Niewiadoma po 3,5 roku (0,5 roku narzeczeństwa)

No właśnie nie, to ona jeszcze pół roku temu bardzo chciała się żenić, ja chciałem w 2012 a ona nawet w tym roku... było extra, idealnie ale coś pękło tylko co? i czy to możliwe by przestać kochać tak w przeciągu tygodnia? Moja głowa jest zbyt mała by to pojąć.

Caameron - ale to ona chciała iść bardzo szybko przed ołtarz, mi pasował rok 2012, a tu nawet teraz się ten rok oddalił... czy mini przerwa np. tygodniowa wyjdzie na dobre?

Prawie 26... sama mówi że nikt jej nie zna tak jak ja, że się nie nudzi ze mną itp... ale nie wie co czuje po 3 latach? czemu właśnie teraz??

Tak to prawda. Te 3 lata to jakies przeklenstwo czy fatum (sam mam maly kryzys 3 lata po weselu )

Cos w tym jest, 3 lata i bach... czasem wydaje mi sie ze jest dobrze lepiej ale to nic nie znaczy bo potem bywa gorzej, bylismy tydzien temu na wakacjach, pow. ze bylo cudownie, ze takiego bezpieczenstwa potrzebuje, ale boi sie ze to przeminie, ze sie zmienie i nie bede taki... Teo masz duzo racji w tym co piszesz, bede robil co tylko bede w stanie by to utrzymac...
Czesto dodaje ze jestem dobrym czlowiekiem ze nigdzie takiego nie znajdzie, a dzis ze jestem cudownym facetem... jak na to patrzec?

thx

Jestem z reguły optymista (Ona niestety nie , bardziej dostrzega złą niż dobrą stronę mocy) i patrzę pozytywnie, ważne że Ona chce rozmawiać. Brak jej bezpieczeństwa (nie chodzi o siłę, a raczej bezpieczeństwo w tej swerze duchowej, że zawsze będę, że będę po jej stronie itp.), jak jej to przekazać że będę, żeby mi zaufała... słowami łatwiej ale słowa teraz aż tak nie dotrą jak czyny...
Czas, czas, czas żeby można było go przesunąć w tył albo do przodu...

A może ona się po prostu przestraszyła? Przed Wami ślub, jest to ogromna radość i jednocześnie olbrzymi stres. A jeżeli ona np. ma jakieś koleżanki mężatki, które - wiem z doświadczenia - zwykle opowiadają jak to się cudowny mężczyzna po ślubie w tyrana zmienił? Bo z tego co piszesz to trochę tak wygląda. Teraz jest super i ona chciałaby aby zawsze tak było, a zwykle koleżanki potrafią z mózgu wodę zrobić takimi opowiadaniami. I się dziewczyna przestraszyła, że jest cudowny książe z bajki, czuły, troskliwy i kochający kiedy tylko założy jej obrączkę na palec przejdzie całkowitą metamorfozę w faceta o zimnym spojrzeniu, braku czasu i inwencji i samych wymaganiach.

Jaskółka, coś w tym jest, w sumie każdy tutaj ma trochę (więcej lub mniej) racji... może sam nie zauważałem że coś jest nie tak, dla mnie było ok a dla niej niezbyt... po drobnych sprzeczkach się godziliśmy ale to w niej chyba zostawało. Boi się głównie tego (tak przypuszczam) że po ślubie nie będę stał za nią murem, że wtedy nie znajdzie we mnie odpowiedniego wsparcia itp.
Mam kilka pomysłów na wykazanie się (raz nawet mieliśmy świetną "randkę" a kolejnego dnia ona powiedziała mi że było świetnie, ale że to mogło być raz itp. ale nie było - mieliśmy świetne wakacje) tylko czy ona nie odbierze tego w sposób - stara się stara, ale to czasowe? Co Wam kobietką dałoby taką wielką pewność?

Ostatnio mi powiedziała, że zasługuje na lepszą kobietę, że jestem dla niej za dobry i co z tym zrobić?... chciałem ją bardzo zaskoczyć - lot balonem na imieniny - na allegro była fajna aukcja ale niestety jej nie wygrałem, powiedziałem jej o tym i aż mnie uściskała i wycałowała...
Niestety nie mieszkamy razem (a może stety) nie mogę się aż tak wykazać jak np. na wakacjach (śniadanie do łóżka itp - byłą zachwycona) ale po nich znowu myślała i jest jak jest ... boje się że, że jak ona zagubi się w tych myślach sama, bez ich upływu to będzie koniec (czasem boje się że ona już w to w swojej głowie załatwiła tylko boi się skończyć) ... na razie mamy tydzień offlinu pomiędzy nami...

