mąż tyran

Psychiatra jemu pomoze, a Ty go zostaw.

A może warto porozmawiać z dziećmi? są juz na tyle duże, że same widzą co się u was dzieje, czasami nie zdajemy sobie sprawy jak one dużo rozumieją.

dzieci masz juz duże , myslę że warto z nimi szczerze porozmawiac na temat sytuacji w domu..
za chwile same beda się usamodzielniać ..
a ja na twoim miejscu zwyczajnie zmieniłabym zamki w drzwiach , wywaliła go z domu , nie dośc że nie ma on  żadnych uczuc do was to jeszcze nie pomaga finansowo , po co takiego faceta mieć przy sobie????
glowa do góry ten pierwszy kro jest najtrudniejszy a pózniej będzie tylko lepiej !!! powodzenia

kobieto mąż i żona to nie tylko papierek nie wyobrażam sobie takiego życia powodzenia

Vinnga jak zwykle celnie.

Kochana miałam podobną sytuacj do Twoich dzieci. Tyle, że ojciec mieszkał z nami, ale miał swoją enklawę w osobnym pokoju, z którego wyłaniał się tylko do łazienki i do lodówki w kuchni. Reszta jego życia mijała na graniu na komputerze w swojej pieczarze, aczkolwiek uwierz mi, że widywałam go rzadko. Jako, że mieszkał to rachunkami dzielili się z mamą na pół, niemniej jednak jak przyszło do remontu 20letniej łazienki, kiedy kawałek kafelka odpadł ze ściany i wpadł mi do wanny (pomijam fakt, że mogła mi się stać krzywda) to stwierdził, że mama przesadza, najwyżej się go doklei i wymyśla sobie głupoty. Potem była sytuacja z kuchnią bo rury wymieniali i instalacje, wiadomo, że trzeba było skuć pół ściany, etc, no remont niezbędny tym bardziej, że nigdzie nie dokupisz X-letnich kafelków. To znowu gadki, że najwyżej ścianę "się wyrówna" i szkoda kasy. Dodam, że u nas w domu wszystko "się zrobi", nie to, żeby mój ojciec zrobił oczywiście. Zawsze wszystko zrzucał na "się"

O byciu ojcem przypominał sobie tylko jak trzeba było czegoś złośliwie zabronić (np wyjazdu na obóz, albo wyjścia ze znajomymi na maraton filmowy, mimo, że wtedy miałam już 18lat). Tylko jak trzeba było kupić książki, sfinansować kolonie, etc to jakoś zapominał, że ma dzieci. Były też momenty problemów z alkoholem - jak grał to zawsze kilka piwek sobie wysączył, a że miał słabą głowę, to nie raz potrafił wszcząć kłótnię, albo obrazić mnie czy matkę. Niby alkoholikiem nie był, ale zdarzały się czasem nieprzyjemne sytuacje. Moja mama w pewnym momencie zdecydowała się na rozdzielność majątkową, wtedy ojciec płacił 50% rachunków i po ok 400zł alimentów na dziecko. Nie było żadnego wyroku sądu, tak umówili sie między sobą (choć uważam, że mama powinna się wtedy rozwieść i wnieść sprawę o alimenty, mój ojciec sporo zarabiał, więc te 400zł to była kropla w jego finansowym morzu), a mama miała milion kredytów na głowie i wiem, że było jej cholernie ciężko. Kiedy ona harowała po 14h, żeby starczyło na utrzymanie to ojciec kupował kolejny nowy samochód, albo komputer, albo inne gadżety.

Tatą ten człowiek dla mnie nigdy nie był. Mama nie odeszła od niego, nie rozwiodła się podobnie jak Ty teraz "ze względu na dobro dzieci". I to był błąd. Ja tam nie odczułam, żadnego dobra z owej decyzji wynikającego, a wręcz przeciwnie, dobrze było wtedy, kiedy ojciec zaczął wyjeżdżać na "delegację" (nikt nie wie tak naprawdę gdzie wtedy bywał) i znikał na całe tygodnie. Wtedy atmosfera się rozluźniała. Było jakoś tak przyjemniej.

Powinnaś porozmawiać z dziećmi. One mają swój mózg i uczucia, zwłaszcza, że naprawdę są już w takim wieku, że zdziwisz się ile mądrych rzeczy możesz od nich usłyszeć. Zapytaj jak to widzą, przedstaw im swoje plany. Na pewno nie podejmuj decyzji "dla ich dobra" bez najmniejszej próby konsultacji z nimi.

