Zostawiła, nie wiem co będzie dalej

Nie użalasz się nad sobą, to boli i już i to bardzo.
Z tego co napisałeś o Twoich kontaktach z ludźmi i dziewczynami wnioskuję, że jesteś osobą zamkniętą w sobie, introwertyczną. Tego typu ludzie zawsze dużo gorzej znoszą rozpad związku, im trudniej do kogoś się zbliżyć, zaufać a gdy to już zrobią przywiązują się mocno, drugi człowiek bardzo wiele znaczy.
Tym cenniejsza była dla Ciebie osoba, z którą dogadywałeś się tak świetnie... Wrażenie jakbyście się znali od zawsze.. czasem tak się odczuwa, a potem okazuje się, że dla tego kogo kochamy wcale jednak nie było aż tak pięknie i wzniośle.
Wiem, że Twoje wnętrze jest teraz w rozsypce, ale piszesz o sobie choć umiarkowanie, ale jednak pozytywnie- to dobrze Skup się teraz właśnie na tym ile masz- pracę, studia, hobby. Wiele osób tego nie ma. Nawet jeżeli wszystko Ci zbrzydło i nic nie sprawia takiej radości przez to, że straciłeś kochaną kobietę... staraj się na nowo uczyć się czerpać przyjemność z tego co masz i co robisz. Żyj dla siebie i w siebie inwestuj. Wydajesz się być naprawdę poukładanym i fajnym facetem, kobiety to doceniają. Więc głowa do góry, jeszcze pojawi się taka (pewnie niejedna), której spodoba się Twój charakter i być może dopasujecie się lepiej.
A milczący telefon i puste godziny przepełnione ciszą... to początkowo wciąga człowieka w czarną dziurę, ale z czasem się przyzwyczaja
Jeżeli masz potrzebę wygadać się pisz na forum, zawsze ktoś coś poradzi. Dużo tu osób na życiowym zakręcie
Pozdrawiam !

Edycja ondośnie edycji: I bardzo rozsądną decyzję podjąłęś ! Gratuluję trzeźwego podejścia

To dobrze, że sobie tej przyjaźni nie wyobrażasz. Znaczy, że odzywa się w Tobie instynkt samozachowawczy, wiele osób porzuconych go zatraca.

Ten idealizm brzmi mi nieprzyjemnie znajomo Sama chciałam kiedyś w to wierzyć. I taką miłością kochać.
Miłość do "obcej" osoby jest na swój sposób piękniejsza niż do matki czy brata- ich kocha się naturalnie bo są Twoją rodziną i są od zawsze z Tobą. Osobę obcą kocha się z wyboru.. bo choć to tylko człowiek jak inni z jakiegoś powodu wydaje się nam wyjątkowa. Bezpieczniej jednak mit miłości bezwarunkowej porzucić- nigdy nie wiesz do końca jakimi kryteriami kieruje się drugi człowiek, niezależnie od tego co mówi i do czego - rzekomo - dąży. Wystarczy, że nagle zmieni priorytety i na dawną miłość już nie będzie miejsca. Czasem odejść komuś jest łatwiej, wygodniej czy korzystniej i po prostu to zrobi.
Wydaje mi się, że dwoje dorosłych ludzi nie może przywiązywać się do siebie jak dziecko do matki- tak bezgranicznej miłości się od obcej- jak zauważyłeś- osoby nie uzyska.

Przeczytaj to proszę: http://zdrowie.onet.pl/psychologia/jak-ubezpieczyc-sie-od-zdrady,1,4221072,artykul.html

Niby dla kobiet, ale nie zrażaj się Dotyczy wszystkich podchodzących do miłości z przesadną ufnością

A co do tego, czy można odejść nagle, z dnia na dzień do kogo innego i zwyczajnie zniknąć... Czasem ktoś mówi "kocham" tak samo jak Ty, ale dla niego to po prostu znaczy zupełnie co innego. Stąd potrafi zrobić rzecz zupełnie dla Ciebie niewyobrażalną.
Miłość istnieje, ale nie wszyscy kochają jednakowo.
Niektórzy tylko mówią, że kochają- może nawet im się wydaje, że to miłość bo nie wiedzą jak to jest prawdziwie obdarzać miłością- a są przy "wybranku" tylko do momentu gdy go z jakiś powodów potrzebują. Potem biegną za inną potrzebą.

Nie katuj sie.
Ludzie sie rozstaja.

