lęk wysokości/musofobia itd.

Fammefatale,
czytając Twoje opowieści niemal ani przez chwilę nie miałam wrażenia, że słucham osoby zmagającej się z fobią.

Lęk, respekt przed sytuacjam niebezpiecznymi lub ryzykownymi jest naturalny. Każdy człowiek w jakimś stopniu boi się dużej wysokości bo upadek jest śmiertelnym zagrożeniem. Myszy i szczure roznoszą choroby, kojarzą się z brudem - nikt nie chciałby niespodziewanie spotkań w swoim mieszkaniu takiego stworzenia. Ciemność bywa niepokojąca, a zastrzyki bolesne i związane z ingerencją w ciało. Gdybyśmy nie czuli stresu i lekkiej obawy przed powyższymi sytuacjami, wielokrotnie moglibyśmy narazić się na niebezpieczeństwo strat i urazów. Dlatego, choć obecnie zagrożenia wysokością czy zwierzętami nie są już tak realne jak kilkaset lat temu - ewolucja wyposażyła nas w mechanizmy obronne, o których piszesz.

Istotą fobii jest jednak strach nie do pokonania, atak paniki uniemożliwiający normalne funkcjonowanie. Większość ludzi - w tym na szczęście i Ty - nawet odczuwając napięcie, jeśli jest zmuszony do np. korzystania z windy (bo pracuje w wysokim biurowcu) to przełamie się i szybko przywyknie do podróżowania w niewielkim pomieszczeniu.

Sposobem na Twoje lęki może być właśnie to - przełamywanie się i stopniowe odwrażliwianie. Jeśli boisz się myszy i szczurów - przyzwyczajaj się do myśli, że nie ma ich wiele, nie często pojawiają się w naszych domach; poprzyglądaj się zwierzętom w sklepie zoologicznym lub zoo; zastanów się, jak mogłabyś zareagować, gdyby mysz pojawiła się w domu - jakiego narzędzia użyć, kogo poprosić o pomoc. Czujesz się niepewnie na dużej wysokości? Zjedz obiad w restauracji na wysokim piętrze, wyglądając przez okno; baw się na huśtawkach, karuzelach.

Podobnych lęków (o ile niepokojąco nie nasilają się) nie da się jednak wyzbyć całkowicie - przez tysiące lat dzięki nim udawało się nam przetrwać.

Skoro mowa o fobiach , to raczej też mam. Nie pisałam o tym, bo ostatnio nie myślałam o tym, lecz jednak siedzi coś we mnie od dawna. Panicznie boję się .. jakby to powiedzieć .. zwierząt latających. Dlatego nie dotyczy to tylko owadów, lecz także ptaków. Przykłady to np jak pomyślałam, żeby może wziąć do domu bodajże ranną jaskółkę, lecz nie zrobiłam tego, bo przeraża mnie to trzepotanie skrzydłami. Brrr  
Albo jak chyba prawie każdy podziwiam motyle, bardzo mi się podobają, lecz jeśli zobaczyłam go z bliska , to byłam zawsze przerażona .
A owadów latających też strasznie się boję. Jak kiedyś do mojego pokoju wleciała nawet mucha, to potrafiłam krzyczeć ze strachu, nie mogłam się opanować. Teraz już tak się much nie boję, lecz też czuję się skrępowana, gdy wleci do pokoju. Bardziej boję się innych owadów i nadal mnie paraliżuje , gdyby jakiś był obok Coś strasznego.
Dlatego np nie dla mnie wyjazd na Mazury, kiedyś byłam i skończyło się to niezłą histerią.
Mam pytanie do psychologów , czym może to być spowodowane ?
Kiedyś chyba tylko rodzice jak byłam mała straszyli mnie, że mucha zrobi mi krzywdę, ale po to , bym się ich posłuchała w czymś. Czy to mogło mieć wpływ ??

nie lepiej do psychologa sie udac z fobia?  czy do psychiatry