Nieporozumienia w związku - jak rozmawiać z mężczyzną.

o co się kłócicie ? dobra komunikacja to podstawa w związku.
Jeśli nie będziecie potrafili szczerze ze sobą rozmawiać to będzie gorzej.Ponieważ
w końcu przestaniesz mieć na to ochotę.

Może dla niego to są błache tematy do których nie musi podchodzić poważnie

I zastanawiam się czy to naprawdę ja wymyślam, czy wymagam zbyt wiele? Nie chcę zamknąć go w klatce, tulić i głaskać. Lubię ludzi, lubię wychodzić. Ale chcę też czasem poczuć się tą jedyną i wyjątkową, kiedy cała jego uwaga jest skierowana na mnie.

Nie przestaliśmy rozmawiać, nasze rozmowy zawsze wyglądały tak samo. Tylko, że teraz mamy więcej obowiązków, więcej wymagamy od siebie (chyba), jest więcej tematów do ogarnięcia. On wręcz chętniej rozmawia ze mną teraz niż kiedyś, ale ciągle nie wygląda to tak pokojowo jak bym chciała.

a może po prostu zostaw go w spokoju? Niektórzy nie umieją tak rozmawiać, to kwestia charakteru i wyniesienia pewnych rzeczy z domu. Może przy innej okazji powiedz mu, że wtedy sprawił Ci przykrość, na spokojnie, gdy zobaczysz, że ma humor na zwierzenia i wysłucha Cię do końca. Albo spróbuj przez smsy, czasem facetowi łatwiej coś napisać, gdy jest daleko od kobiety, na spokojnie. Łatwiej czasem wtedy zranić, ale ja bym takich smsów nie brała do siebie tylko wyciągała informacje ignorując np słowa typu ty głupia dupo wkurzyłaś mnie wczoraj tym i tym. Nie patrz wtedy na epitety tylko na sens hehe nie wiem czy wiesz o co mi chodzi, ale może to Ci pomoże
nie stresuj się tym, bo każdy jest inny, tak jak Ciebie irytuje jego milczenie, jego może wkurwi*ać Twój krzyk i bablanie nad uchem
A jeżeli to są naprawdę błahe sprawy to faktycznie olej to i też przejdź na jak gdyby nigdy nic, zdrowsza będziesz

Dziękuję za rady. Chyba faktycznie trochę przesadzam, ale to Wy mnie upewniłyście w tym przekonaniu. Mam wspaniałego faceta i chyba wystarczy wrzucić na luz żeby było tylko lepiej. Jeszcze raz dziękuję.

Witam,

Minęło trochę czasu od mojej ostatniej prośby o pomoc. Teraz znów Was potrzebuję.

Napiszę sucho, o faktach, żeby nie rozpisywać się na całą stronę.

Mój facet:

1. Pije dużo alkoholu, piwo prawie codziennie, mocny alkohol każdy weekend, czasem nawet cały. Nie ma imprezy, wyjścia bez konkretnego rauszu. Jest potem trudny do zniesienia i zaciągnięcia do domu.

2. Bardzo go nosi. Chce wychodzić sam na imprezy, najlepiej co tydzień, w nieciekawym towarzystwie (kumple żonaci, bądź w związkach, szukający wrażeń w damskim towarzystwie). On twierdzi, że nie chce podrywać kobiet idzie tam spędzać czas z nimi. Ja nigdy nie zabraniam mu wyjść, odbywa się to 2-3 razy w miesiącu.

3.Oszukuje mnie w małych kwestiach, nie mówi całej prawdy, mam wrażenie że ciągle coś knuje. Ostatnio skłamał że pojechał z kumplem odwiedzić 3 kumpla, a byli razem na imprezie. Dowiedziałam że przez przypadek (on się wygadał, myślał że nie słyszę).

4. Po w/w kłamstwie w czasie kłótni usłyszałam, że to moja wina, bo trzymam go na smyczy jak psa, że mi nie powiedział, bo bym się denerwowała że jest tam akurat z TYMI panami, a on nie robił nic złego.

W ciągu tyg spędzamy razem niewiele czasu. Ogólnie jak spędzamy ten czas to raczej obok siebie niż razem, to u rodziny, to u znajomych gdzie on jest duszą towarzystwa i każdego/każdą musi zabawiać. Chciałabym żeby czasem gdzieś mnie zabrał i był tylko dla mnie. Nie raz go o to prosiłam, nie raz rozmawialiśmy i mówiłam że bolą mnie w/w punkty. Do niego średnio dociera, mówi że on bardzo się dla mnie zmienił, mniej pije, mniej wychodzi i mieszka ze mną.
Wiem że mnie bardzo kocha, nie mam co do tego wątpliwości i mogę swobodnie stwierdzić, że nie ogląda się ośliniony za kobietami. Ale ilość jego wyjść i co się z tym łączy alkohol (każde nasze wspólne wyjście, to dla mnie nerwy czy się upije czy nie) dają mi do zrozumienia że on chce żyć jak singiel. Jego przeszłość jest bardzo bujna, miał wiele kobiet, często je zdradzał i okłamywał. Twierdzi, że dlatego że nie kochał tak naprawdę.

