Jak pojawienie się dziecka wpłynęło na Wasze życie?

Moja ciąża była nieplanowana. Miałam wtedy 21 lat i byłam od czterech lat w stałym związku. Oczywiście, kiedy zaszłam w ciążę, postanowiliśmy z partnerem wziąć ślub. Kiedy urodził się syn poczułam się spełniona . Jednak moje szczęście nie trwało zbyt długo, bo po ok. 4 tygodniach od porodu przeszłam depresję poporodową. Bycie matką przerosło mnie. Syn dużo płakał , miał problem z ssaniem piersi. Ogólnie był niespokojny. Wszyscy dawali mi rady, a ja czułam ,że jestem złą matką, bo moje dziecko wciąż płacze... Teraz wiem, że tak naprawdę nie byłam jeszcze gotowa na dziecko. Moja druga ciąża była zaplanowana i kiedy urodziła się córka wiedziałam, co robić. Nie miałam depresji. Ogólnie miło wspominam ten czas. Przy trzeciej ciąży , pomimo. że nie była planowana, to wiedziałam , że dam radę. Być może działo się tak dlatego , gdyż byłam mamą 2-ójki dzieci i wiedziałam, o co w tym wszystkim chodzi. Oczywiście brakuje mi w tej chwili czasu dla siebie, ale rodzina jest dla mnie najważniejsza i jej się poświęcam bezgranicznie.

Witam odkąd w styczniu urodziłam moją córeczkę, całe moje życie wywróciło się do góry nogami.  Mimo tego, że z mężem jesteśmy bardzo młodzi (ja 21, on 24) to mała byłą planowana. Ciąża była trudna, ale jakoś przez to przebrnęłam. Bardzo trudne były pierwsze tygodnie, mała była płaczliwa etc, ja dostawałam szału. Niewyspana, wyglądająca jak śmierć, czułam się totalnie nieszczęśliwa. Jednak i przez to przebrnęłam. Mąż początkowo nie pomagał mi przy córce w ogóle, ale odkąd mała zaczęła interesować się tym, co ją otacza i uśmiechać się, oraz dzięki moim staraniom, tworzymy teraz fajną rodzinkę   Jak to wszystko na mnie wpłynęło ? Zrobiłam się pewna siebie i zdecydowana, bardziej odpowiedzialna. Dodatkowo dochodzi determinacja, bo córcia mi troszkę choruje. Ogólnie rzecz biorąc, mimo tego, że czasem się buntuję, że wszystko muszę dostosowywać do córki (kiepsko u mnie z tym, żeby oprócz męża i mnie ktoś inny z chęcią zajmował się naszym dzieckiem, z pomaganiem to jest już w ogóle masakra, wszyscy umieją tylko gadać) to macierzyństwo wychodzi mi na dobre

Jestem w związku od 5 lat . Wpadliśmy , jestem w ciąży .. Kiedy dowiedział się o ciąży zgłupiał .. zaczął wyzywać mnie od najgorszych szmat kurw i tak dalej.. to ciągnie się 2 miesiące . najgorsze jest to ze on nie pracuje i nie chcę pracować .  W dupie ma przyszłość tego dziecka. Teraz mieszkam u teściów . Jego tata akceptuje ciąże lecz jego mama wmawia że to ciąża urojona i nie chce dopuścić do siebie tego że jestem w ciąży... Proszę o pomoc... o jakieś rady co robić.. Ja pracuje mam umowę stałą  ale boję się że to za mało dla dziecka. W mieszkaniu wsparcie dostałabym od rodziców ale co dalej..??