Hej, jestem 2 lata po ślubie i już w narzeczeństwie rozmawialiśmy o dziecku ale jakoś najpierw chcieliśmy ślubu i wesela, później zawsze było coś innego, to praca, to szkoła a to troche chcieliśmy się wyszaleć w swoim towarzystwie i tak z miesiąca na miesiąc temat planowania dziecka zszedł na dalszy plan. Teraz przyszedł czas na kupno własnego domu, oczywiście na kredyt co wiąże się ze stresem bo tylko mąż pracuje. Coraz częściej słyszymy, że kolejna kuzynka/ kuzyn zostaną rodzicami i jest nam po prostu przykro bo zdajemy sobie sprawę, ze wpadliśmy w wir, zawsze znajdzie się coś ważniejszego! Wkurza mnie to ale nie potrafię tego powstrzymać, gdy mąż zaczyna rozmowę ja spinam się i płaczę bo jest mi źle ale też mam pełno obaw przed macierzyństwem. Najgłupszym jest strach przed roztyciem się, wiem, że to głupie ale tak mam i nic na to nie poradzę choć dziecko jest dla mnie ważniejsze do figury można wrócić!!! Drugie to to czy sobie poradzę, mam wrodzoną wade serca i samym tym się stresuje bo nie chce żeby i moje dziecko miało coś z serduszkiem ( moja wada nie jest dziedziczna, po prostu nie zrosło mi się to co powinno się zrosnąć i dlatego miałam operacje, każdy może to mieć) czy jesteśmy dość odpowiedzialni choć sądzę że ludzie zmieniają się jak maleństwo przyjdzie na świat? mam racje? Czy nie zrobię mu krzywdy przy kąpieli, przebieraniu itp. Czy zdołamy utrzymać dzieciątko w tych strasznie drogich czasach. Nie wiem pewnie to chory wątek ale właśnie takie mam obawy i nie mam się nimi z kim podzielić a obcym łatwiej, nie rzucacie na mnie dziwnych, wymownych spojrzeń, przynajmniej ich nie widzę. Teraz wiem, że racją jest, że w dzisiejszych czasach jak para nie zaliczy "wpadki" to niechętnie decyduje się na dziecko.
Proszę powiedzcie czy miałyście jakieś obawy przed zajściem w ciąże.
Podobne tematy
Nie jestem matką, ale orientuję się trochę w tym temacie. Mam kontakt z młodymi matkami: bratowa, koleżanka, kuzynki. I wiem, że twoje obawy są zupełnie normalne. Każda przyszła mama boi się że nie da rady. Ale po porodzie wszystko przychodzi samo. Co tu ukrywać, dziecko zmienia życie o 180st. Ale nie ma się co bać, bo nikt nie zostawi cię samą, są położne, masz męża, może mogłabyś liczyć z początku na pomoc twoich rodziców czy teściów.
Jeśli chodzi o figurę po ciąży to nie jest powiedziane że zostanie ci coś tu i ówdzie. Moja kuzynka po 3 ciążach wygląda jak modelka, bez żadnych diet i ćwiczeń.
Sprawiasz wrażenie jakbyś się chciała przygotować do macierzyństwa, a tak się nie da. Masz 24 lata i czujesz że to jeszcze nie ten czas, możesz się kiedyś obudzić rano i stwierdzić że jest już za późno na macierzyństwo. I co wtedy?
Każda kobieta ma takie wątpliwości jak ty. Ja również je mam. Wielokrotnie się zastanawiałam jak to jest, czy sobie poradzę i czy starczy mi na to siły, ale zawsze powtarzam sobie to tak, że skoro na świecie są miliony kobiet które mają dzieci, wychowują je i dbają o nie, to czy ja nie dam rady? Przecież nie jestem pierwsza ani ostatnia która będzie miała pierwsze dziecko. Nie każda kobieta na samym początku wie co i jak. Wszystkiego jednak z czasem można się nauczyć.
Więc się nie bój. Nie jesteś sama, ani jedyna z takimi wątpliwościami. Każda w swoim czasie musi przez to przejść i wierz mi że ty również dasz sobie radę!