Moze sie u niej wypalilo, jak mowi.
Nic to nie zmienia w tym, ze jestes wart milosci- nie zapominaj o tym.Bo wydaje mi sie , ze chyba doszukujesz sie winy w sobie...?

to chyba niewlasciwa droga, dlaczego sie obwiniasz?
co by bylo gdyby...gdyby moglo byc inaczej , to by BYLO...

Obwinila Cie , bo na pewno  w ten sposob siebie "usprawiedliwia" ...przed SOBA

nie pomyslales o tym ?

O związek trzeba dbać zawsze, jeśli sobie od tego robisz przerwę, albo już Ci się wydaje, że nie musisz się starać, to resztę można przewidzieć. Przyznałeś, że powiedziałeś parę rzeczy za dużo, że się kłóciliście, że obrażaliście się wzajemnie. Teraz masz z tego, to czego nie chciałeś. Jesteś facetem, nie obrażaj kobiety, jeśli to ona Cię w jakiś sposób obraża to już o niej świadczy. Wyniosłeś z tego związku na pewno jakąś lekcję życia, po to by następny związek był lepszy od poprzedniego. Napisałeś, że nie wiedziałeś, że ma na oku kogoś innego - nie wiem, czy tylko ja tak uważam, czy tak jest, że jeśli uczucia się wypalają, to ludzie i tak wolą tkwić w takim związku do momentu poznania kogoś innego, skąd to myślenie tylko o sobie?

Siemka. Z tego co piszesz jesteś zwyczajnym, porządnym gościem. Nie przejmuj sie nią, jest wiele innych normalnych i fajnych kobiet na świecie. Ja tutaj załorzyłem wątek, że poznałem mężatke, przeczytaj jeżeli chcesz. Powiem Ci tak. To nie takie proste zapomnieć o 3 latach spędzonych ze sobą, o tej drugiej osobie. Po pierwsze, z tego co wynika byliście ze sobą a Twoja była partnerka poznała kogoś i to już jest zdrada, bo nie potrafiła powiedzieć Ci prosto w oczy, że z wami koniec i poznała kogoś innego. Dla mnie taka kobieta jest nic nie warta. Po drugie. NIGDY NIE PAKUJ SIE W PRZYJAŹŃ Z KOBIETĄ, ponieważ bedziesz tylko dla Niej pocieszeniem, odskocznią od tego wszystkiego co bedzie miała z tym drugim (a może bedzie mieć przerąbane), znam to po sobie. Ona bedzie sie dobrze bawiła Twoim kosztem, bedzie igrała z Twoimi uczuciami, bedzie sie  Tobą bawić. A podejrzewam, że tamten koles bedzie ją poniżał i traktował jak śmiecia a do Ciebie będzie lgnąć tylko żeby sie dowartościować i nacieszyć, bo bedzie wylewała swoje żale, że tamten ją źle traktuje. Jeżeli Ona od Ciebie odeszła bez powodu od tak sobie czyli miała z Tobą za dobrze. Zapomnij o Niej zajmij sie sobą " co Cie nie zabije to Cie wzmocni", urwij całkowicie kontakt, zmień swoje postępowanie. Ona nie jest Ciebie warta. Tak jest, że poznajemy kobiety i myślimy, ze to ta jedyna. Ja Ci źle nie radze, zerwij z nią kontakt, zajmij sie sobą. Ona moze kiedyś zrozumie, że straciła coś cennego, czyli Ciebie, ale wtedy będzie już za późno. Trzymaj sie.

cześć,
równie często zastanawiałam się nad istotą miłości bezwarunkowej...... jeszcze do niedawna pragnęłam i wierzyłam, że doświadczam tego uczucia  w stosunku do swojego wybranka. Równiez przechodziłam przez fazę zastanowi hjenia jak można po kilku latach po prostu powiedzieć dość i odejść....... nie znalazłam odpowiedzi..... widocznie można, bez walki bez próby... można odejść i znaleźć pocieszenie.... do dziś nie umiem sobie tego wytłumaczyć.... ale po roku czasu, po prostu już o tym nie myślę. Pogodziłam się z tym chociaż było ciężko.
Przeraża mnie fakt, że tak często czytam o podobnych problemach to oznacza, że takich ludzi jest więcej.... więc dochodzę do wniosku, że bardzo trudno jest mi dziś wierzyć w prawdziwe uczucia....
Takie doświadczenia na pewno budują, ale mnie osobiście wpędziły w takie poczucie obojętności......rozsądek.. nic poza tym...
Tak jak pisała KAJA przejdziesz pewien etap po rozstaniu...... ale czas pozowli Ci podejśc do wszystkiego z dystansem, postaraj się włożyć teraz trochę pracy w siebie i robić wszystko ale to wszystko aby nie rozdrapywać rany......

zawsze masz forum na którym chętnie każdy będzie się starał pomóc.

