2 razy proponuje przyjaźń i raz związek.

Dziwna histori.ale niestety jak ten caly swiat.. mysle, ze Twoj chlopak albo nie dorosl jeszcze do prawdziwego zwiazku albo poprostu nie jest jeszcze pewien swoich decyzji zyciowych..nie wiem czy kocha..ale napewno czuje cos do Cb..wskazuje na to powracanie z jego strony  ktore opisywalas. Mysle, ze powinnas z nim pogadac powiedz mu ze nie chcesz takiej hustawki :  raz jestem z Toba w zwiazku jestem szczesliwa a za chwile sory ale jestesmy przyjaciolmi. Postaw sytuacje jasno, tak abys wiedziala na czym stoisz. I jesli mu na Tobie zalezy i naprawde Cie kocha to bedziecie razem..i szczerze Ci tego zycze

ale jak osoba ktora mowi ze z uczuciami do Cb nie wygra moze powiedziec ze na razie mozesz liczyc tylko na przyjazn ?  a moze zranilas go czyms ? nie wiem powiedzialas cos przykrego cos zrobilas?

nie wiem..moze poprostu daj mu troche czasu ..niech se przemysli wszystko ..moze wtedy zauwazy ze jestes dla niego wazna osoba w zyciu tak jak on dla Ciebie..daj mu kilka dni ..jesli jest miedzy wami uczucie to odezwie sie ..
I nie poddawaj sie i nie zalamuj bo to jest najgorsze w takich sytuacjach, badz silna

Napisał mi, że jestem dla niego ważna, mówił mi, że beze mnie nie czuje się sobą itp. Boje się jedynie mojej reakcji... Potrafię odtrącić szybko osoby, bo mnie zranią... A tego nie chce... On się wkurza, że ja mu mówię, że boje się samotności, że nic już nie będzie takie jak dawniej, że będę się bała spojrzeć mu w twarz i pogadać od tak...
Ponadto nie wiem czy warto... On ma pretensje, że ja chce zobaczyć jego starania, choć często on palcem nie ruszy bo jest zmęczony i mu się nie chce... Ale skąd moja pewność, że damy radę jako przyjaciele, albo skąd pewność, ze uda nam się w związku po tym wszystkim?? On nie daje żadnych mi zapewnień, milczy... A ja jestem w stanie mu wybaczyć... Wiele razy wybaczałam mu kilka przewinień, bo wiem że warto... Och chaotycznie wszystko pisze... Nie wiem co robić... Pragnę pogadać z nim, ale narzucać się nie powinnam bo wiem, ze go to wkurza

Moja mama zmarła przy porodzie, a ojciec z racji iż był pijakiem wolał oddać mnie do Domu Dziecka niż wydawać kase na jedzenie, pieluchy itp aby mieć na wódkę. Nikogo więcej z tego co mi wiadomo nie posiadam z rodziny... Ciężko mi było zaakceptować nawet jego... Oj różnie bywało. Kilka razy przedstawił mnie kumplom jako, ze jestem tylko jego rozrywką w nocy, oderwaniem się od problemów. Następnie strasznie okłamał, pokazując, że nie szanuje mnie jako kobiety i jako partnerki, ostatecznie że bawi się moimi uczuciami...
Owszem boje się odrzucenia, boje się być sama... On pierwszy pokazał mi co to jest miłość, co to znaczy być dla kogoś, wspierać i cieszyć się z radości... Nie wiem jak dam rade sobie bez niego... Nawet ta próba samobójcza... Pytał się mnie czemu to zrobiłam... odpowiedziałam, że życie bez niego nie ma dla mnie sensu, to mnie wyśmiał, mówiąc ze jestem głupia... Ale ja głupia ani psychiczna nie jestem... Boje się odrzucenia, boje się że będę sama jak przez 18 lat..

Przyznam się, że gdy miałam 8 lat odwiedził mnie mój ojciec - dlaczego? Do dnia dzisiejszego nie mam pojęcia i żałuje tamtego spotkania, ale co ja wtedy dziecko mogłam wiedzieć o życiu? Dopiero się jego uczyłam w bidulu. Po spotkaniu, które nie było miłe wspominam jego słowa, które brzmiały "nic z Ciebie nie będzie, bo jesteś do niczego, no chyba aby du** dawać, dlatego Cię nie chciałem, darmozjada". Od tamtej pory mam głupie przeświadczenie, że jestem niewystarczająca... W sensie wystarczająco ładna, mądra, zgrabna, uśmiechnięta, fajna itd... Że czegoś mi brakuje do tych wszystkich dziewczyn, które widzę na mieście... Że nie zasługuje na niczyje łagodne spojrzenie itp. Wiele razy uważałam, że skoro nie jestem wystarczająco dobra to po co X ze mną jest?

Niestety ale nie posiadam nikogo. Koleżankom w pracy niewiele o sobie mówię bo tematu nie ma. Wszystkie wyszły za mąż i dają rady sobie nawzajem dotyczące dzieci itp... A ja nie umiem się wypowiedzieć na ten temat... Zazdroszę tym, którzy mają przyjaciół znajomych... Takie piękne dni nastały, wszyscy wyjezdzają nad wode itp a ja... A ja siedze w 4 ścianach i płącze... Sama sobie jestem winna, ale boje się nawiązywać nowe znajomości... Jestem sama i to boli...

Owszem chce utrzymać kontakt, ale boje się, że go odtrącę... No bo skoro nie byłam wystarczająco dobra aby być ze mną, odrzucił mnie jako kobietę to po co mam prosić i żebrać o zainteresowanie... Wstydzę się tego... Ale obawiam się swojego życia bez niego... Zaraz gdy skończyłam szkołę poznałam Jego... Od tamtej pory był on ciągle przy mnie... Wpierw jako kolega, potem chłopak... A teraz ma Go zabraknąć... Boje się...

Powariowałam... Dzwoniłam dziś do niego, bo... Sama nie wiem... Chciałam usłyszeć jego głos, fałszywe nawet zapewnienia że będzie dobrze, a on tylko mówił, że nie może rozmawiać i tyle... Narzucam się, jak jakaś idiotka, bez szacunku do samej siebie itp. Po co? By choćby przez chwilę przestało boleć... Bym wiedziała, że on jest obok i mogę na nim polegać... A on... Jego obojętny stosunek do mojej osoby boli... Płacze i brakuje mi tchu... Nie mogę oddychać... Nie mogę bez niego żyć... Nie chce być samotna!
POMOCY! Czy ktoś mnie uratuje? Czy ktoś pomoże?

Ja uwazam, ze powinnas zakonczyc znajomosc i kontakt z tym chlopakiem ..posluchaj ten chlopak Cie krzywdzi ..musisz to zrozumiec i raz na zawsze z tym skonczyc ! czy nie dosc juz przez niego wycierpialas ? Przeszlas w zyciu juz bardzo wiele..daj sobie szanse ..zmien siebie powiedz sobie : NIE BEDE JUZ TAKA ! NIE DAM SIE NIKOMU WIECEJ SKRZYWDZIC !
Jest wielu ludzi ktorych mozesz poznac ..tylko musisz sie otworzyc i pozwolic sobie pomoc.
ZAPOMNIJ O NIM ! To jest moja rada dla Ciebie na poczatek