtki powrotu. Z tym kolesiem raczej jej nie wyjdzie. Strasznie mimo wszystko mi jej szkoda. Zmarnowała sobie życie. Sama to mówi. Straciła cały swój świat. To jej słowa. Znajduje się pośród ludzi, których nie lubi, nie podziela ich stylu życia. Będąc razem kultywowaliśmy pasje, czytaliśmy książki, dużo rozmawialiśmy, nie piliśmy, nie paliliśmy, mieliśmy mnóstwo zainteresowań, jakieś dążenia, podróże związane z pasją, teatr, goniliśmy się jak gówniarze po schodach w bloku itd. Tam jest praca, picie, obmawianie innych, patrzenie wilkiem... jak to czasem bywa za granicą, Polak Polakowi wrogiem, a w wódzie topi smutki. Wciąż pisała do mnie, do naszych znajomych, że ciężko jej tam żyć. Teraz zostaje tam z kolesiem, którego darzy niejasnym uczuciem, który jest ojcem jej dziecka. Mieliśmy tyle wspólnych planów. Teraz rozumiem jej smsy jakie pisała do mnie, które były pełne bólu, desperacji, i których kompletnie nie mogłem zrozumieć. Teraz wiem. Była, jest w ciąży.

Była już tutaj w Polsce. Spędziliśmy cudowne, ostatnie, nasze kilka dni. Gdy udało się jej/nam zapomnieć o naszej sytuacji, było jak dawniej. Strasznie tęsknię za nią, bardzo ją kocham. Wiem, ze jest to odwzajemnione. Niestety, nasza miłość ma już swój finał. Obecnie jestem w totalnej rozsypce. To dziwny koniec, bo rozeszliśmy się raczej z konieczności, a nie z chęci. Wiem o tym. Coś mi się wydaje, że to może długo się toczyć za nami. Wciąż będziemy dla siebie w pamięci. Nie toczyliśmy piany, nie było wyrzutów, był smutek i żal, za to co się stało. Wszyscy (jej rodzina, nasi znajomi) trzymali kciuki za nas, że nam wyjdzie, uda się zejść. Niestety nikt nie wiedział o tej jednej zmiennej, jaką jest ciąża.

To chyba tyle. Tak się skończyła duża część mojego życia, przesiąkniętego moją ukochaną. Tak bardzo wierzyłem, że ta zdrada będzie początkiem czegoś zupełnie nowego, lepszego. Ja się wiele nauczyłem, jak i ona się wiele dowiedziała.