Cześć;)
Kobiety, chciałbym spytać czy istnieje coś takiego jak ograniczona inteligencja? Nie jestem psychologiem, nie znam się na sprawach psychiki człowieka, wiem jedynie, że częściowo inteligencje dziedziczy się po rodzicach i niby jest to bardzo mały procent, reszta zależy od naszego rozwoju intelektualnego w ciągu młodych lat, życia. Mam problem, bo rozumiem zagadnienia, robię zadania i wychodzi mi to całkiem dobrze,, ale jak przychodzi test to nie wypadam zbyt dobrze. Dodam,że 2 razy starałam się dostać na kierunek lekarski, ale nie miałam wystarczającej ilości pkt. Powiedzcie mi prosze kochane Kobiety, czy mogę byc ograniczona intelektualnie? Czy cos takiego istnieje? Dodam,że nie choruje na żadną chorobę psychiczną, fizycznie też chyba jest wszytko ok.Jeżeli inteligencje sie w jakiś sposób dziedziczy to mój ojciec skończył tylko szkołę zawodową i nie radził sobie nigdy z nauka, mama skończyła studia, jest kobietą inteligentną.Wiem, że możecie się śmiać, ale ja wariuję, nie wiem co mam zrobić ze sobą;/ Problem tez tkwi w mojej ambicji, jestem strasznie ambitna, lubię pracować i mieć z tego satysfakcję. Czy depresja w jakis sposób tez ogranicza inteligencje?
1 2011-09-10 10:27:11 Ostatnio edytowany przez zlotypierscionek12 (2011-09-10 10:29:03)
Podobne tematy
2 2011-09-10 11:56:24 Ostatnio edytowany przez JustynaPiatkowska (2011-09-10 11:58:55)
- JustynaPiatkowska
- 100% Netkobieta
- Nieaktywny
Zlotypierscionek12,
zagadnienie inteligencji - co rzeczywiście kryje się pod tą nazwą - jest bardzo złożone i wciąż stanowi źródło sporów także naukowców. Pisząc najogólniej, na inteligencję składają się wiedza zdobyta w toku nauki (np. znam wzory matematyczne) oraz umiejętności wykorzystania tej wiedzy (np. wiem, jak zastosować te wzory w zadaniu). Można wyróżnić również inteligencję werbalną (trafne, poprawne przekazywanie swojej wiedzy) oraz proceduralną (np. pokonuję labirynt, umiem to zrobić). Możemy mówić również o inteligencji emocjonalnej, społecznej, a także specyficznych np. inteligencji muzycznej czy sportowej.
To, co nazywamy poziomem IQ (lub to, że potocznie myślimy o człowieku, że jest mniej albo bardziej inteligentny) jest więc najczęściej średnią wszystkich tych miar.
Z Twojego postu wnioskuję, że Twój poziom inteligencji z pewnością jest w normie, a prawdopodobnie powyżej normy - czyli powyżej średniej, jaką uzyskujemy w społeczeństwie. Trudność osiągnięcia wybranego celu, np. nie dostanie się na studia, nie jest miarą inteligencji. Ma na to wpływ choćby to, że studia medyczne są jednymi z najtrudniejszych, wymagają specyficznej, pogłębionej, a jednocześnie szerokiej wiedzy, a także cech osobowości, takich jak ponadprzeciętna pracowitość, sumienność, dokładność. Gdyby rekrutacji na studia medyczne poddawali się wszyscy ludzie (np. wszyscy Polacy) to opinię pozytywną otrzymałoby mniej niż 1% z nich.
Pamiętajmy jednak, że nie tylko inteligencja ma wpływ na nasze życiowe losy, a nawet osiągnięcia naukowe. Istotne są również cechy temperamentu i osobowości, środowisko, w którym żyjemy, możliwości, które wykorzystujemy, wydarzenia losowe i wiele innych. Na inteligencję, a dokładniej wykorzystywanie inteligencji ma również wpływ ambicja i wysokie oczekiwania. Jest to niestety wpływ negatywny. Skutkiem zbyt dużych oczekiwań, wygórowanych celów jest frustracja, zaniżona samoocena, nierealne postrzeganie siebie i świata, co zabija kreatywność, optymizm, radość życia a także siłę wykorzystywania swojej wiedzy i mądrości.
Na inteligencję (a raczej możliwość korzystania z niej) mogą mieć również wpływ choroby, np. depresja w jej aktywnej fazie. Kwestię, jak ta sytuacja oraz leczenie ma wpływ na procesy poznawcze pacjenta powinno się omówić z psychiatrą prowadzącym.
Myślę, że Twoje wątpliwości wartoby omówić z psychologiem. Celem takiej konsultacji nie byłoby jednak zbadanie testem IQ (powtórze, że taki wynik byłby prawdopodobnie wysokim), a zastanowienie się, dlaczego masz wątpliwości co do swoich zdolności, dlaczego podejrzewasz się o bycie niezbyt inteligentną. Być może rzeczywistem problemem okaże się np. przesadna samokrytyczność i wygórowane ambicje.
Istnieje również możliwość treningu poszczególnych umiejętności (np. zapamiętywania, pamięci, wyobraźni), jeśli rzeczywiście to któryś z tych składników jest słabszy od pozostałych i utrudnia skuteczne uczenie się oraz osiąganie wyznaczonych celów.