Słowami że nie powinniśmy się narazie spotykać, a później dowiaduje się człowiek że niedługo potem spotyka sie ze swoim "przyjacielem"

Przyznam się bez bicia że ideałem nie byłem, często byłem wredny ale każdy ma gorsze dni. Nigdy jej nie oszukałem a wręcz robiłem naprawde dziwne rzeczy tylko po to by nie była zazdrosna a ona ? robiła co chciała

Już mnie nie potrzebowała więc mogła mnie potraktować tak jak chciała, znaczy olać i wszystko tłumaczyć tym że nie kocha już i wymienić wiele powodów, oczywiście po za tym że kogoś poznała, to ja sobie dopowiadam i jej znajomi i sąsiedzi

Niestety zgadzam się , jest jeszcze sporo takich tradycyjnych zwrotów , "znajdziesz kogoś lepszego", "nie zasluguje na Ciebie"...  Nawet nie chciala sie ze mna spotkac, ale to dobrze bo raczej nie byłem w stanie bez emocji porozmawiac, była górą i robiła ze mną co chciała, zjechała nasz związek , to że nie pasowaliśmy do siebie, to że mamy inne ambicje w życiu, obarczyła mnie winą za to że mnie nie Kocha i za rozpad, później wspomniała coś o wspólnej winie. Teraz zakończybył to inaczej- z klasą ze swojej strony, napewno troche straciłem na godności i szacunku do samego siebie, było naprawde ciężko i w sumie dalej jest ale łatwiej się z tym pogodzić. Żałuje że nie było nikogo z kim mógłbym pogadać i kto by mnie wtedy zrozumiał może byłoby mi łatwiej.

Wiesz łatwo teraz tak powiedzieć ale to tylko moja wersja wydarzeń, może ona patrzy na to inaczej. Wiem że nie raz przezemnie płakała , wiem że nie raz ją zawiodłem ale to był szok dla wszystkich więc chyba nie byłem taki zły, może poprostu poznała kogoś kto bardziej jej przypadł do gustu. Miała prawo mnie zostawić ale wydaje mi się że nie zasłużyłem na to co się stało i na potraktowanie mnie jak choroby.

Wszystkim tu udzielającym się , Dziękuje za zainteresowanie.

Jeżeli to czytasz, ZERWIJ KONTAKT POKI JESZCZE MOZESZ, JAK MA WROCIC TO WROCI , zajmij sie soba
Wiesz zdrada była napewno emocjonalna, nie uwazam , ludzie z ktorymi rozmawialem tez tak o tym mysla że swojemu partnerowi nie mowi sie o "przyjacielu" w superlatywach, nie porównuje się nas dwóch, czesto na jego korzysc, nie mówi się o tym co takiego fajnego dla niej zrobil i chcieli razem wyjechac - później obróciła to w żart!!!!!!!!! wtedy sie zdenerowalem - to tez niby powod rozstania ale prawda jest taka że byłem uparty i ciężko u mnie z wybaczeniem, raniłem niepotrzebnie

Poprostu musze patrzec na to obiektywnie, dla samego siebie, mialem sporo czasu na przemyślenia i powiem Ci że odrobiłem lekcje, zmieniłem życie, wiem co źle robiłem, stałem się lepszym człowiekiem, napewno sympatyczniejszym i bardziej otwartym i na ludzi i na samo życie. Związek przeanalizowałem i wiem że oboje byliśmy winni błędów ale zawsze dawaliśmy sobie rade, wiem że na koniec ja troche odpuściłem a gdy zaczołem się starać było już za późno. Więc czuje się winny bo mogłem być lepszym chłopakiem, ona naprawde jest świetną dziewczyną i wspaniałym człowiekiem. Nie potrafiłem rozmawiać, u mnie w domu nigdy nie rozmawiało się o uczuciach i ja też nie potrafiłem o problemach. Może miała dość. Poprostu mnie spławiła a nad uczuciami się nie panuje dlatego zakochała się w kimś.

