Serce pełne pytań

Myślę, że zawracasz sobie głowę niezdecydowanym facetem. Takie "i chciałabym i boję się" jest strasznie irytujące na dłuższą metę. Skoro on ucieka i spotykacie się tylko od święta lasu to nie widzę w tym żadnego sensu. Jeżeli rzeczywiście jest zamknięty w sobie i boi się ludzi to tym bardziej nie chciałabym się z kimś takim wiązać, bo życie z taką osobą na dłuższą metę jest bardzo uciążliwie, jakby się miało cudze, "rozlazłe" dziecko na wychowaniu. Ani krzyknąć ani coś z nim zrobić. Naprawdę daj sobie spokój.

Wiem, że to nie facet dla mnie. Jednak wciąż męczy mnie pytanie, dlaczego wtedy nie wyszło?

Uwierz mi, lepiej zejdź na ziemię i nie fantazjuj o tamtym, skoro on sam nie wie czego chce i dziwnie się zachowuje.
Wyobrażasz sobie związek z takim facetem, który raz robi maślane oczy i jest cudownie, a kilka dni później ucieka przed Tobą na ulicy?
Jeśli masz obecnie partnera (a zakładam, że skoro jesteście razem, to jest wobec Ciebie w porządku i jesteście szczęśliwi) to daj sobie spokój wracając do starych dziejów.
Ciesz się tym, co masz. Nie ryzykuj dobrego, stabilnego związku dla czegoś co nie jest, nie było i nigdy nie będzie pewne.
Po prostu zapomnij, to najlepsze rozwiązanie dla Ciebie.
A skoro przez jakiś sentyment tak na Ciebie ten faceta działa - to unikaj go, tak jak on wcześniej unikał Ciebie.

Pozdrawiam.

Mimo wszystko fajnie byłoby kiedyś stanąć obok niego i poczuć, że już się wie, że już się nad swoimi emocjami panuje, że stoi się ponad to. Potrzebuję zrozumieć jego zachowanie, żeby pokonać tą barierę i zrozumieć siebie i moje uczucie do niego. Wydaje mi się, że potem będzie już z górki - kiedyś, dawno temu, równie beznadziejnie się zakochałam, a po paru latach udało mi się porozmawiać z moją ówczesną miłością, poznać go bliżej, zranił mnie wtedy cholernie, ale dzięki temu dziś patrzę na niego i beznamiętnie myślę sobie: "no, gust to ja mam całkiem dobry" - i tyle. Analiza moich uczuć i zachowań z tego wynikających była tym antidotum. Teraz też tak chcę!
Sęk w tym, że tego teraźniejszego faceta nijak nie da się poznać...

Marysia ja ciebie rozumiem w stu procentach.Mam taka sama sytuacje jak ty.Nie bede ci pisala zebys dala sobie z nim spokoj i nie myslala bo wiem ze tak sie nie da.Serce mowi co innego niz rozum.Tacy faceci bardzo przyciagaja.Jest w nich jakas tajemnica.Ja tez gdy spotkalam bylego po latach powiedzial mi ze bylo minelo a pozniej widzac mnie nie mogl oderwac wzroku.Wiesz boje sie ze juz sie nie dowiesz o co chodzilo.To taki typ czlowieka,znam to z autopsii.Widze ze tez jestes osoba ktora lubi miec wszystko czarno na bialym i pewnie cie zlosci ze on nie umie tak samo.Ja sie meczylam,myslalam,wyzywalam,plakalam.Wkoncu dalam spokoj.Gdyby mu zalezalo na tej znajomosci to chcialby to jakos wyjasnic.Najperw robia nadzieje,jest wspaniale jak w niebie.Pozniej nagle cos sie zmienia a ty zostajesz z tym sama i masz tysiace pytan  w glowie.Najgorsze jednak jest to ze on nie jest calkiem obojetny i to najbardziej czlowieka dezorganizuje.Mam nadzieje ze jakos sobie z tym poradzisz.Pamietaj nie jestes sama w tym wszystkim.Mysle jednak ze dla twojego zdrowia psychicznego bedzie lepiej go wyrzucuc z serca i rozumu.Oni cie sa tego warci.

Czasem tak bywa... ale czy nie piękna jest ta chwila kiedy raz w roku stajesz się bajeczną królewną najlepszego faceta jakiego w życiu spotkałaś? choćby miało to trwać tylko 1 dzień... Nie chodzi o cierpiene(bez sadyzmu), nadzieję. O zwyczajną przyjemność z czekania na ten moment. Gdyby był zdeklarowany, ukierunkowany i powiedziałby o co mu chodzi... nie byłoby tych skrzydeł!
To jak prezent na gwiazdkę - lepiej dostać coś pięknego od kogoś boskiego raz do roku czy nic...tylko dlatego, że to niespodzianka?
Każdy musi czasem naładować się pozytywną energią... Na takie momenty powinno czekać się z radością i nie powinna być to bolesna tęsknota, ale dotyk anielskiego wspomnienia.

Powodzenia...