Dziękuje bardzo;)
Ma Pani rację, niestety;/
Moja historia ma początek już w gimnazjum, nie byłam w podstawówce wybitna uczennicą, raczej bardzo przeciętną. Pod koniec 1. klasy gimnazjum zaczęłam się uczyć i zależało mi na ocenach. Wszytko za namowa babi i mamy, które wpajały mi, ze nauka jest najważniejsza rzeczą w życiu, ze dzięki niej będę kimś. Poświęcałam swoje życie prywatne, przyjaciół, przyjemności dla naki. Dostałam sie do jednego z najlepszych LO, szłam do niego ze świadomością, że jestem osłem i niczego nie osiągnę, okazało sie inaczej miałąm wrecz rozszerzoną wiedzę z przedmiotów humanistycznych ale byłam na biol- chemie. Wybór kierunku był świadomy, bo kochałąm przedmioty humanistyczne i biologie. Jednak pod koniec 2. klasy wszytko zaczęło sie psuć, nie wiem co sie ze mna stało, przestało mi na wszytkim zależeć, zaczęłam sie stresować, panicznie bać. Trzecia klasa to juz punkt kulminacyjny mojej kariery- stres, wymioty, biegunki, paniczny strach, uczyłam sie i wiedziałam duzo, nie wiem dlaczego testy poszły mi przecietnie;/ Wakacje po maturze to był istny horror: myślenie jak rozwaliłam sobie życie + myśli jak szybko skończyć swój marny zywot. A teraz jestem niespełniona studentką innego kierunku medycznego i dniami i nocami czytam w internecie jakie jest po nim bezrobocie i zastanwaim sie gdzie ja miała głowę wybierając ten kierunek.NIe sprostałam wymaganiom innych, swoim, boli mnie ambicja, czuje sie niespełniona, boje się. Wychowywałam się praktycznie samotnie, bo rodzice wyjeżdzali. JA chciałąm żyć inaczej, dorobic sie czegoś praca , ktora mnie interesuje. Zawsze zwracam dużą uwagę na to co myśla inni na mój temat, wzoruje sie na innych, zazdroszczę mi, mam kompleksy i zaniżone poczucie własnej wartości, nie wierze i nigdy nie wierzyłam w siebię, jestem pesymistką, egocentrykiem. Ostatnio nawet nie czuję siebie, złości, radości, raczej gram jeżeli jestem u znajomych, czuje sie wypłowiała. Czy to jest powód aby skonsultować sie z psychologiem? I czy taka konsultacja ze specjalista dałaby jakieś widoczne efekty?
Wszyscy mamy inteligencję ograniczoną. Widzisz kogoś z nieograniczoną? Czymkolwiek inteligencja jest - nie mamy jej po równo. A przy tym prawie na pewno niewielki jest związek między inteligencją a Twoimi problemami (skoro byłaś w stanie osiągać świetne wyniki wcześniej).
Maturę można poprawiać.
Dzięki za odpowiedź;)
Musi być jakiś problem, bo włożyłam w to bardzo dużo siebie, mój mózg przyjmował duże ilości wiedzy i nic, kolejny raz nie wyszło 
Nie wiem co ma robic, czy jest jeszcze sens poprawiać ta maturę. Jestem już tym wszystkim wyczerpana. Musi istnieć jakiś powód dla którego mi się jednak nie udaje dostać na moje wymarzone studia 
Dzięki za odpowiedź;)
Musi być jakiś problem, bo włożyłam w to bardzo dużo siebie, mój mózg przyjmował duże ilości wiedzy i nic, kolejny raz nie wyszło
Zbyt wysoka motywacja jest często utrudnieniem w osiągnięciu zamierzonego celu.
Musi istnieć jakiś powód dla którego mi się jednak nie udaje dostać na moje wymarzone studia
Jeśli znajdziesz jakiś powód w rodzaju "brakuje mi inteligencji", to co? Pomoże Ci to w czymś? 
Naprawdę o wiele lepiej się starać, robić ile można, a nie rozważać w nieskończoność niepowodzeń. Jeśli naprawdę zależy Ci na studiach, to utrata roku nie jest problemem, przez ten rok możesz troszkę dorobić, a dużo się pouczyć. (Trzeba chcieć się uczyć, inaczej nic z tego czasu nie będzie). Poprawiłabyś maturę i byłoby wszystko ok. A tak rozważasz - nic z tego nie wyniknie!
Wiesz wydaje mi się że problem nie leży w Twojej inteligencji tylko w tym że wszystkie nie powodzenia bardzo bierzesz do siebie świetnie że jesteś ambitna ale czasem zbyt mocno sie temu poddajesz .....zastanawiałaś się nad innymi studiami muszą być koniecznie lekarskie ????Być może to przeznaczenie też ma jakiś w tym swój udział. W moim przypadku było podobnie też nie dostałam sie na wymarzone studia i do szkoły której trafiłam raczej z przymusu i co się stało? Poznałam fantastycznych ludzi genialnych wykładowców a nauka szła mi bardzo dobrze. Zrozumiałam że chce w przyszłości się tym zajmować niestety ta bajka dobrze się nie skoczyła najpierw poważnie zachorowałam a potem zaszłam w ciążę . Jest wiele rodzai inteligencji a ogranicza nas to co dla nas wydaje się nie osiągalne...głowa do góry!!!!Wszystko jest z Tobą ok:)