Pozdrawiam 
:)
Dzięki za odp. Wiem, że mam męża i mamę, którzy zawsze są w stanie mi pomóc ale nie o to chodzi. Martwi mnie i zarazem wkurza ta obawa przed jakimiś komplikacjami tzn. kobiety, które piją w ciąży i palą te które znam w 100 urodziły zdrowe dzieci, nieważne że później opieka im je zabrała bo nie potrafiły o nie zadbać tylko gdzie jest sprawiedliwość. Od 1,5 roku nie palimy z mężem, rzuciliśmy z myślą "oczyszczenia" się przed planowaniem dziecka, wypije może 1 piwo w miesiącu w weekend jak mam ochotę więc i to łatwo można odstawić a mimo to wiele kobiet nie palących jak ja ma problemy nie tylko z utrzymaniem ciąży ale i z samym zajściem. Dochodzę do wniosku, że chyba za dużo wiem o planowaniu, tzn. już mam spis wszystkich badań jakie należy zrobić przed planowaniem, ile przed i jakie suplementy łykać i takie tam. Może za bardzo się tym spinam, sama nie wiem. Przecież nasze matki jak i obecnie niektóre kobiety no i nastolatki zachodzą w ciąże nie przygotowując się i jakoś sobie radzą a ja " stara baba" martwię się że nie będę potrafiła przebrać własnego dziecka, choć za chwilę śmieje się sama z siebie bo wiem, że wtedy działa instynkt no i mama paru kuzynów i bratanka, którymi opiekowałam się więc robiłam przy nich wszystko. Jeśli chodzi o tycie to sądzę, że w gorsze dni staje się to wymówką bo nieraz w ogóle się tym nie martwię a nawet myślę, że pare kilo mogłoby zostać na stałe. No i na koniec mam nadzieję, że moje obawy nie są odosobnione ani głupie POZDRAWIAM
Ja jestem niewiele młodsza od ciebie. Mam stałego partnera z którym za jakiś czas mam nadzieję wezmę ślub. I choć do posiadania dziecka jeszcze mi trochę daleko to ja też czasem zastanawiam się nad takimi samymi kwestiami co ty. Więc na pewno twoje obawy nie są głupie.
Zdrowy tryb życia na pewno rokuje pozytywnie na mające narodzić się dziecko, ale to nie jest reguła. Na zdrowie dziecka składają się też jeszcze inne uwarunkowania. Komplikacje okołoporodowe mają różnorakie podłoże, a my jako kobiety możemy jedynie się zatroszczyć o swoje zdrowie i dobre samopoczucie. Nie mamy wpływu na to czy dziecko urodzi się zdrowe czy nie. Zawsze jest jakieś ryzyko, ale powinniśmy być dobrej myśli i wierzyć że wszystko będzie ok.
Ja myślę, że powinniście wyluzować, czasem cały problem tkwi w tym że za bardzo chcecie i za bardzo się tym przejmujecie. Stresujecie się niepotrzebnie, a stres nie jest dobrym doradcą. Będzie co ma być, przeznaczenia nie zmienisz.
witam od prawie 5ciu miesięcy jestem mamą wspaniałej dziewuszki też miałam mnóstwo obaw - zwłaszcza jak okazało się, że już zaszłam w ciążę, mimo tego, że mała była "robiona z premedytacją" i powiem Ci, że kompletnie nie przygotowywałam się zajścia, najpierw się cieszyłam. potem płakałam ze strachu - że będę złą matką, że sobie nie poradzę, że kasy mało etc. Ciąży nie wspominam dobrze, była ciężka i jak dla mnie nieprzyjemna. Wokół wszyscy trąbią, że to stan błogosławiony, więc prawie 9 m-cy czekałam, aż mnie pobłogosławi, i chyba się nie doczekałam bo nie było mi fantastycznie przy mdłościach, zawrotach głowy, zachciankach, wrażliwości na zapachy i zmęczeniu Z tym roztyciem - u mnie to była masakra, przez pierwsze 3 miesiące chudłam, a od 4 do 8 przytyłam 16 kg 
dopiero niedawno odzyskałam w miarę normalną wagę. Nie piszę tego, by straszyć, ale realia ciążowe nie są ekstra
Twój strach jest jak najbardziej naturalny, bo przy pierwszej ciąży każda kobieta się boi jak mała się urodziła, to też troszkę się bałam, chociaż w sumie to wtedy już nie ma czasu na strach, bo myśli zajmują aktualne potrzeby dziecka. Nie martwisz się, czy zrobisz mu krzywdę przy przebieraniu, tylko przebierasz, bo tego wymaga sytuacja. Fajnie jest mieć wtedy przy sobie kogoś, kto wspiera, ale nie wisi nad głową i patrzy się na ręce, bo to straszliwie stresuje.
Głowa do góry, pozdrawiam
A ja jestem dużo od Ciebie starsza i zawsze odkładaliśmy decyzję o dziecku najpierw bo mieszkaliśmy za granicą i mogliśmy liczyć tylko na siebie, potem kończyliśmy mieszkanie, a potem bo jeszcze tyle do zrobienia i nagle bam nie dostałam okresu test był pozytywny i nagle na miejsce obaw pojawiła się radość i oczekiwanie na nasze maleństwo. I wiesz co ten mały człowiek wielkości fasolki rekompensuje złe samopoczucie, zmęczenie, mdłości i wszystko inne.
Ciąża to czas w którym dorasta się do macierzyństwa,