Sorry za lekko nie upożądkowaną wypowiedź, zbyt dużo mam myśli 

Od samego początku naszej znajomości wiedziałem jaka Ona jest, była świeżo po rozstaniu z chłopakiem (uznał że Ona zasługuje na lepszego faceta - paradoks) widziałem ją wtedy w całej okazałości (huśtawek nastroju było baardzo dużo) i to nie zraziło mnie do niej wręcz przeciwnie liczyło się dla mnie jej szczęście, nadal tak jest... ja jestem szczęśliwy widząc, że ona jest szczęśliwa... głupie prawda? A czy chciałbym być w takim związku? Tak, Ona też jest bardzo dobrą osobą, aż za gdyż czasem daje z Siebie dużo innym a nic nie dostaje w zamian (a nawet czasem po tyłku dostawała). Lubie się o nią troszczyć, opiekować... może jestem za dobry?
Jej rozum podpowiada że to ja jestem tym jedynym... teraz musi się sama przekonać wewnątrz że tego chce...

wcale mu nie powiedziala ze go nie kocha, jest niezdecydowana a to jest jednak roznica. a szczeze watpie ze pozwolila by sobie na skoki w bok, z tego co kolega o niej pisze to uczciwa i mysle ze nie zrobila by czegos takiego. moze wlasnie kluczem jest ta jego dobroc, jesli tak to faktycznie bedzie ciezko.

A może jednak teraz jak jest po zaręczynach przestraszyła się bycia żoną, matką....nie raz chcemy czegoś ale jak przychodzi boimy się jak sobie damy radę w tej nowej roli.

Dobre jest to, że rozmawiamy i jeszcze raz rozmawiamy, że nie załatwiliśmy to w sposób: po długiej ciszy nagłe rozstanie... ehh sam mam nieraz pozytywne a czasem negatywne myśli...

Dla mnie też jest to dziwne, ale jej zachwianie, lekkie wątpliwości pojawiły się dopiero ok. miesiąc temu... My już jesteśmy zaręczeni, Ona chciała brać ślub jak najszybciej... a teraz jest na odwrót chyba...

Się zobaczy... Boje się że przyjdzie dzień, chwila w której powie że to koniec a ja nie będę przygotowany i nie będę chciał tego zaakceptować...

Tak, to ta właśnie jedyna...

PS. chyba pomału rozumiem swój błąd, Ona zawsze chciała rozmawiać o czymkolwiek (co jej nie pasuje, co pasuje), mi nie pasowały rozmowy o tym co nie pasuje tym bardziej że były powtarzane (tzn. kilka razy o tym samym)... znalazłem swój błąd i teraz mam odwagę porozmawiać o wszystkim... tylko czy to pomoże? i jak dać do zrozumienia?

Witam!
gof3r powiem Ci, że ja dokładnie tak samo jak Twoja narzeczona się zachowywałam po zaręczynach, dokładnie po 3,5 roku związku! (aż dziwne...-.-) identyczna sytuacja, zaczęłam mieć wątpliwości, jakieś chore jazdy. Miałam wrażenie, że przestałam narzeczonego kochać... i niestety podjęłam złą decyzję- rozstaliśmy się. Potrzebowałam chyba rozłąki, żeby zrozumieć, że wcale nie przestałam go kochać, ze go nadal potrzebuję- dziś jesteśmy szczęśliwym małżeństwem z dzieckiem. Więc nie trać nadziei, porozmawiajcie spokojnie- ja tak zrobiłam najpierw. Może jej też potrzebna jest chwila wytchnienia od wszystkiego. Ja uważam, że wszystko między Wami się ułoży, tylko potrzebujecie trochę czasu.
Eh my kobiety to jesteśmy okropnie dziwne, a jak bardzo do siebie podobne!!
Trzymam kciuki! I pamiętaj, rozmowa jest bardzo ważna

Nie, nie jesteśmy dziwne tylko myślimy przyszłościowo Facetom jest łatwiej, bo to na nas spada większa odpowiedzialność.

Ona nikogo nie ma, wczoraj niestety się rozstaliśmy ;( jestem strasznie załamany nie wiem co robić, co myśleć, plany jakie miałem związane z nią i rodziną prysły co robić??
Umówiliśmy się o danie sobie trochę czasu za nim znowu się spotkamy, porozmawiamy... czuje że to nic nie da, chociaż część mnie mówi że może, coś z tego będzie (tak napiszecie że olej już to - ale to nie takie łatwe... to tak jakbym grał z nią w piłkę i bylibyśmy w jednej drużynie gdy ja strzelam gola, ona strzela samobója)

Mam nadzieje cały czas ją mam!

