Czy mozliwe jest miec dwie rozne,osobowosci?

Jesteśmy, tym czym jesteśmy. Nie łudź się że poznasz się do końca. Nikt nie zna się do końca i to jest piękne. Szczególnie piękno kobiet jest w tym, że czasami są romantyczne i zachwycą się rosnącą stokrotką, lub zadumają nad zachodzącym słońcem. Następnego dnia są gwiazdą wieczoru w podmiejskiej dyskotece. Bądź dumna ze swojej kobiecości, bo wg mnie na tym polega kobiecość. Kwestią jest jaka część ciebie przeważa. To na szczęście się z mienia w zależności w jakim okresie życia jesteś. Fajnie że zdajesz sobie sprawę jaki wulkan w tobie siedzi. Baw się życiem a kiedy nadejdzie czas i odpowiednia osoba przekażesz swoją energie na podsycanie ogniska domowego. Też taka jestem. Wiem że już jest mój czas, tylko jeszcze nie ma osoby.

Jednego dnia jestem ta pierwsza milsza, a juz nastepnego ta druga. We mnie przewaza wlasnie ta druga-wolna,towarzyska, ale bardziej lubie ta pierwsza siebie.
Wiec nie wiem dlaczego nie potrafie byc nia,ale tak zeby miec tez troche z tej drugiej.
Jesli bd gonic za wolnoscia nigdy nie pojde do stalej pracy, nie bede miala stalego chlopaka ani wlasnej rodziny. Mialam niedawno milego spokojnego jak ja-ta pierwsza i musialam zerwac,bo z nikim dluzej nie potrafie kontaktu trzymac,cos blokuje mnie.
A lubie go i chcialabym byc jak ta 1 ja ,zeby uniknac wiecej
Bolesnych rozstan. Zle je znosze.

Boje sie blizszych kontaktow,jakby mialy mi powaznie zagrazac,jednoczesnie cenie milosc,przyjazn zaufanie.
Ciagnie mnie do wiecznych przygod ale boje sie byc w grupach ludzi,wyzwan i udźielania sie.
Taka ja mi sie nie podoba mowcie co chcecie. Zle mi z tym.
A moze to tylko ten wiek(mam 20) a potem zreguluja sie moje ciagi?

idź do psychologa:)

Popieram Twoja rade, ale patrzac na jej wiek, takze sadze ze jest to faza "orientacyjna".
I kobiety nie sa moze juz tak sadzone o prowadzenie "wlasnego zycia prywatnego/intymnego" jak kiedys, ale dalej jest nie wypowiedziana "umowa" w spoleczenstwie, ze takie "uczenie sie o Sobie" ma byc za "kurtynami" - przedewszystkim u kobiet, mlodych kobiet. A my wszyscy mamy te dwie strony, ktorymi mamy swoje "nachylenie" ustalic.

To ze n.p. ktos uwielbia kickboxing, nieznaczy ze jedyna przyjemnosc jaka czuje w zyciu poza ringiem, to jest bicie ludzi na ulicy. To ze podniecaja nas sceny z filmow, w ktorych przestempcy napadaja na jakis bank, nieznaczy ze w "prawdziwym zyciu", my tez to musimy robic.

Problemem robi sie to, gdy n.p. kobieta przyciagana bardziej przez dluzsze, "glebiejsze" zwiazki szuka ich w ulotowych "znajomosciach" trwajacych noc albo pare dni. Gdy mezczyzna szukajacy przygod i chcac poznac wiele kobiet, probuje to bedac z kobieta, ktora ulozyla juz sobie zycie w glowie, w ktorym chce za rok mieszkanie, za trzy lata dziecko, itd...

Jestes w fazie w ktorej pytasz sie, jak ta Twoja "zupa" osobowociowa my smakowac, i w zwaizku z tym, jakie "przyprawy" sa potrzebne. Najwiekszy respekt mam n.p. przed kobietami, ktore sa tak szczere, ze wiedza ze nieszukaja dluzszych zwiazkow, a chca sie "zabawic". Imponuja mi bardziej ta samopewnoscia niz "dobrze wychowane" (czyli, socjalnie sterowane) mlode kobiety, ktore trafiaja "przez pecha" zawsze na facetow, ktorzy wykorzystuja je seksualnie i emotionalnie; a po paru latach, okazuje sie, ze to jest dokladnie to co chcialy - wielu partnerow i "zabawe", ale nie byly na tyle szczere, aby sobie to same uswiadomic i przez to nietylko musialy przelamac bariere i "zaprogramowanie", ale takze zostaly naprawde zranione uczuciowe - poniewaz, chcialy podswiadomie co innego niz zadaly. Jest to nudne, nie szczere i zawodzi czesto partnerow.

Pewnie, rozmowa z psychologiem nie uswiadomi Tobie gdzie ile procent jestes taka lub inna, ale odbierze Tobie ta "presje" trzymania dystansu do mezczyzn/lub za szybszemu nieutrzymywaniu tego dystansu.

Jestes calkowicie normalna, a mam nadzieje, ze poznasz sie w czasie tego procesu, tej fazy, blizej i stracisz lek przed tym dystansem fizycznym/uczuciowym.
Kobiety najbardziej popularne, "bawiace" sie, takze naleza do tych, ktore sa selektywne w wybiorze partnerow - chetnie poznaja nowych mezczyzn, ale przedewszystkim zwracaja uwage na "jakosc" partnerow, nie ich liczbe.

Jezeli masz przeczucie, ze chcesz sie kiedys zwiazac i prowadzic swiazek ktory ma doprowadzic do stworzenia rodziny/zycia razem/dzieci, to i tak bycie pewna siebie, i co TY chcesz Tobie tutaj pomoze; zamiast trzymaniu dystansu, niezbieraniu cennych przezyc i postawianiu zasad dla partnera, ktore moga sie okazac niebyc zgodne z tym co TY chcesz, mozesz wtedy uzyc ta energie, aby lepiej wybrac partnera pasujacego do Ciebie; bo TY wiesz co szukasz.

Jak napewno wiesz juz i czytasz tez czesto nawet na tym forum, ten proces trwa lata, a nieraz ludzie zyja ze soba 10-15 lat i dopiero w czasie zwiazku (w ktory weszli z pewnymi oczekiwaniami), "orientuja" sie, czesto niszczac ten zwiazek (w ktory niepowinni widocznie wejsc).

Nosimy "maske", czesto (niemiejac przezyc i wlasnie tej fazy poznawania Siebie) nawet niewiemy ze ja nosimy, i ranimy siebie i takze partnerow w takich zwiazkach. A jako kobieta ktora dojzeje i pozna sie lepiej, bedziesz takle mogla lepiej docenic/ocenic wartosc partnera z ktorym zwiazki beda "powazniejsze"/"glebsze" i przez to, w ostatniej kosekwencji, Wam sie bardziej powodzic.