Chciałbym nie być miekką kluchą, ale przeczytaj co napisałem w pierwszym poście...
Biegałem ,za nią, obwiniałem że kogoś ma, pisałem , chyba ją nękałem swoją osobą. Źle zrobiłem, i pewnie zostawiłem po sobie złe wrażenie, zranionego chłopczyka.
Później odkryłem że moje sere dalej bije a słońce codziennie wstaje tak jak wcześniej i że jest cholernie ciężko ale dostałem kopa i chce pokazać że jestem czegoś wart.
Zachowałbym się inaczej ale tego nie zmienie, kontakt urwałem, przez telefon powiedziałem że nie życze sobie kontaku.
Cała prawda kryje się w tym  że trzeba żyć dalej...

To czy ide właściwą drogą okaże się za pare miesięcy, oby było jak najmniej błędów.

Wydaje mi się że ta pierwsza miłość w której się zakochujemy , robimy z nią plany, marzymy z nią i ta miłość która trwa ponad 12 miesięcy gdy kończy się nagle, łamie nam serce i udowadnia że szczęścia tak naprawde nie ma a miłość jak w książkach nie istnieje, wszystkie mądre cytaty kłamią a to co było nie wróci. Możemy dzielić z kimś życie ale nigdy nie wiemy na jak długo. To jest doświadczenie, w tym pierwszym poważnym związku dajemy z siebie wszystko i myślimy że to juz na zawsze , wręcz żyjemy w przekonaniu że tak poprostu musi być. A kiedy życie po paru latach werfikuje nasze plany i szybko pokazuje że byliśmy w błędzie, wpadamy w panike, uświadamiamy sobie że takiej miłości nie ma. Ja to zrozumiałem i chyba troche zobojętniałem, taki jaki byłem wcześniej nigdy już nie będe.

Przez ten czas wydoroślałem strasznie, ten cios sprawił że otworzyłem oczy. Mieszkam z rodzicami , ale już zaczołem planować swój dom, który wybuduje. Jestem samotnikiem, zaczołem odnawiać kontakty ze znajomymi, nie mam ich wielu.
Życie biore na TAK , biore każdą okazje od życia. Prace zmieniam i w planach ambitniejsze rzeczy mam. Nie chwale się ale chec pokazać że można. W miłość nie wieże, mam nadzieje że się myle...

Jak napisała Niekochana- nie przesadzaj z tym obojętnieniem Ale to fakt, pierwsza miłość jest przez nas zbyt idealistycznie postrzegana i przesadnego idealizmu trzeba się pozbyć.. przede wszystkim uświadomić sobie, że spotyka się naprawdę różnych ludzi. Dla jednych wartością bedzie trwały związek, dla drugich- coraz to nowe porywy serca. I jak spotkają się ze sobą takie dwie osoby to ta pierwsza wyjdzie z tego związku bardzo poobijana.. bo początki bedą wzniosłe dla obojga, ale w momencie gdy ta osoba, która szuka stabilizacji się zaangażuje maksymalnie "ciągły poszukiwacz" będzie wił już kolejne gniazdko.

Doskonale Życie doświadcza nas szczęściem i przykrościami na przemian, ale najważniejsze to wynieść z tych trudniejszych doświadczeń pozytywną i wartościową naukę Dla siebie

A wiara w miłość... zobaczysz, przyjdzie gdy i miłość przyjdzie

hej hej Wiemy wiemy, obie wiemy, ale chyba tylko do mnie nic nie przylazło póki coo

Trzymam kciuki i kibicuję mooocnooo, żeby było pięknie :)
To jest bardzo pouczajacy OT dla rozstańców- jedne (niegdyś złamane) obwąchują, drugie (niegdyś złamane) siedzą w sosie własnym, ale wszystkie zadowolone i otwarte na NOWE !

Zadzwoniła żeby sprawdzić co u mnie, jak sobie radze... odpowiedziałem tylko jednym zdaniem że miała racje z rozstaniem i że fajnie ze jest szczesliwa. Ma nadzieje ze ja tez jestem .... hmmm ... prawie nie spalem, po co mi to, znowu zaczynam główkować. Ale czuje juz sie lepiej niz wczesniej. Wiem ze kiedys serce przywyknie...

ona zasługuje na szczescie, ale tym telefonem spawila ze znowu jestem malutki, wartosc mojej osoby mi spadla ale to tylko oznacza ze mam jeszcze problemy , ale mam czas by bylo lepiej

Przykro mi, samjedyny Ale to właśnie miało odnieść taki efekt.
To zachowanie pokazuje, jak wielką egoistką jest ta dziewczyna. Chciała lepiej się poczuć - w doopie miała Twoje uczucia.
Widzisz, jak potrafił wytrącić Cię z równowagi jeden telefon - po co Ci to? Nie odbieraj, zablokuj jej numer.
Taka huśtawka emocjonalna nikomu nie służy - wraca się do punktu wyjścia, a ciężka praca nad samym sobą zostaje zaprzepaszczona.
Ściskam Cię mocno - nie daj się

AB89: się zaczerwieniłam. Bardzo dziękuję za miłe słowa.

