Kobieta dłuuugo nadrabia wyglądem.

Hm, gdyby mężczyźni mogli jakoś uniknąć poznania kobiecych wad, mogliby się dłużej cieszyć wyłącznie urodą.

A poważniej - chcielibyśmy (my, ludzie) uchodzić za głębokich i doceniać charakter, wnętrze. Zarazem (jak można przeczytać) sądzimy, że człowieka poznaje się tylko twarzą w twarz, że poznanie internetowe daje niewiele, że zachowanie ciała (bo tym są gesty, mimika, głos) jest niezwykle ważne. Przy okazji zdrada fizyczna to grzech, a posiadanie przyjaciela/przyjaciółki to norma. Duszę można rozpowszechniać gdzie się da, ale ciało święte ma być. Cóż zatem jest ważne? Na pewno dusza, czy może genitalia? Wreszcie porównanie poezji z prostytucją, sprzedawania duszy i sprzedawania ciała, mówi, że to ciało nie powinno być na pieniądze wymieniane.

W spojrzeniu dzisiejszym jest dużo sprzeczności. Ja proponuję model bardzo prosty: skoro cechy nasze są i tak losowane i żadna w tym nasza zasługa, to wybierajmy się świadomie i uczciwie, wszystko jedno czy ze względu na zalety umysłu czy ciała. Co komu potrzebne, bez sugestii, że za ciałem to się tylko mniej rozwinięte jednostki oglądają. Zbyt łatwo udowodnić nieracjonalne przewartościowanie ciała u o_duszy_wciąż_piszących_idealistek.

Ależ mężczyźnie wcale nie musi przejść okres fascynacji . Jeśli będziemy dbać o związek, szanować się nawzajem, a kobieta będzie tą osobą, przy której mężczyzna czuje się atrakcyjny, kochany, ważny, która go słucha i jest jego najlepszym przyjacielem, to zapewniam Cię, że ta fascynacja może trwać całymi latami. Jeśli natomiast kobieta okaże się wredną małpą, to choćby jej włożyć na głowę koronę miss, naprawdę nie będzie to już miało większego znaczenia.

Jeśli więc ludzie naprawdę się kochają, a jej z biegiem lat przybędzie zmarszczek, może nieco przytyje, niemniej wciąż będzie zadbana, to jestem pewna, że dla tego mężczyzny będzie wciąż piękna i atrakcyjna. Po latach do głosu dochodzi bowiem mnóstwo wartości, które na początku nie miały tak wielkiego znaczenia, a one jednak łączą, dodają nam w tych męskich oczach piękna.

Wiesz, podobne tematy już nieraz trafiały na tapetę naszych damsko- męskich rozmów i myślę, że to nie do końca jest tak jak piszesz. Mężczyźni wcale nie są tacy zaślepieni jak nam się to powszechnie wydaje. Rzecz w tym, że jeśli jest im z kimś zwyczajnie dobrze, to wiele (!!!) mankamentów damskiej urody po prostu nie ma tu znaczenia. Zauważmy zresztą, że fantastyczne związki tworzą przeciętne czy nawet brzydkie kobiety, nie da się bowiem trwałej relacji zbudować na samym seksie i namiętności. Podobnie jak marną partnerką jest kobieta, która jest tylko... piękna.

I czy to przypadkiem nie jest tak, że to same kobiety na początku są miłe i słodkie, a dopiero po czasie pokazują pazurki i swoje prawdziwe ,,ja"? I może to właśnie wtedy mężczyznom natychmiast przechodzi ta ich cudowna fascynacja?

Osobiście uważam, że tutaj bardziej chodzi o to, iż krąży takie przeświadczenie, w myśl którego jak już się z kimś zwiążemy na dobre, a jeszcze dojdzie do tego ślub, to się "przestajemy starać" - i nie twierdzę, że dotyczy to jedynie płci pięknej.

W moim mniemaniu, jeżeli jest się z kimś, to świadomie powinno się dążyć do i pozostawać w pewnym obszarze fizyczności, na którym wiemy, że tej osobie zależy i należy się tego jak najszybciej dowiedzieć (ja bym po prostu zapytał, ale znając tendencję kobiet do fochów o byle co, to zaczyna się obawiać tego momentu w moim własnym związku - o ile taki kiedyś w ogóle się narodzi).

Jeżeli partner chce, np. żebyśmy byli szczupli, a możemy takimi być, to uważam, że dobrze byłoby poświęcić się trochę dla partnera, wziąć za siłownie, fitness itp. i zrzucić sadło, a nie narzekać, że "najważniejsze jest wnętrze" etc.