Dodam, że prowadzimy życie bardzo towarzyskie, nie siedzimy w domu, ciągle coś. Mamy niby duże plany, ślub, dzieci, często o tym rozmawiamy, czynimy kroki w tym kierunku.

Ale mi jest źle. Nie wiem czy to kwestia że on jeszcze nie dorósł (ma 28 lat, ja 25), czy to taki typ. Ale nie chcę za 10 lat płakać po kątach że siedzę sama w domu z dwójką dzieci, a mój luby się bawi. Czy do tego to prowadzi? Czy może on nie robi nic złego, a ja się czepiam?

Aha i chciałabym zaznaczyć, że te problemy były od samego początku i prawie wszystko z w/w zmieniło się na lepsze tzn mniej pije, mniej go nosi.

Proszę pomóżcie, bo mam mętlik w głowie.

Oczywiście, że mnie nie bije i nie wyzywa. Ale dlaczego uważasz że tak od razu powinnam go zostawić? Przecież dużo dla mnie (dla nas) zmienił i nie mogę powiedzieć że się zupełnie nie stara. Poza tym kocham go i czuję to samo od niego, więc trudno byłoby mi teraz się z nim rozstać tak po prostu. Chciałabym spróbować jakoś poukładać nasze relacje tak aby każdy był zadowolony.

Pierwszy Twoj watek bardzo podobnie wygladal do mojej rzeczywistosci i powiem Ci ze na to jest tylko jedna rada. Niestety- dosc brutalna. Z doswiadczenia wiem, ze mozesz sobie tak pogadac do samej smierci i nic sie nie zmieni, jesli czegos nie zrobisz. U mnie z kazdym dniem te niewinne sprzeczki zamienialy sie w koszmar. I stalo sie cos, co musialo sie stac (mimo, ze wczesniej myslalam inaczej). Rozstalismy sie, ja dlugo nie moglam wybaczyc facetowi tego, ze pozniej juz w nas zwatpil i odszedl.
Wyobraz sobie kryzys- awantury dzien w dzien, sprawe dodatkowo skomplikowalo pojawienie sie jego "zyczliwego kupla" (ktorego na dzien dzisiejszy on nie chce znac) i jego swietne rady. Nasz zwiazek sie rozpadl, ale dzisiaj mysle ze bylo to jedyne sensowne wyjscie, ktore nam pomoglo. Zeszlismy sie, moj partner zrozumial, ze unikanie rozmow nie jest dobre, do dzisiaj odzyskuje moje zaufanie, prawie wcale sie nie klocimy, przy nawet najdrobnieszych klotniach to on pierwszy inicjuje rozmowy, dogadujemy sie bardzo dobrze.
Takie rozstania naprawde pomagaja ochlonac, przemyslec pewne sprawy, zatesknic i zrozumiec duzo.

Proszę, pomóżcie...

Dziękuję Ci bardzo za odpowiedź, ale nie bądź niesprawiedliwa. Przedstawiłaś swój punkt widzenia i bardzo to szanuję, ale chciałabym posłuchać wypowiedzi także innych osób. Myślałam i myślę o tym co napisałaś dość często, ale chciałabym poszukać mniej drastycznych rozwiązań. Bo wydaje mi się że to trochę pójście na skróty, że jak ludzie są razem i im na sobie zależy to powinni szukać rozwiązań. Może istnieje jakiś sposób żeby się porozumieć? Może ja popełniam jakiś błąd? A może Ty masz rację i to jedyne wyjście. Ale czy coś w tym złego że chciałabym posłuchać różnych opinii?

No dziękuję, w końcu konstruktywna wypowiedź! I bardzo się cieszę że od osoby z pewnym doświadczeniem życiowym, bo lubię Twoje wypowiedzi Wielokropku. Nie słodzisz nikomu, ale piszesz szczerze jak to widzisz i za to Cię cenię.

Parę razy go zostawiłam i miał przez to do mnie duże żale. Prosił mnie żebym tak nie robiła, bo jesteśmy tam razem i zawsze wychodzimy razem.

