Zrywający, odczucia

Nie zawsze jest tak jak piszesz? W moim przypadku to ja byłam osobą która zerwała, chociaż nadal go kocham, od zerwania minęły ponad 2 miesiące a ja każdego dnia o nim myślę, tęsknię. Zerwałam ponieważ ten związek mnie niszczył, wiedziałam że on nie odwzajemnia mojego uczucia, ja angażowałam się w to coraz bardziej a on przeciwnie. Zaczął mnie okłamywać, ignorować, coraz mniej spotkań (chociaż i tak bardzo mało się widywaliśmy z powodu jego pracy) czułam że go tracę nie mogąc nic zrobić,  ja dawałam z siebie wszystko, on tylko brał nie dając nic w zamian, co więcej dowiedziałam się że nadal myśli o swojej poprzedniej dziewczynie(może chciałby do niej wrócić?tego już nie zdążył powiedzieć) to był argument który dał mi siłę aby to zakończyć. Żadna z nas nie chciałaby być w związku z mężczyzną który myśli o innej, myśli o niej będąc ze mną!!!???:( tamta go zdradziła a nie może o niej zapomnieć, ja oddałam mu całą siebie i widzę że zapomniał bardzo szybko. Jedyne co usłyszałam od niego na koniec to: nie wiem czego chcę. Codziennie mam ochotę do niego napisać, ale walczę z tym?

Obie opisujecie przypadki, w których tak naprawdę wasi byli partnerzy swoim zachowaniem "zerwali" z wami dużo wcześniej niż wy to sformalizowałyście mówiąc "odchodzę". Ja też miałam taką sytuację. Zerwałam WRESZCIE z chłopakiem, z którym byłam 4 lata, długo by pisać dlaczego, ale poprostu swoim zachowaniem coraz bardziej mnie od siebie odtrącał, choć deklarował, że chce ze mną być. No ale mówic można wszystko, gorzej z czynami. Bardzo długo walczyłam o ten związek, tłumaczyłam, prosiłam, ale nie docierało. Wreszcie po kilku rozstanio-powrotach odeszłam na dobre i wiem, że on to długo przeżywał. Mi też łatwo nie było, ale to był toksyczny związek i nie żałuję.
W poście powyżej miałam na myśli osoby zrywające systemem "dzisiaj Cie kocham, jutro nienawidzę", zdradzające, niszczące nazwijmy to udane związki, bo nagle się im odwidziało...

Ja zerwałam po trzech latach związku. Mój były chłopak przez te trzy lata sobie solidnie na to zapracował. Spotykaliśmy się dosłownie codziennie a ja nie mogłam się rozwijać. Miałam wypominane to, że idę na kurs prawa jazdy czy na studia, nie mogłam się spotykać z nikim bez niego. Byłam więziona w klatce, choć z zewnątrz wszyscy uważali, że to ja ?noszę spodnie? w tym związku. W ogóle nie przeżywałam rozstania w sensie negatywnym, tylko się cieszyłam. To była jedna z najlepszych decyzji a moim życiu, chociaż podjęłam ją w dwa dni. A to już mój urok, że szybkie decyzje, wcale nie są pochopne i nie przemyślane. Nikt na mnie po rozstaniu nie czekał. Nigdy nie chciałam wrócić, nie tęskniłam, nie utrzymywałam żadnego kontaktu. A na jego widok tylko się cieszę, że się od niego uwolniłam.

O byłym
-zostawił mnie dla innej,
-byłam z nim dwa lata,
-rozstanie przeżywałam pół roku,
-obecnego chłopaka poznałam właśnie po pół roku, jak się z tym uporałam,
-nie,nie myślałam o powrocie, za bardzo mnie skrzywdził, choć tak, on powrtou chciał, nawet jak byłam już z obecnym chłopakiem,
-tak po rozstaniu owszem, bo nadal byłam zakochana,
-gdy go widziałam świeżo po, to było to bardzo bolesne, ale na szczęście rzadko go widywałam i zerwałam z nim kontakt, gdyby nie to, to pewnie dłużej bym cierpiała.

