witam

Moja choroba zaczeła sie dawno temu brałam rózne leki było grożnie ale jakos dawałam rade po jakims okresie nie musialam brac leków az do momentu poronienia mam dwóch synów 16 lati12 są kochani ale to dziecko co straciłam to była całkiem załamka (dusznosci dretwienie rąk napady zasłabnięc ból głowy i straszne lęki ale biore znowu leki i nie jest zle moze było by lepiej ale mam męża kochanego ale on nie potrawi wszystkiego zrozumiec mamy problemy on sie czepia nie potrzebnie takich błachych rzeczy ale najgorsze jest to ze on nie wie ze ja biorę leki bo on twierdzi ze nie mamay zle a nerwy to nie choroba jak jest mi zle to mam z kim pogadac z przyjaciółką od dwóch dni nic mi sie nie chce jestem osłabion brakuje mi energi do życie poradzie co zrobic w te paskudne szare dni ...pozdrawiam