Też tak zrobiłam (odebrałam telefon) i żałowałam (zostałam obarczona winą za wszystko). Uważam , że pierwszą i podstawową a zarazem najtrudniejszą zasadą przy "odchorowywaniu" związku zwłaszcza, gdzie jest się tą osobą której "godność" została w większym lub mniejszym stopniu 'zabrana' i jest się tym 'bardziej cierpiącym' - jest BRAK KONTAKTU - NAPRAWDĘ ZEROWY POWINIEN BYĆ, chociaż to ciężkie w dobie telefonów komórkowych, a już na pewno Internetu.
Ja sobie mówiłam , że odbiorę (chociaż wiedziałam , że NAJLEPIEJ dla mnie będzie milczeć)  i TYLKO powiem, że dla mnie już za późno itd. a zostałam jeszcze powyzywana i obarczona winą, ale tak naprawdę, to podświadomie MIAŁAM NADZIEJĘ, że odbiorę i usłyszę to co chciałabym najbardziej.
Nie twierdzę, że tak masz, ale wydaje mi się to całkiem częste w takich przypadkach, że podświadomie mnie lub bardziej liczysz na to, że ona zadzwoni/napisze (i że z Twojej "zdawkowej" wypowiedzi przejdzie to wszystko "Dalej") coś co sprawi, że poczujesz, ze wszystko co się wydarzyło to nie prawda lub nie jest jak myślisz i jak niekochana pisze.
Ale niestety jest.

_________________

no właśnie brak zainteresowania boli najbardziej

niekochana - aż tak się nie czerwień , bo czasami bywasz irytująca, no ale prawda często bywa irytujące

Przerabiałem wiele ... i słowo, mam nadzieje ze ty tez jestes szczesliwy... oznacza tylko jedno ... brak jakiejkolwiek nadzieji.
Po co być z kimś kto nas nie chce i nie potrzebuje, ba - ktoś kto od nas uciekał kiedy my potrzebowaliśmy rozmowy, uciekł na tyle skutecznie.

Oczywiscie ze nie jestem juz wolny od jej osoby... ale co mi pozostaje ... czas wyjsc na ring ze strachem ktory zmarnowal mi tyle czasu, czas zrzucic tego demona z pleców już za długo mi ciąży.

Nie... zostawie to tak jak jest .... nic nie musze udowadniać... mam godnośc i tak własnie ja uhonoruje... milczeniem

Znowu wasze rady okazały się cenne. warto tu zaglądać

Męskie oko

Witaj. Słuchaj byłem w tej samej sytuacji. Tez była wielka miłość ona o mnie zabiegała - tak jak u Ciebie. 1,5 roku kontaktu - na samym - początku dzień w dzień...dzisiaj spotkałem ją przypadkowo na ulicy....

I wiesz co....po pewny czasie coś się zaczeło psuć.
-w ogóle nie miała na mnie czasu (głupie wymówki)
-każde moje słowo nawet lekko krytyczne wywoływało w niej złość, mówiła, że jestem okropny i takie tam

Zerwaliśmy... ja póżniej się dowiedziałem, że ona ogłosiła się na portalu randkowym, a pod koniec naszego związku się z kimś spotykała. Wyrzuciła mnie z dnia na dzień ze swojego życia. Gość którego poznała, okazał się miernym internetowym lovelasem. Pobawił się, po miesiącu rzucił. Zadzwoniła wtedy (nie wiedziałem jeszcze o tym) i mówiła, że jej mnie brak, że tęskni....myslałem, że może chce wrócić....ale akurat wyhaczyła innego kolesia na portalu i teraz z nim jest....

Twoja laska zachowała się żle, zdradziła Ciebie w sensie emocjonalnym i nie wiesz czy i nie fizycznym. Nie wiń się za to. Nie ma usprawiedliwienia dla zdrady.

Ja dzisiaj spotkałem swoją byłą. Przypadkiem na ulicy. Gadaliśmy...była zimna...w szoku jestem, ze można tak kogoś wypieprz....z życia. To jest tak jak ktoś ma psa, dba o niego i wyprowadza na spacery a pózniej wywozi go do lasu i nie zatrzymując samochodu wyrzuca.