Nie mam nic przeciwko udzielaniu się towarzysko, bo też to lubię. Mam obawy jedynie do formy spędzania tego czasu, jest dość niepokojąca. Na imprezę chodzi się pobawić, raczej nie samemu. Niepokoi mnie fakt, że mój mężczyzna tak bardzo potrzebuje kontaktu z innymi kobietami. Ja lubię wychodzić, ale nie szukam tego typu wrażeń.

Dotychczas wydawało mi się że nie. Ale zaczynam dostrzegać, że mógł to tak odbierać bo chciałam wszystko wiedzieć w sensie gdzie jest i co robi.

Oczekuję wspólnych działań. Nie ważne jak długo i gdzie, chcę abyśmy robili coś razem i żeby jego uwaga była skierowana przez ten czas głównie na mnie. Żeby chciał sprawić mi przyjemność, żebyśmy przez tą chwilę nie myśleli o żadnych problemach tylko o nas.

Pytałam i zaprzeczył. Uważa że sobie wymyślam.

Nie mamy jeszcze dzieci ale to chyba czas aby zdecydować, czy to z Nim te dzieci chcę mieć. Fajnie jest się bawić, ale byłoby pięknie gdybyśmy bawili się razem i czasem osobno, a nie na odwrót.

Się cieszę. Ale czasami, chyba za mało. Szukać innego nie chcę, bo wiem że wielu złym zachowaniom sama jestem winna.

Ale czy mam rozumieć, że to co się dzieje to wyłącznie moja wina Wielokropku? Mój mężczyzna jest we wszystkim usprawiedliwiony?

Myślę o tym. Nie uważam, że to główny cel Jego wypraw. Boję się, że pod wpływem alkoholu, kolegów i "magii chwili" może się zatracić. Wiem, wiem, pewnie napiszesz, że skoro mu nie ufam to bez sensu taki związek. Ufam mu. Ale nie rozumiem po co mu te baby, nawet jeśli nic z nimi nie robi poza tańcem i rozmową. Ktoś kiedyś napisał że emocjonalna zdrada jest gorsza niż fizyczna. Więc jeśli mój mężczyzna idzie na imprezę, bawi się przez cały wieczór z jedną kobietą, zaprasza na drinka, rozmawiają to wszystko jest ok tylko dlatego że nie poszli do łóżka? Czym to się różni od normalnej randki? Przecież zazwyczaj nie chodzimy do łóżka na pierwszym spotkaniu, więc według mnie niczym.

Jesteśmy w tej kwestii dogadani. Ale nie wiem, czy on będzie umiał ograniczyć swój rozrywkowy tryb życia na tyle, abyśmy oboje cieszyli się rodzicielstwem.

Dzięki rozmowie z Tobą zaczynam widzieć swoje pokrętne myślenie. Jak ja coś piszę, to wydaje mi się w miarę logiczne. Jak TY piszesz moje wypowiedzi swoimi słowami, to widzę brak spójności.

Naprawdę jesteśmy dogadani jeśli chodzi o dzieci, wiem, że on ich bardzo chce i że będzie wspaniałym ojcem. Ma często okazję się wykazać (w rodzinie jest dużo małych dzieci, On jest też ojcem chrzestnym).

I na tym poprzestanę, bo chyba sama sobie właśnie odpowiedziałam na jedno z moich "pytań".

Dziękuję Wielokropku.

Wątek mogę uznać za zakończony Biorę się teraz ostro do pracy.

Wielokropku, kochanie, ale Ty jesteś kobietą Powiem tak, znam wiele kobiet, które tak jak Ty, potrafią bawić się, tańczyć, pić i rozmawiać z facetami całą noc i nic z tego nie wynika, za to nie znam ani jednego faceta, który nie skorzysta z okazji jeżeli mu się taka nadarzy. To już nawet nie chodzi o płeć tylko taka ich natura, niestety.
Rozumiem autorkę, że ufa, ale nie ufa. "Okazja czyni złodzieja" jak mądre przysłowie mówi. Jest coś takiego jak "ograniczone zaufanie" i odnosi się to do wszystkiego włącznie z własnymi dziećmi i partnerami. Nie mówię, żeby nie pozwalała mu wychodzić się bawić, każdy ma prawo do czasu dla siebie, ale jeżeli facet na tych "zabawach" lgnie do panienek i czuje nieodparte pragnienie flirtu to coś jest nie tak. Oczywiście każdy ma swój rozum, ale czasem on zawodzi. Z logicznego punktu widzenia jak rozum zawiedzie to nie należy trwać dalej w takim związku, tylko to nie jest takie proste. A może jest..? Tylko my sobie komplikujemy? Choć jednak będę się upierać, że nie jest takie proste