Zastanawiam się nad sensem mojego związku ...nie będę się opowiadać ale mieliśmy już rozstanie na 3 miesiące ,jeden krótki powrót i teraz taki powrót na dobre mam nadzieję...z tym że jest  problem...ja go kocham,nigdy nie miałam co do tego wątpliwości ...a on chcę być ze mną okazuję mi uczucia itp na swój sposób ,widzę że mu zależy itp bywają i te trudne momenty...ale jest właśnie te jedno "ale" nie wiem czy mnie kocha...bardzo długo od niego tego nie słyszałam bo kiedyś własnie mi powiedział że nie wie...to był powód rozstania i kryzysu w związku. zeszliśmy się ,tak los się potoczył.o nic nie pytałam po prostu jesteśmy razem jest super i gorzej,wiadomo.wyjechał w delegację.pobył tam z tydz i w pewnej okoliczności dzwoniąc do mnie rozmawiając długo wyznał ze mnie kocha...byłam w szoku i prze szczęśliwa...powiedziałam że ma mi to powiedzieć jak wróći za tydz...on tak tak.przyjechał ,był przez dwa tyg i znowu wyjechał i cisza...pomyślalam ok...on ma taki charakter,zamknięty w sobie trudności z okazywaniem uczuć itp zwłaszcza po naszych przejściach , wyjechał.nie wytrzymałam i napisałam do niego czemu wtedy mi to powiedział a pózniej zamilkl...nie uzyskałam żadnej odpowiedzi..,zamknął się w sobie .nastała dziwna atmosfera wieć powiedziałam ok..koniec tematu pogadamy za tydz jak wrócisz.a o że ok.nie wiem czy ten facet potrzebuję czasu,czy nie kocha i skoro tak czemu jest ze mną...myślę że poczekam,nie będe o nic wypytywać,sam się otworzy z czasem ,taki typ...

Przepraszam że odbiegłam trochę od tematu ,ale czytając Wasze posty wzięło mnie na przemyślenia wracając do tematu ,zależy od sytuacji zrywającego,czy zrywa bo musi,bo tak będzie lepiej,że związek w którym tkwi wyniszcza tą osobę ,daje a nie dostaję nic w zamian,kocha...wtedy jest to bardzo ciężka decyzja,bolesna,i trzeba długo do tego dojrzewać ,albo dopóty, dopóki ta osobą nie zrobi czegoś co przeważy szalę i wtedy to już konieczność.Co innego gdy osoba zrywająca nie darzy uczuciem tej drugiej ,wypaliła się ,jest z rozsądku,współczucia ,przyjazni ,przywiązania.wtedy to całkowicie nie ma sensu ,i odchodząc czuję ulgę,może nie radość bo rani bardzo osobę z którą była(jeśli posiada jakiekolwiek uczucia i sumienie) , ale na pewno przechodzi przez to już w inny sposób .

Również życzę Wam Kobitkom, abyście zaznały szczęścia..
Powiem Wam, że nasz kobiecy błąd polega na tym, że godzimy sie na wszystko, aby on był szczęśliwy, ale zapominamy przy tym o sobie.. a jeszcze jedno, jeśli nas coś boli na początku związku to o tym mówić, jest jeszcze pora, aby partner się troszkę zmienił, jesli oczywiscie mu na tym zależy.
Wiecie co, najsmieszniejsze jest to, że były miał problem,aby zamieszkać na stancji w tej samej miejscowosci a obecny przeprowadził sie specjalnie dla mnie z południa kraju na pólnoc. Czyli wniosek nasuwa się jeden, mężczyzna jak chce to potrafi!
Nauczyłam się przez ten okres wiele, a zwłaszcza, żeby również patrzeć na własne potrzeby. Jeśli coś nam nie odpowiada to otwarcie mówić. A także, żeby czasem mieć dystans do męzczyzny, nie pokazywać uczuć,bo panowie szybko sie przyzwyczajają.
Nieco chlodu nie zaszkodzi.. )
Pamiętajcie, Wy również jesteście w związku bardzo ważne i nie zapominajcie o tym co czujecie:)

Kobietki, weźcie sobie słowa katek28 głęboko do serca, bo naprawdę mądre słowa ja już to zrobiłam

co do tematu:  owszem, zerwałam z dnia na dzień z chłopakiem z którym byłam przez ok pół roku... Zerwałam bo... totalnie dusił mnie swoją obecnością, brak własnego życia... gdyby mógł zamieszkałby u mnie od razu... bez zastanowienia w ogóle nie żałuje swojej decyzji, powiem szczerze, że jeżeli spotkałabym jeszcze raz takiego faceta to podjęłabym taką samą decyzję

