Nakrzyczałam na kuzyna męża

Emilio, dzięki za wsparcie. Niestety mój mąż odebrał to inaczej. Powiedział, że przesadziłam, że zależy mu na kuzynie, bo to jego najlepszy kuzyn, a ja go potraktowałam jak chama, że ja nie panuję nad emocjami i to od dawna, że ostatnio też nakrzyczałam, tyle że na niego i przy znajomych. Może tak jest faktycznie. Może nie panuję nad sobą. Myślałam, ze radzę sobie z gniewem, ale sama już nie wiem. Mój mąż przed chwilą wyszedł z sypialni i stwierdził, ze idzie spać gdzie indziej (bo zwróciłam mu uwagę, ze znów chrapie - zawsze tak robię, ale dziś zmotywowało go to do opuszczenia łóżka). Zwykle to ja szłam spać gdzie indziej (gdy się pokłóciliśmy albo jak bardzo chrapał). Czuję, że coś jest nie tak. Chce mi się płakać. Powiedział, ze nie wie, jak dalej będzie. Ja mu na to, ze w takim razie dlaczego chce trzecie dziecko (bo w planach było trzecie) jak i tak widzi mnie jako taką zołzę. W końcu wyszło, że jednak on nie jest zdecydowany na dziecko, powiedziałam, ze ja w tej sytuacji nie chcę też trzeciego dziecka i że jak już tak mówi, to niech da sobie spokój i odejdzie. Ale on chyba nie chce tak naprawdę odejść, tylko chce, żebym się zmieniła, żebym "panowała nad sobą" jak mówi. A mi się w pewien sposób świat zawalił (świat zawodowy), bo miałam dwie firmy (firemki takie), ale z jednej musiałam zrezygnować, bo nie przynosiła dochodów, a w drugiej też coraz gorzej. Mój mąż dobrze zarabia więc niby nie mam o co się martwić, ale teraz jestem na garnuszku u niego. W zasadzie nie mam teraz pracy, myślałam, ze to dobry czas na planowane od jakiegoś czasu dziecko, ale, eh. Pokłóciłam się też ostro z matką mojego męża parę miesięcy temu, bo (jak pisałam w innym poście) zabrała mi córkę na zakupy bez mojej wiedzy. Może dlatego tak odruchowo zareagowałam ostro krzycząc na kuzyna męża (w czasie tej godziny bałam się między innymi, że teściowa zwabiła moją córkę do siebie). Czuję się samotna, tym bardziej, że mój mąż coraz częściej spotyka się z kolegami a dla mnie nie ma czasu. Fakt, ostatnio może jestem bardziej nerwowa, siedzę w domu, nie mam pracy, która by mi przynosiła dochody, jest lato więc 24h zajmuje się dziećmi, nie mam pasji ani hobby (całą energię wkładałam w te dwie głupie firmy, które okazały się niedochodowe). Mam prawie trzydzieści lat i jestem uzależniona od męża. Z drugiej strony mąż zawsze twierdził, że ja nie muszę pracować, że on zarobi na dom. A ja z kolei zawsze marzyłam o licznej rodzinie. Ale boję się, że gdy zamknę się w domu, to mąż nie będzie już się ze mną liczył, zresztą mam wrażenie, że już coraz mniej go interesuję. Ostatnie wydarzenia musiały coś popsuć, bo mąż odsuwa się ode mnie. A może mi się tak wydaje? Jest późno w nocy. Trudno mi będzie zasnąć, a on pewnie smacznie śpi. Chyba sobie jednak popłaczę do poduszki, to podobno też dobry sposób na uzewnętrznienie emocji.

No niestety ale muszę się zgodzić z Wielokropkiem.

Odnośnie kuzyna. To ja na twoim miejscu bym go przeprosiła, wytłumaczyła jak się poczułaś itp ale jednak zbyt ostro go potraktowałaś tym bardziej, że mąż wiedział u kogo jest dziecko.

ja rozumiem twoje zdenerwowanie na kuzyna męża,martwiłaś się o dziecko i nic dziwnego w tym nie ma,przeprosiłaś go i myślę,że między wami już jest ok?
co do panowania nad swoimi emocjami to doskonale zdaję sobie sprawę,że to bardzo trudne:(ja jestem osobą bardzo nerwową i byle drobnostka wywołuje u mnie wrzask...mój facet jest osobą bardzo spokojną i wyciszoną i czasami aż się boję,że....
powiem ci,że kiedy ja czuję,że za chwilę eksploduję ..zamykam się w łazience wyryczę się i niby jest ok...ale każdy atak na mojego faceta wywoluje u mnie straszny smutek i poczucie winy,dlatego staram się nad sobą panować..
raz wypowiedzianych słów nie można cofnąc, a najłatwiej zranić osobę na której nam zależy,którą kochamy..

