Może ja wymyślam sobie problemy, bo już sama nie wiem.

Hmm jestem z moim facetem już jakiś czas, podjęliśmy nawet decyzję o dziecku i po paru próbach udało się mi zajść w ciążę. Dziecko teraz ma 8 miesięcy. Nigdy nie żałowałam decyzji o ciąży. Niemniej nie doszło między nami do ślubu, bo pieniądze, bo czas, ale tak przede wszystkim, bo nie chciałam by powtórzyła się sytuacja jak u moich rodziców, którzy dopiero po 18 latach małżeństwa przypomnieli sobie co do siebie kiedyś czuli i, że małżeństwo to nie tylko dzieci. Nasz ślub miał więc być kilka miesięcy po narodzinach dziecka - tyle, że teraz sama już nie wiem czy chcę.
Mówi się, że po porodzie kobieta przestawia się całkowicie na dziecko zapominając o partnerze zarówno w sferze intymnej jak i emocjonalne. Widać ja jestem nietypowa, gdyż mój temperament się bynajmniej nie zmniejszył, a partnera, za to że obdarzył mnie dzieckiem kocham jeszcze bardziej. W tym momencie jednak mam przemożną chęć odejścia, trzaśnięcia drzwiami i wyprowadzenie się z dzieckiem. Przed ciążą pracowałam - niestety była to umowa na zastępstwo, dlatego też jakoś tak postanowiliśmy odłożyć plany o dziecku jednak okazało się, że ostatnia próba była trafem w 10-tkę. Nie było to tragedią, bo pomimo, że w środku ciąży umowa o pracę wygasła to mieliśmy wystarczająco pieniędzy by spokojnie żyć i przygotować się na przyjście dziecka na świat. Nawet w trakcie ciąży pracowałam jeszcze trochę na umowę zlecenia dopóki byłam wstanie.
Nigdy nie poczułam się gorsza przez to, że z nas dwojga ja nie pracuję. Teraz się to zmieniło. Obecnie szukam pracy, bo od jakiegoś czasu czuję się fatalnie, muszę się prosić o pieniądze - a z moim charakterem jest to dla mnie bardzo nieprzyjemne. Seks już prawie nie istnieje, ulubionymi wymówkami jest brak czasu, brak chęci albo po prostu zmęczeni połączone z chęcią snu. No ja rozumiem, nigdy nie będzie jak wcześniej, bo to nie jest możliwe, niemniej nie jesteśmy związkiem z 15letnim stażem, a momentami mam wrażenie, że w takowym seks  (chociaż to słowo raczej nie oddaje do końca tego o co mi chodzi, bo po prostu chodzi o bliskość dwojga kochających się ludzi)bywa częściej niż u nas. Jednak jeżeli już do czegoś dochodzi to jest to tak monotonne, że mi się odechciewa. Te same dwie pozycje, to samo miejsce, tyle samo czasu.
Starałam się pobudzić chęci partnera, ożywić jego potrzeby -  nie roztyłam się po ciąży, nie chodzę w porozciąganych dresach, dbam o siebie i staram się być piękna dla niego i "świeża" nawet gdy bywam zmęczona. Wydaje mi się, że warto dawać od siebie jak najwięcej, bo i wtedy się więcej dostaje. Mam jednak wrażenie, że mieszkam z współlokatorem, który tylko i wyłącznie śpi w tym samym łóżku. Mieszka w tym samym mieszkaniu, korzysta z tych samych sprzętów. Nie wymagam kwiatów codziennie, wyjść do knajp, bo i po prostu ani czasu na to nie ma ani góry pieniędzy. Miałam jednak nadzieję na wspólne spacery ale podstawową wymówką od czegokolwiek jest stałe "nie chce mi się".
Od tego całego nie chce mi się, to mnie też się już nie chce. Zaczynam mieć serdecznie dość ciągłego czekania na lepszy dzień, na stary błysk w jego oku. Próbowałam rozmawiać, tłumaczyć co czuję, rozmowy kończą się hasłem, że wymyślam problemy, które nie istnieją, że nie powinnam i nie mogę się czuć jak się czuję, bo tak. Bo mi nie wolno i już. Mam ochotę odejść, ale boję się, że kiedy to zrobię to moje dziecko kiedyś mi to wypomni.