Mam męża tyrana. Już nie mogę wychodzić z domu. Wraz z moja rodziną i sąsiadem ,,mendą" prześladuje mnie i i kontroluje. Już nawet nie mam ochoty z nim nigdzie chodzić i jeżdzić. Wszyscy są nastawieni na manipulowanie mną, a ja o niskiej samoocenie nie potrafię się bronić i coraz bardziej popadam w szpony mafii . Przesldują mnie nawet w mediach- taki maja zasieg, nawet w środowisku, gdzie pracuję mają ,,swoich". Wszystko co robię to jest złe. W pracy też mam pod górkę, ktoś kradnie, a dają mi do zrozumienia, że to przeze mnie .
Już nie ma miejsca dla mnie na tym świecie . za sprawą sąsiada ,,Mendy" depczą mi po piętach. Moje życie legło w gruzach, tylko w takiej sytuacji szkoda dzieci . Najgorszym jest to, że we własnym domu nie czuję się bezpieczna, mąż nie potrafi swoich wątpliwości i problemów załatwiać rozmową ze mną- tylko mnie sprawdza, kontroluje i manipuluje. Gdy ja sama próbuję poradzić się jego w niektórych kwestiach, zazwyczaj odradza, a podczas rozmów w obecności osób trzecich, odwraca kota ogonem,  wspaniałomyślnie doradza i robi ze mnie tą najgorszą. Potrafi tak zamanipulować mną, że zawsze jestem wszystkiemu winna. Mimo tego bardzo lubi publicznie robić z  siebie cierpiącą sierotkę, moją ofiarę . Był jedynakiem, cale życie prowadzonym za rączkę i do teraz wyręcza się innymi w rozwiązywaniu swoich problemów. Nie wiedziałam, że najbliższa rodzina potrafi tak kogoś publicznie ,,zgnoić" .  Oprócz dzieci nie mam nikogo. Mieszkam w niewielkim mieście, odnoszę wrażenie, że wszyscy wytykają mnie palcami. Wszędzie jest ta mafia. Jestem w stanie znieść wszelkie szturchańce ze strony władzy w pracy, ale gdy najbliższa rodzina mnie prześladuje i tak poniża, to już nie jest do zniesienia . Jak się okazuje nic nie daje wyjazd na drugi koniec Polski, wszędzie są....

Ja tez nie mam wesoło jestem po ślubie 23 lata było niby dobrze ale zawsze robilam to czego oczekuje mój mąż on był zawsze ten najważniejszy nawet dzieci były na drugom miejscu ,wszystko kręciło sie wokół niego remontowaliśmy dom to wszystko co jest zrobione to jest pod jego gust ja nie protestowałam chciałam żeby było ładnie i żeby on był szczęsliwy  wychodziłąm z założenia ze nie bede sie dochodzic o kolor czy styl mebli nowe to ładnie i tak bedzie , nie mieliśmy znajomych byliśmy zawsze tylko we dwoje ,moja rodzina mu nie pasowała twierdził ze jak sie dwie osoby kochają to nic im do szczęscia nie potrzeba  żadne towarzystwo czy znajomi , może  i tak by było do dziś ale jakiś czas temu zachorowałam przeszłąm poważną operacje i potem wszystko sie zaczeło  , ja troche przytyłam mąz zaczoł zemną walczyc ze mam sie odchudzać poddać sie liposukcji brzucha bo on potrzebuje piękną atrakcyjną żone a ja nie chciałam. ingerować hirurgicznie w swoje ciało nie czułam takiej potrzeby .to powiedział ze popsułam mu jego marzenia bo on chciął dlamnie dobrze a ja tego nie doceniam .poszłam do pracy poznałam inne zycie ,dopiero wtedy dostrzegłam ze ja tak naprawde to robie tylko to czego chce mój ,mimo ze prędzej mi zwracali na to uwage ale ja byłam ślepa jeszcze miałam zazłe ze tak mówią przecież on był dlamnie całym światem.nie mogłam sie ubrac tak jak ja chciałam tylko tak jak on tego chciał, wielokrotnie jak wychodziliśmy gdzies musiałam sie przebierac bo mu sie nie podobało to co ubrałam na siebie ,zaczełam o tym głosno mówić ze tak nie chce ze mam też swoje zdanie i swoje pragnienia ze też chce wyjśc czasem do znajomych poterzebuje tego to teraz jestem tą zła kobietą która zmarnowała życie kochającemu męzowi a najgorsze jest to ze on tak to potrafi ubrac w słowa ze ja naprawde czuje sie winna  ze dalej nie robie tak jak on tego chce i mam świadomośc ze jesłi nie podpożądkuje sie moje małżeństwo sie rozsypie . ale też wiem ze jak to zrobie nie bede szczęsliwa  i co wybrac ?