Generalnie, jeżeli MOŻEMY coś zmienić w naszym wyglądzie BEZ ingerencji chirurgicznej (poza naprawdę ekstremalnymi przypadkami) czy popadania w skrajności (w tym subkulturowe), to powinniśmy dla naszego partnera to zrobić, bez zbędnego gadania.

Wszystkie objawy protestu przeciw takiemu działaniu są jedynie wyrazem lenistwa i egoizmu.

Zasada działa oczywiście w obie strony i tyczy się zarówno kobiet jak i mężczyzn.

Tekst dobry, filozoficzny, ale mający znaczenie wyłącznie w tej właśnie sferze. Prawda jest taka, że podsunięty pomysł to ideał relacji i fundamentu na przyszłość. Ale tak mogą patrzeć jedynie osoby z wielkim doświadczeniem. Zakochać można się, w kimś kogo się nie widziało, mozna pokochać wnętrze i w tym wypadku nie rozdzielałbym płci, co dla której jest pierwszo, czy drugorzędne.
Pisząc - zadając pytanie, czy kobiety powinny poczekać, to tak jakbyś próbowała wilkowi wyrwać zębi i czekać, aż żarcie samo do niego przyjdzie. Przecież uroda to broń. Kobiety, chcące zdobyć danego faceta - czytaj. mieć go dla siebie na stałe - towrzyć rodzinę, nie tylko będa używały do osiągnięcia tego celu swoich walorów zewnętrznych, ale będę też chować swoje wady. Co paradoksalnie zmniejsza szanse na ten właśnie jedyny pewny strzał, że to będzie to. Jednak uroda to atut, to ona również stanowi o przewadze jednej nad drugą. po co te odchudzanie, po co fitnesy, rowery i inne - dla siebie - nie, dla mężczyzn sowich - nie, dla obcych mężczyzn - ciepło, dla innych kobiet - tak. By uchwycić i podbudować swoją wartość, wyłapać spojrzenia obcych facetów - trzeba być lepszą od innych - taka konkurencja - to wrodzony instynkt.
Na osłodę powiem, że Ci inteligentni mężczyźni wybierają z premedytacją piękne kobiety, bez względu na ich walory - z prostej przyczyny, bo potem nie mieć problemu, by się ich pozbyc, gdy pokaża swoje prawdziwe oblicze - to oczywiście żart. Więc tym wszystkim, którzy na coś czekają, życzę by od samego początku, byli atrakcyjni zewnętrznie i piękni wewnętrznie. Pierwsze decyduje o zauroczeniu - drugie pozwala kochać. Prawda, moja droga?

Jasne, że tak, ale tu uściśliłabym.
Jasne, że jak ktoś zapuści się w małżeństwie, to warto zrobić co można,by wrócić do dawnej sylwetki./
Jeżeli jednak poznaje się facet i kobieta i nagle on jej mówi, że ona nie jest  w jego typie i powinna schudnąć z 10 kg, to moim zdaniem to już nie ma co ciągnąć związku, bo albo akceptujemy siebie takimi jacy wchodzimy w związek albo nara.
Jeżeli też np facet usilnie chciałby , bym zmieniła swój styl i np zaczęła chodzić na szpilkach, to też zastanowiłabym się czy to ma sens.

Nie rozumiem?
To chyba jasne, że jakbym zapuściła się, szkodziła swojemu zdrowiu , to wtedy uwagę swojego partnera zrozumiałabym, bo sama widziałabym, że coś z tym trzeba zrobić.
A co innego już jak wchodzimy w związek i facet chce, bym dla Niego się zmieniała, to już nie dla mnie.

Faceci pewnie zwracaja uwagę na wygląd, tak jak i my - ale bez przesady. Bez odrobiny inteligencji, związek z różową laską albo mięsniakiem - to by była porazka. Mnie się wydaje, że i tak robi wszystko co ma - chemia i nadawanie na jednej fali. Albo jest , albo nie ma. Ja jestem w stanie zakochac sie w brzydkim facecie (nie zniosłabym tylko grubego :-)), jeśli jest chemia - braterstwo dusz. 
Także moim zdaniem wystarczy (a to b. duzo jest w sumie) -chemia+braterestwo dusz+odrobina inteligencji+ zadbany wygląd

A kiedy się powinno dać tę listę?

Bez przesady. Tak samo dla facetów jak i dla kobiet ważny jest wygląd. Nie oszukujmy się. Jeśli nie zaiskrzy, czyli jeśli nie ma choćby najmniejszego pociągu fizycznego u jednej ze stron to miłości z tego nie będzie, co najwyżej przyjaźń. Miłość sama w sobie łączy fizyczność i emocje, więc nie rozumiem stwierdzenia, że wygląd dla kogokolwiek jest sprawą drugorzędną. Jest tak samo ważny w każdym przypadku. I nie chodzi mi tu bynajmniej o to, że facet czy kobieta musi być Adonisem/Afrodytą, ale o to, żeby trafił w nasz gust. Wiele osób sie zasłania stwierdzeniem, że "wygląd nie jest ważny", ale tak naprawde to ja osobiście, ani ze słyszenia nie znam żadnej osoby, która byłaby zakochana w osobie, która nijak jej fizycznie nie pociąga.