To nieprawda,że zrywający mają łatwiej.
Ja zerwałam z moim eXem ,bo przez rok czasu kiedyś ,podczas trwania naszego związku wchodził na sex-czaty i brał nagie fotki od dziewczyn.Nadal Go kocham i wcale mi nie jest łatwo,choć wiem,że on chce ze mną być i starał się przez ostatnie 3 miesiące,odkąd się dowiedziałam .więc denerwuje mnie takie generalizowanie,że zrywający to zawsze dupki.Pewnie,że on teraz cierpi może i tak samo jak ja,ale zasłużył sobie na to.

Powiem Ci tyle- nie znasz wszystkich ludzi i nie wiesz,co każdy przeżywa z porzucających.Ja bym wolała być 100 razy bardziej porzucona.Cierpię i to bardzo ,każdego dnia i nie odczuwam ulgi.

A komentarz parę postów wyżej,że porzucający to dupki- już nie skomentuję.

Aha i byłam z Nim 2,5 roku,i nadal kocham ,

ja raz zerwałam długi związek bo "myślałam że go to obudzi i zawalczy" między nami nie układało się najlepiej olewał mnie, przestał się starać. zerwałam z nim mówiąc mu że go kocham ale nie zniosę dłużnej tego olewania z jego strony.
czy dało mu to do myślenia ?? NIE po tej rozmowie już go nigdy nie zobaczyłam. widać że nie zależało mu na mnie

Bardzo ładnie ująłeś to,porównując miłość do tamy.
Osobiście narazie nie wyobrażam sobie,że miałabym Go nigdy nie zobaczyć już w życiu,był najbliższą mi osobą przez 2,5 roku.

Twój mąż wie o tych dwóch miesiącach, które mu dałaś? Jeśłi nie to trochę mi go żal.
Byłem w podobnej sytuacji do Twojego męża, żyłem sobie w nieświadomości (jej gróźb nie traktowałem poważnie), aż tu trach i koniec związku. Nie liczyłbym na cud, lepiej weź sprawy w swoje ręce i uświadom go o powadze sytuacji. Ale tak, żeby zrozumiał.

Witajcie.Zerwalam wczoraj z chlopakiem czuje siefatalnie bylismy 5 lat razem,plakal krzyczal az sama sie poplakalam.Ale nie moglam inaczej nie wiem czy do niego cos czuje ale nie to co kiedys.Zerwalam dla chlopaka ktorego poznalam przez neta.Spotkalam sie z nim pare razy i bardzo mi na nim zalezy, jest ryzyko ze nam nie wyjdzie ale nie umiem inaczej.Wiem jedno mam straszne wyrzuty sumienia..pomozcie prosze:(

Myslisz ze sie dobrze z tym czuje:( Przepłakkałam cala noc nie umiem sie z tym pogodzic:(zadzwonilam dzis do niego zebysmy sprubowali od nowa ale on nie chce:( Wiem ze jestem straszna ale nie chce sie bawic niczyimi uczuciami zalezy mi na nim a wszystko zniszczylam....wszystko:(((((

Tak jak Ty postąpiłaś postępują też niestety faceci, bo egoizm nie ma płci.
Bo tak, to jest czysty, perfidny egoizm - bezwzględne dążenie do własnego szczęścia, wszelkim kosztem. Zrozum, że zawsze na swojej drodze życiowej, będąc sama czy już w związku lub małżeństwie, możesz spotkać osobę bardziej atrakcyjną, która bardziej się Tobie spodoba niż Twoja obecna połówka (mniej wad, więcej zalet). Co kilka lat będziesz zmieniać partnera? a pretekstem będzie to, że już do obecnego nic nie czujesz, wypaliło się...? Najlepiej, wszystko dostać na łatwiznę, bez wysiłku, starań, bez walki o obecny związek.