Mam też nadzieje że sprawdzi się scenariusz kahalicy, mam wielką nadzieje o to...

gof3r miej nadzieję, miej! Tylko faktycznie daj jej troszkę czasu, a powiem Ci jeszcze, że jak pokażesz jej, że dobrze sobie radzisz, to może na nią podziałać. Przynajmniej w większości przypadków kobiet tak jest, że jak widzi, że faktycznie traci faceta, że staje się on dla niej niedostępny, że nie jest na każde jej zawołanie- to działa. Niestety taka prawda, nie wiem co w tym jest, ale my kobiety tak już mamy Natomiast jeśli będziesz ją nękał smsami, że ją kochasz itp, to możesz odnieść niedobry wynik tego.
Mam nadzieję, że dziewczyna szybko zrozumie i swój błąd, tak jak ja to zrobiłam. Trzymam kciuki mocno!

Starał się, pisał właśnie smsy. A ja byłam na to negatywnie nastawiona. Ale na kilka dni przed tym, jak się zeszliśmy on przestał już tak o mnie zabiegać. I wtedy przejrzałam na oczy. Niektórzy mogą pomyśleć, że poleciałam do niego tylko z tego powodu, że przestawał się powoli mną interesować. Ale to nie tak. Po prostu w tym momencie dotarło do mnie co jest grane, rozjaśnił mi się umysł, że przecież jego chcę, zawsze chciałam, a w głowie mi się poprzewracało...
Ciężko mi powiedzieć, czego masz nie robić. Tak naprawdę każdy jest inny... Ale myślę, że Twoja kobieta powinna wiedzieć, że możesz na Ciebie liczyć- ale nie za wszelką cenę- nie, że rzucić wszystko i przylecisz do niej, bo czegoś potrzebuje. Postaraj się zachować zdrowy rozsądek. Ja doskonale rozumiem, że Ci ciężko. Jeśli ona naprawdę Cię kocha, to też będzie to przeżywać, choć niekoniecznie da po sobie to poznać (ja np. okropnie schudłam, zmizerniałam, byłam apatyczna... aż nieprzyjemnie się na mnie patrzyło).
Aha i jeszcze jedno- koleżanka mi kiedyś mówiła, że po 3-3,5 roku związku baaaaaaaaardzo często występują kryzysy. Jest to spowodowane przeminięciem pierwszej fazy zakochania i zafascynowania. Może w tym też coś jest. Ale jeśli to jest prawdziwe uczucie, to mimo wszystko przetrwa (nawet jeśli do tego potrzebna jest chwila rozłąki).

Skoro to przeżywa w ten sposób, to na pewno Cię kocha. Tylko potrzebuje sobie to w głowie poukładać
U mnie całe to zamieszanie trwało miesiąc. Powiem Ci, że są dni, kiedy nie mogę przestać o tym myśleć, przestać się obwiniać. Ale suma sumarum- są plusy tej sytuacji- jesteśmy przeszczęśliwi, jestem pewna swego uczucia, mąż także. Gorzej by było jakby takie wątpliwości ją naszły po ślubie..
Naprawdę mam szczerą nadzieję, że ona szybko przejrzy na oczy, żeby później nie musiała żałować tego przez całe życie.

No właśnie niesamowicie podobna sytuacja. Jak czytałam początek tematu to oczy mi z orbit wychodziły... Ale widać my kobiety jesteśmy tak naprawdę bardzo do siebie podobne.
Widywaliśmy się, bo mieszkaliśmy już razem, mąż zabierał z mieszkania rzeczy, w sumie może 3 czy 4 razy się widzieliśmy. Czasem pisałam do niego na gg, sama nie wiedziałam, czego oczekując. Niby chciałam, żeby została przyjaźń między nami, a tak do końca to nie wiadomo co mi po głowie chodziło.
Kiedy potrzebowałam pomocy, wiedziałam, że mogę na niego liczyć (ale tak jak pisałam, nie że na zabój leciał do mnie, po prostu na spokojnie się ugadaliśmy co i jak).
Kiedy go widziałam bolało mnie serce i było mi słabo- cóż, sama sobie tak naprawdę złamałam serce, nie mówiąc o tym, jak jego zraniłam.
To jest naprawdę ciężka sytuacja. Tobie jest ciężko bardzo, ale zapewniam Cię, że Twojej kobiecie również, bo ona czuje się zagubiona...

Z tym nie odzywaniem się też nie przesadź w drugą stronę Po prostu nie zadręczaj jej ciągłymi wiadomościami. Ale jak napiszesz co parę dni co u niej, jak się czuje, to jeszcze nie będzie nic strasznego Chodzi tylko o to, żeby z Twojej strony nie wyglądało to jak żebranie o miłość, bo to jej wcale nie pomoże. Trzymaj się!