Truskaweczka,
zaczęłaś być ex facetem, w momencie kiedy Ci się fizycznie nie podobał?

Dla przykladu i z ciekawości jednocześnie:
Która z Was zdecydowałaby sie na związek z facetem wyglądającym tak jak Ci panowie poniżej, gdyby emocjonalnie i mentalnie był Waszym ideałem?

Chore jest decydować, w co się ma ubierać. Ale chore jest dla mnie także niewchodzenie w związek, bo nam nie pasuje czyjś ubiór.
Przepraszam, ale nie będę w stanie (nigdy, póki mnie jakaś demencja nie dopadnie) uwierzyć, że znajdziesz wśród siedmiu miliardów jednego człowieka, który nie będzie miał dla Ciebie wady niemożliwej do zaakceptowania i nie będzie musiał prędzej czy później choć trochę się doszlifować. Może znajdziesz - ja w to jednak nie uwierzę, mam nadzieję, że się o to nie pogniewasz.

Ja widzę w ludziach różne wady, często poznaję wspaniałe osoby, ale mają wady, których nie mogę zaakceptować. I ja pewnie zdaniem każdej osoby mam jakieś wady, różne osoby różnych wad nie zaakceptują. Związek wydaje mi się nie efektem przypadku, że już trafiamy na nasz ideał i po prostu jest idealnie i 100% akceptacji, ale bardziej owocem starań i pracy nad sobą.
Z przyjemnością się w moim związku dowiaduję, na przykład po miesiącu wzajemnego poznawania, co powinienem w sobie zmienić, by w przyszłości moja wada nie stała się niemożliwa do zniesienia, by lepiej żyło się nam wspólnie. Cieszy mnie, że mogę być z osobą, która ode mnie wymaga. Nie byłbym w stanie myśleć "coś ci nie pasuje to sobie szukaj innego, nie powinniśmy w ogóle wchodzić w związek".

Nie wszystko w sobie zmienię. Ale ubiór? Nie wiem czemu tak śmieszną sprawę wspomniałaś, ubiór mógłbym zmienić, choć w drugą stronę prosiłbym moją partnerkę, by przestała takie znaczenie odzieży przypisywać.

Ja bardzo lubię listy moich wad i propozycje ich poprawiania. A w związku najbardziej.

Ależ nie chcę zmienić całego człowieka! Chcę zmienić jakiś drobny kawałek, pozwolę zmieniać drobne kawałki - to właśnie ta lista wad. W takiej liście jest też ogrom szczerości. Zamiast decydować samemu, można porozmawiać z drugą osobą - czy jest w stanie się zmienić, czy chce się zmienić, czy też w tych cechach widzi wady.

Lista, masz zupełną rację, nie powinna dotyczyć wszystkiego, a jej przekazanie nie jest równoważne z wymaganiem od człowieka, by się zmienił, z jakimś przymusem czy ultimatum.
Dla mnie lista, choćby była rzeczywiście listą - punktami na papierze, jest fragmentem szczerej rozmowy na temat "nas", na temat potrzeb, zgrania się, na temat chęci, pragnień, reakcji.

Wszystko dlatego, że staram się ignorować to, co przypadkowe, a kłaść nacisk na to, co zależne od woli. Dlatego mniej dla mnie znaczy ten przypadek, który sprawia, że pasujemy do siebie już prawie prawie, a więcej znaczą te wszystkie starania, które dopiero dają pełną zgodność. Gdy teraz sobie przypominam - całkiem regularnie wracałem w życiu do rozmowy o moich wadach, na ile są akceptowane, na ile się zmieniłem, czy coś trzeba zmienić, czy może zmieniła się ocena moich wad, co koniecznie trzeba zmienić etc. Ocena bliskiej osoby jest bardzo ważna (jeśli akceptuję kogoś prawie w całości, to już tak dobrze o tej osobie myślę, że jej ocena nie może nie być znacząca), dlatego ma wpływ nieco niezależnie od argumentacji, od racjonalnych rozumowań. W końcu druga osoba to więcej niż jakiś własny nawyk, można się (w pewnych granicach) zmienić i zyskać na tym! Zadowolenie drugiej osoby, właśnie własnymi staraniami a nie dzięki przypadkowi, potrafi bardzo cieszyć.

No to w gruncie rzeczy mimo początkowego niezrozumienia mamy takie same zdanie w tym temacie .