No kurcze, po 5 latach bycia razem może być trochę inaczej (odczucia) niż na samym początku i to samo czeka Cię w każdym następnym związku. Może powinnaś ostrzegać każdego faceta na samym początku, że Ciebie interesuje tylko pierwsza faza, a później poszukasz sobie kogoś innego. Nie będzie tyle płaczu przy rozstaniach. Cholera, to jest pięć lat życia! Ludzie to nie długowieczne sekwoje, że sobie po kilka(naście) lat popróbujesz, potestujesz i później rzucisz jak zabawkę dla następnego partnera.

Z tego co napisałaś rozumiem, że tylko Twoje uczucia się zmieniły. On się nie zmienił, stara się tak jak na początku, ma taki sam szacunek, kocha Cię równie mocno (domyślam się, bo nic o tym nie napisałaś). Skoro doszło do tego związku i trwało to 5 lat (!) to jednak było Ci dobrze, coś czułaś do niego i teraz nagle Twoje uczucia się zmieniły? "nie wiem czy do niego cos czuje ale nie to co kiedys"
To postaw się teraz w jego sytuacji. Wyobraź sobie, że kogoś kochasz, jesteś z tą osobą szczęśliwa, myślisz już nawet o wspólnej przyszłości i tu nagle bach! - on Ci mówi z dnia na dzień: "wiesz, nie czuję tego co kiedyś, musimy się rozstać".

Zostaw swojego byłego w spokoju, odpuść go sobie, bo nie jesteś jego warta, a wierzę, że życie się z Tobą rozliczy i czeka Cię podobna sytuacja, albo będzie Ci zwrócone w inny sposób. Nie buduje się szczęścia rujnując po drodze inne osoby. Nie zmuszaj się też do powrotu do byłego, bo widać, że teraz byłabyś z nim na siłę, wbrew sobie. Ty musisz najpierw poukładać sobie w głowie, bo każdego będziesz ranić.

No nie dziwię się jemu i nawet podziwiam, że się nie złamał i wziął rozum nad serce. Jaką on ma teraz pewność, że za kilka lat znowu się Tobie coś nie odmieni? wtedy będzie żałował jeszcze więcej straconych lat. Albo w drugą stronę - jaką masz pewność, że on nie będzie chciał postąpić za kilka lat tak samo jak Ty, bo przecież Ty wobec niego tak postąpiłaś, to on też może.
Zaufanie nie da się tak łatwo odzyskać, jeżeli w ogóle jest to możliwe.

To co teraz robisz, to jest właśnie zabawa jego uczuciami - odchodzę, wracam, odchodzę, wracam...
Żyj i pozwól żyć innym.

Ja również byłam tą "zrywającą" i to już po raz drugi! Ale czy po dwóch miesiącach cierpię chociaż odobinę mniej??? Nie. Mój eks radzi sobie sto razy lepiej niż ja. Dlaczego?? Bo po ostatnim zerwaniu, kiedy się pogodziliśmy, obiecaliśmy sobie kilak rzeczy, że postaramy się zmienić i że zaangażujemy się na nowo.. Ale niestety podziałało to tylko z jednej strony, z mojej. Zakochałam się "na nowo", oddałąm całą siebie, miał mnie na każde zawołanie, starałam się na każdym kroku.. Co miałam ja? Ciągłe pretensje, wieczne niezadowolenie i fochy..
No mówię wam, czasami czułam jakbym to ja była facetem w tym związku i musiała znosić napięcie przedmiesiączkowe mojego partnera.
Chociaż ciągle go kocham i tęsknie strasznie, nie żałuję swojej decyzji. Drugi raz podjełabym taką samą.
Nauczyłam się jednego: nie można nikogo zmienić na siłę i nikogo nie można zmusić do miłości..

Zastanowiło mnie to co napisał Smoki. Myślę że w moim wypadku tak było. Eks doprowadzał do rozstania od kilku miesięcy, starałam się reanimować, rozmawiać, kochać za dwoje.. Kiedy w końcu powiedziałam dość to i tak ja byłam ta zła, bo ja zerwałam.. Cóż nie zawsze, osoba z którą się zrywa jest ofiarą, a osoba zrywająca katem

I wiecie co jest najśmieszniejsze? Że pomimo tego, że traktował mnie ostatnio okropnie, po 6 latach związku czułam się jak koleżanka, z którą od czasu do czasu może się przespać i którą może zapchać sobie luki wolnego czasu, to i tak ja mam wyrzuty sumienia..