W sumie reagowanie od razu jest dobre, wtedy emocje nie są skumulowane. Kuzyn męża nie odpisał, nie wiem co myśli, ale z drugiej strony moim błędem było krzyczenie, a nie normalne mówienie. Gdybym to, co wykrzyczałam powiedziała normalnie, wtedy wszystko byłoby ok, bo nie mówiłam nic okropnego. Jak napisała madzia0311 szczerze przeprosiłam kuzyna i powinno być ok. Ale nie wiem, czy jest, teraz chyba to zależy od niego, od tego czy przyjmie przeprosiny. Jak będę wpędzała się w coraz głębsze poczucie winy, to też nic dobrego z tego nie wyjdzie. Przyjaciółka powiedziała mi, ze niepotrzebnie tak się tym przejmuję, ze każdy popełnia błędy, ważne, żeby je widzieć i nie popełniać znowu. Mój mąż chyba miał jakieś poczucie winy po tej nocy, co mi wygarnął i poszedł spać do innego pokoju, bo przysyłał mi smsy z pytaniami co robię itp. Oczywiście postaram się nie dopuścić już nigdy do dojścia do głosu takich emocji. Będę się kontrolować. Problemem było nie samo odczuwanie złości, tylko nieadekwentna reakcja do sytuacji. Wiem, że zachowywałam się tak, bo wyniosłam takie zachowania z domu. Ale w końcu mam świadomość i jestem w stanie kontrolować emocje. Zastanowiła się nad tym, jak do tej pory radziłam sobie ze złością, emocjami i stwierdziłam, ze jedną z najlepszych metod była rozmowa z drugą osobą, nie zawsze z mężem, czasami z inną kobietą (ale nie z matką, bo ona sama jest bardzo nerwowa i przy niej się nie uspokajam, wręcz przeciwnie, nie zamierzam powielać jej zachowań). Dobrze jest też opisać swoje uczucia na forum (jak właśnie to robię), dużo daje też zmiana otoczenia (czyli jak zaczynam denerwować się w domu, to lepiej wziąć dzieciaki i pobawić się z nimi w ogrodzie albo pójść na rolki czy coś takiego). Jak nie wiem, co mnie rozdrażnia, to przydaje się właśnie zmiana miejsca. A złość na męża wynika zwykle u mnie z faktu, że moje oczekiwania wobec niego okazały się błędne, na przykład myslałam, ze gdy wrócę wieczorem z dziećmi do domu, to on zrobi, albo zacznie chociaż robić zadaszenie nad piaskownicą do dzieciaków, co obiecywał już dawno, a on był u kolegi. Mogłam mu w domu na spokojnie powiedzieć, ze mam o to zal, a nie mścić się krzykiem. Wiem, ze tak naprawdę nie jestem zła, jestem natomiast wredna w momencie, gdy ulegam złości. Czasami ludzie wyrażają swój gniew okazując go innym i to nic złego, inni ludzie muszą wiedzieć, ze czymś nas skrzywdzili, ale nie należy dać się ponosić emocjom. Mogę odczuwać złość, ale nie mogę pozwolić, by wpływała na moje reakcje.  A w czasie okresu, gdy naprawdę nie będę mogła zlikwidować rozdrażnienia będę brać uspokajające tabletki ziołowe. W dniu gdy skrzyczałam tego kuzyna miałam okres i wzięłam w ciągu dnia cztery tabletki ziołowe, ale jak widać nie uchroniły mnie przez silną reakcją. I jest jeszcze coś. Ja nigdy nie płaczę. Kiedyś tak robiłam, mąż mnie pocieszał i było ok, nie odczuwałam gniewu. Teraz trudno mi się przełamać, żeby tak bardzo mu zaufać, na razie jest tak, ze po prostu przytulam się i już. Ale takie popłakanie sobie czasami, gdy czujemy się skrzywdzeni nie jest złe. Bardzo lubię siebie, gdy panuję nad emocjami, lubią mnie tez wtedy inni. I tak powinno zostać. Nie chcę też dawać złego wzorca dzieciom, nie chcę, żeby męczyły się w dorosłym życiu przez emocje tak jak ja, bo taki miałam wzorzec. Moi bracia do dziś reagują na wszystko złością, jeden z nich wpadł w alkoholizm, drugi jest bardzo nerwowy i każdy problem, nawet najmniejszy powoduje u niego silne emocje i niekontrolowany wybuch złości (myślę, ze przez to nie potrafi założyć rodziny, jest rozgoryczony i jest z kobieta, która - o ironio! (teraz to zauważyłam)-jest podobna do naszej matki, też się wścieka o byle co itd.). Myślę, ze ja powinnam być wdzięczna losowi, ze tak wyszło, ze uwolniłam się z tej sieci złości i nienawiści, ze mam szansę nad sobą pracować. Wiadomo, że nic nie dzieje się od razu, ale jestem na takim etapie, że powinnam sobie poradzić z silnymi reakcjami, dlatego nigdy więcej niekontrolowanego gniewu. Wielkropek, tobie się udało, myślę, ze ja też dam radę.