Kim jest i jakie jest... Twoje dziecko?

moja największa radość.mój skarb,słoneczko całe moje życie:)
niebieskooki blondynek -buziunia jak lalunia:)
uwielbia dinozaury i wszystko co z nimi związane,auta,piłkę..
wszystko co nowe,uwielbia zadawać pytania:)
uwielbiam kiedy mówi: "idę z tobą do sklepu bo ty beze mnie ani rusz" :d
jak zmieniło się moje zycie od kiedy sie pojawił? hmm chyba złagodniał mi charakter...wybaczyłam ojcu wszystkie krzywdy,które doznałam wraz z rodzeństwem gdy bylismy dziećmy.
nauczyłam się cieszyć rzeczami,których wcześniej nie dostrzegałam..zyję i jestem dla niego.każdy jego uśmiech,każde mamo,mamusiu kocham cię,kiedy znienacka przychodzi do mnie daje całuska i się przytula jest dla mnie lekiem na całe zło..i nawet kiedy narozrabia i zrobi te swoje maślane oczka cała złość mija:)
jest dla mnie najważniejszą osobą na świecie i gdyby była taka koniecznośc zrezygnowała bym z własnego szczęscia z własnego "ja" dla niego,żeby on był szczęsliwy.
pamietam jak sie urodził:) taki malusi ,bezbronny,cudowny..pierwsze nie przespane noce..kiedy sama czekałam aż wstanie żeby tylko go przytulić ..pierwsze wyjście z domu bez niego i tel co 15 min...pierwsze słowa,kroki,ząbki.
mogła bym tak o nim pisać i pisać:)

ale oczywiście są też te gorsze dni:(
co mnie irytuje ?- to gdy patrząc mi prosto w oczy robi coś czego mu nie wolno...gdy płaczem,krzykiem tupaniem,wrzaskami coś wymusza,
a czasami najbardziej irytuje mnie moja bezsilnośc..bo kocham mojego syna najmocniej na świecie a bywają sytuacje,w których nie daje rady:(

pozdrawiam

Ja co prawda dzieciątka jeszcze nie mam,ale mam za to chrześniaka,który ze mną mieszka i którego kocham nad życie. Jest dla mnie światełkiem w codzienności. Uwielbiam jak przytula się do mnie i niezgrabnie mówi,że mnie kocha. A najbardziej rozczula mnie to,że mówi do mnie "mamo"... Serce mi pęka,gdy muszę mu czegoś zabronić,lub odmówić,ale wiem,że tak trzeba. Uwielbiam,gdy rano przychodzi do mnie,do łóżka i się przytula. Uzależniłam się od niego w sensie pozytywnym. Nie wyobrażam sobie siebie, życia bez niego. Wszystkiego bym sobie odmówiła,byle by tylko On był szczęśliwy. Każda chwilą z nim wynagradza mi każdy ciężki dzień. Zmieniłam się przy nim w sensie pozytywnym,mniej się denerwuje,więcej pogody we mnie. To zadziwiające,że gdy pojawia się taka maleńka istota na świecie,całkowicie zależna od kogoś,człowiek potrafi tak się pozytywnie zmienić.  Kocham Go,tak jak kocha matka,mimo,że mamą jego nie jestem.

Moja córeczka jest na świecie od 6 miesięcy. Zadziwia mnie na każdym kroku - tym, jak szybko się uczy nowych rzeczy, jak potrafi się ze mną komunikować. Gdy przywieźliśmy ją ze szpitala była taka malutka, bezbronna. Leżała w łóżeczku, nerwowo ruszała rączkami, oczami. Zastanawiałam się, jak ja będę w stanie porozumieć się z tym maleństwem.

A ona mi z dnia na dzień sprawia coraz więcej niespodzianek i pokazuje, że doskonale potrafi mi przekazać, czego potrzebuje, oczekuje i wcale nie potrzebuje do tego słów!

To na prawdę genialne, jak dziecko szybko się wszystkiego uczy. Ostatnio widziałam taki filmik w serwisie mamazone.pl (Kalendarz Rozwoju Niemowlaka, odc. 7) - właśnie w temacie komunikacji niemowlaka z otoczeniem. Jestem pod wrażeniem. Co o tym myślicie?

Dla mnie moja mała to złota rybka, która spełniła moje wszystkie marzenia

dla tego wątku zarejestrowałam się na tym forum:)
nasz Córka jest Cudem, jest Darem od samego Boga, jest naszym Powołaniem...ona sprawia, że kula ziemska się kręci, że każdego ranka słońce wschodzi, że każdej noc księżyc perli się na nieboskłonie...jest sprawczą siła naszego jestetstwa, jest światłem naszej drogi.

Moja córka ma 6 lat.
Gdy na nią patrzę widzę absolutnie niezależną istotę. Ta niezależność codziennie mnie zaskakuje. Czasem przeraża.
Czasem widzę w niej swoje odbicie. Tak samo uparta i zawzięta, ten sam morderczy wyraz oczu kiedy ją coś rozzłości. Kiedy próbuję do niej dotrzeć to mam wrażenie, że próbuję rozmawiać z własnym odbiciem w lustrze. Mam odruch ucieczki, bo wiem, że tej istoty nie da się przekonać. 
Dlatego nie wiem kim jest i jakie jest moje dziecko. Mogę tylko obserwować i się go uczyć.

Moje dziecko ?
Jest już dorosłe i niestety dostrzegam błędy jakie popełniłam, ale uważam że nikt nie jest wstanie przewidzieć wszystkiego. Będąc młodym zaganianym człowiekiem też nie zauważamy wszystkiego w porę. Kocham moją córkę, ale nie do końca ja znam, Jest bardzo zamknięta w sobie. Boli mnie to trochę , chciałabym jej bardzo pomóc ale ona czasami nie daje mi tej szansy .

Moja Córeczka...kocham ja od pierwszego wejrzenia i kazdego dnia od 7 lat  dziekuje Bogu ze mam taki skarb ;D Jest śliczna,bystra i niebezpiecznie szczera Milosc do dziecka to najpiekniejsze uczucie jakie znam ;P
Pod serduszkiem nosze kolejnego malego czlowieczka dla ktorego napewno tez strace glowe,gdy tylko spojrzy mi w oczy