Hmm kilka razy pisaliśmy na fb, nawet było miło i to zawsze ona się pierwsza odzywała...
Kahalica co robiłaś gdy mieliście ten czas przerwy? Bo ona wciąż myśli nad tym wszystkim, na facebooku zmieniła status związku z zaręczony na skomplikowany związek, dlaczego nie na wolny?? Pisze że potrzebuje czasu, szkoda że mi ten czas się strasznie dłuży... a co gdy ten czas nic nie przyniesie??
Sądzę jednak gdy są jakiekolwiek wątpliwości, jeśli wciąż o mnie myśli itp. to jest coś na rzeczy, prawda?
Gdy ktoś kogoś zostawia od tak bo mu się znudził, ma już go dosyć itp. nie myśli o nim, szybko zapomina a zerwanie przynosi ulgę... u niej tak nie jest... i co mam myśleć? co robić? ...

Mamy ustalony termin 2 tygodni (przyszły weekend), jeśli wtedy nic nie wypali, nic nie ustalimy będzie kolejny...
Jestem skłonny zacząć od nowa, ale tylko z nią... możliwe? a czemu by nie...
Ustaliliśmy ciszę od poniedziałku ale wczoraj ze Sobą pisaliśmy, ona zaczęła... i co jak na to spojrzeć? patrzeć?

Tyle, że ja tego nie wytrzymam zniszczę się kompletnie... się zobaczy... może za tydzień będzie mi lżej, i sam przedłużę ten czas... na razie strasznie mi , mam ochotę się do niej odezwać ale wiem że to nic nie da ...

Masz jakiś zaufanych znajomych? Tylko swoich nie waszych wspólnych? Jednego kupla chociaż? Jeśli tak nakreśl mu sytuację i poproś o pomoc o oderwanie Cię od nic nierobienia i myśli. Tylko tak będziesz w stanie wytrzymać, a to naprawdę jest Wam potrzebne. Ona musi się odrobinę przestraszyć, musi wiedzieć, że skoro podjęła taką decyzję są też i konsekwencję, że nie dasz się wodzić za nos w nieskończoność. Tak nie można. Wybrała przerwę, ok, Ty jej tę przerwę zapewnisz i będzie miała spokój i ciszę, żeby sobie przemyśleć wszystko. Jeśli tak nie zrobisz to to się nigdy nie skończy.

myślałem że kolejny dzień będzie lepszy od poprzedniego niestety są takie same jak nie gorsze w pracy hmm jest tak se, najchętniej bym wybiegł... i połaził gdzieś bez celu... chciałbym ją gdzieś przypadkiem spotkać, (pracujemy blisko siebie), na szczęście mieszkamy w innych miastach...

Zobaczy się jak będzie...
a gdy ten czas nie da żadnej odpowiedzi? A ja nie będę chciał zrezygnować?

No i tak było wczoraj, na facebooku, chwile pogadaliśmy o codzienności, dużo osób mi mówi o czasie itp. ale chciałbym jeden sygnał od niej, że ona też chciałaby żeby było między nami ok...
Wiesz chyba jestes bardzo do Niej podobna, a Twój facet do mnie, też mi przychodzi z trudem rozmowa (ale nie daje po Sobie tego poznać), wiem że jesli ona kompletnie zostanie sama z tymi myślami to będzie koniec kompletny ...
cóż ważą się losy mojej przyszłości, to trudniejsze niż znalezienie pracy... stres że hoho!

Dobra no ;P zalezy mi i tyle... minęły w sumie dopiero trzy dni... tylko albo już trzy...
Postaram się!

gof3r 3 dni to jest nic! Przez 3 dni to ja się mogę zastanawiać, co założę na randkę z mężem ;] tak jak Teo pisała, wyjdź gdzieś, odciągnij się od tych myśli. To Ci pomoże zrelaksuj się, nie daj się porwać tym smętnym myślom, bo Cię pogrążą, a nie o to tutaj chodzi!

Myślę, że powinieneś sam sobie dać na wstrzymanie... Na jakiś czas. Wiem, że trudno, że chciałeś by była Twoją żoną, ale popatrz na to wszystko z innej perspektywy. Oddal się trochę, niech ona zauważy co traci. Bo taki stan jaki macie może się powtórzyć znów jak się zejdziecie i co wtedy? Wtedy będziecie znowu przeżywać to samo! Ona albo Ty nie będziecie wiedzieli czego chcecie... I będziecie się nawzajem ranić swoją postawą. Niech ona zatęskni, a kiedy to już się stanie, to broń Boże- nie leć do niej od razu z pierścionkiem i na kolanach... Niech zrozumie swoje zachowanie i na spokojnie porozmawiajcie o waszych potrzebach.