Po pierwsze...nie wiń się. Wątpię abyś mógł coś zrobić. Zajmij się teraz sobą. Bedzie to bolało. Ja na samym poczatku miałem depresje straszną, nie jadłem i nie spałem. Ale teraz jest lepiej. Często o niej myślę ale już normalnie funkcjonuję, jem, spię, myślę o przyszłości. To po prostu taki proces. Nie możesz tego przejść bez stresu i bólu. Weż to na klatę, powiedz sobie, że teraz będziesz cierpiał ale chcesz to przejść jak najszybciej.

Moja ex dziewczyna zachowała się strasznie. Gdyby najpierw mnie rzuciła, odczekała miesiąc i zaczeła swoje poszukiwania w necie to byłoby mi łatwiej. Ale ona zaczeła sie spotykać z innymi kolesiami a jak jeden się jej spodobał to dopiero mnei rzuciła.

Kiedyś lgneła do mnie a teraz ma alergię...jak po rozstaniu był jakis kontakt telefoniczny, albo spotkanie (2 były przypadkowe)to zawsze mówiła, że nie ma czasu...widać było, że chce uciec i najlepiej nie mieć ze mną nic wspólnego.

Idealizujesz ją. To normalny proces. Ja w swojej byłej teraz dostrzegam, to jak bardzo była nieuczciwa i zła.

Może kiedyś życie odda sprawiedliwość. Ty będziesz atrakcyjnym, pewny siebei facetem, a ona zapluje sobie w brodę, że Ciebie rzuciła. Pamiętaj, ze najlepsza formą zemsty jest własny sukces.

AB89 no trochę to wszystko bolało, nie ma co. Gdzieś w głębi liczę, że życie jej pewność siebie zweryfikuje. Na razie staram się zajmowac własnym życiem. Ufać już niespecjalnie umiem, sam nawet zauwazyłem, ze po tym wszystkim, nie traktuje już związków ani relacji poważnie. W mojej głowie jest tak, że każdy związek się rozpadnei i nie ma sensu sie angazować. Nie wiem czy z tego poczucia jeszcze kiedy wyjdę.

Zaufaj mi że wziąłem się naprawde na poważnie za siebie, i dojde do naprawde ciekawych rzeczy, jeżeli uda mi się wszystko do końca roku to już nie będe musiał pracować do końca życia:)

Wiadomo że boli, miałem takie same dolegliwosci co ty, brak apetytu i wogóle zero życia... teraz żałuje swojego zachowania... późno strasznie biore to wszystko na klate ale ważne że w końcu potrafie wstać z kolan.
Czy się winie ? napewno tak. Czy idealizuje ? oczywiscie. Ale wiem że musze odpuścić, powiedzmy że etap błagania o miłość jest za mną, wiem że jestem kimś i nie chce mnie to niech sobie żyje jak chce.

Też chyba do związków już nie mam emocji i energi, kiedyś miałem tyle marzeń o rodzinie i żonie, a teraz nawet nie chce. Po co ktoś ma znowu wbijać mi nóż w serce tylko dlatego że jestem sobą, ani doskonały ani wyjątkowy. Nie jestem księciemm z bajki mam swoje wady, jak każdy.

cytat "Mówiąc "nigdy Cie nie zapomnę" nie sądził, że już wkrótce nadejdzie taka potrzeba, aby zapomnieć by móc jakoś jeszcze żyć. "

Prosze o nie ocenianie jej źle, może poprostu coś w niej pękło, miała czegoś dość, może i aż tyle. To jej życie i zabrakło dla mnie miejsca. Jako osobe naprawde ją szanuje i wiem że jest wyjątkowa. Tyle

Tak napewno emocjonalnie mnie zdradziła ale fizycznie wątpie. Teraz ma prawo mnie mieć gdzieś, nie myśleć o mnie i nie interesować się ponieważ NIE JESTESMY RAZEM i to ona skonczyła, miała prawo. Szkoda ze Ci ludzie nie zdaja sobie sprawy z tego co sie z nami  dzieje , co przezywamy, ale to tylko pokazuje jacy jestesmy naiwni i słabi. Zamiast liczyc na siebie liczymy na innych, tak ja tez jestem słaby niestety, znowu dostalem wiadomosc , nie przytocze jej ale boli.
Móglbym pewnie duzo napisac ale mi to nie pomoze, pamietam wszystko jak dzis, jest mi po ludzku przykro ... znowu wszystko od nowa przezywac. Po co mi ten kontakt ;/ z dziury w sercu robi kanion