Czy to już jest koniec?

Widzisz to nie takie proste z mojej strony.
Mam kilka sprzecznych teorii i odczuć tej sytuacji.
Albo poprostu zostawić to tak jak jest i czekać aż się samo wyklaruje (w końcu obecnie nie skaczemy sobie do oczu ) on zachowuje sie  ogólnie normalnie .Ale tak żyjemy nadal obok siebie a nie razem,i to on w pierwszej myśli zasugerował że potrzeba czasu ...
Obawiam się że on może żle odczytać moj ruch jak sie wyniosę do innego pokoju-może pomyśleć ze to znak ,że ja chce aby on sie wyniósł z domu.
Z drugiej strony właśnie sie zastanawiam czy ta sytuacja w jakiś sposób mogła by pozytywnie wpłynąć-że powinnam się odsunąć i czekać co będzie.
On nigdy nie wszczynał awantur,nigdy nie było awantur, tylko krzyki w stronę dzieci-on uważa ze ja im pozwalam a ja uważam że on się ich zabardzo czepia.Nigdy nie wracał pijany, nigdy mi nie ubliżył,ale nie czuję jego miłości nie jestem pewna czy jemu zależy.Powiedział że chiał aby było jak dawniej ale sam nie wie czy tak jeszcze mogło by  być.Najgorsze jest to że on nie chce rozmawiać ze mną na ten temat,jak wraca z pracy to albo włancza sobie film albo idzie spać.Nasze relacje są suche i oficjalne.

Borykam się z decyzją.Amoże poprostu mu powiedzieć że tak to już koniec i nic z tego nie będzie bo bez sensu takie życie

Witaj Loganowa

Ja bym się nie przenosiła do sypialni dzieci, to byłby sygnał dla Twojego partnera, że się od niego odsuwasz, a tego chyba nie chcesz.
Poza tym problemy z wychowywaniem nie swoich dzieci są zawsze i tu dużo zależy od Ciebie jak to będzie wyglądało. Może Twój facet czuje się o nie zazdrosny. Wspominałaś że stajesz pomiędzy nim a dziećmi w sporach i próbujesz je bronić bo wychodzisz z założenia, że on reaguje zbyt emocjonalnie, a może przyjmij inną taktykę. Po sms od córki nie dzwoń do niego z pretensjami tylko po powrocie do domu spróbuj z obojgiem porozmawiać i wyjaśnić sytuację. Dzieci też zmienią do niego stosunek, gdy będą widziały, że jednak Twój partner ma coś do powiedzenia w kwestii ich wychowania. Decydując się na życie z nim dałaś mu przyzwolenie na to.

Może powinniście spędzić trochę czasu tylko ze sobą, bez dzieci. Zobaczysz jakie wtedy będą między wami relacje. Może zorganizuj choć jeden wieczór tylko dla was. Zawieź dzieci do dziadków, ciotki, zrób pyszną kolację, usiądź z nim przy stole i porozmawiaj. Powiedź co czujesz, jakie masz obawy, ale powiedź też że go kochasz i że chcesz ratować to co było i żeby Ci w tym pomógł jeżeli też tego pragnie.

Wychodzę z założenia, że jeżeli w związku nadal jest miłość to należy o nią walczyć.
Wydaje mi się, że jeżeli wyprowadzisz się z waszej wspólnej sypialni do dzieci, to następny krok będzie należał do niego... spakuje się i wyjdzie, nie doprowadź do tego.

Anhedonia.
tAK WŁAŚNIE TEŻ POMYŚLAŁAM ŻE jeszcze bardziej to nas odsunie od siebie.
Owszem widzimy problem ale
-ja chce rozmawiać on nie/
-ja wiem że mi zależy i go kocham a on nie jest tego pewien
-ja chce wiedzieć czy on woli odejśc czy chce ratować a on nie umie sie określić.
Wczoraj zapytałam czy mam sie wynieść do sypialni dzieci, licząc na jego odpowiedz ze nie, że on by nie chciał,łudziłam sie że on powie cokolwiek co da mi nadzieję....a on tylko skwitował że nie musze bo to mój dom i moja sypialnia.
Nie chce sie narzucać nie chce żeby on musiał na siłę ze mną być.
Bardzo bym chciała wiedzieć jak to będzie.Nie jestem pewna czy on chce jeszcze walczyć o tę miłość wszak powiedział że nie wie czy mnie kocha i czy mu zależy.
Ingerencja osoby trzeciej nic nie da-on nigdy się nie podda temu.On nawet z przyjaciólmi o tym nie rozmawia-dusi w sobie.A może jest mu wszystko jedno.......

Względem dzieci to owszem czepiam się bo nie pozwolę aby on wyzywał moją najstarszą córkę od debilek jak ona coś zrobi nie tak, powtarzałam zawsze,że on ma prawo i rację ingerować w wychowanie ale w sposób normalny a nie  ubliżaniem.

CO chwila przychodzi mi taki pomysł aby poprostu zakończyć tę farsę ,czuję co innego ale takie życie na pozór mi nie odpowiada.Ile mam się łudzić że niedługo będzie wszystko dobrze?

O wizycie w poradni wspomionałam już dawno-nic z tego.
Moj syn ma ADHD  jestem co miesiąc na konsultacjach ,co w jego oczach jest głupotą bo mój partner nie uznaje takich form pomocy.

On nie jest dumny z dzieci- traktuje je zimno, oschle, zimno sie o nich wyraża-bo one są trudnymi dziećmi-swoje przeszły.Ja je rozumiem on nie.On nie uznaje choroby psychicznej syna on twierdzi ze syn jest niedobry i tyle,że córka jest beznadziejna, ze do niczego nie dojdzie w życiu,że jest głupia itd.....

Kiedyć on tłumaczył swoje nerwowe stany sytuacją w pracy teraz mi powiedział ze denerwują go dzieci a w pracy nie ma problemów (prowadzi własną firmę)

on nie chce rozmawiać na ten temat, ja próbuję prowokować rozmowę, udało mi sie raz przez telefon-powiedziałam co czuję że mi zależy -on ze nie wie czy mu zależy...obiecał wrócić do rozmowy
Kiedy wróciliśmy tego dnia do domu zachowywał się tak jaky ta rozmowa telefoniczna sie nie odbyła.

Wiem że moge teraz zadzwonić i będzie rozmawiał ze mną i że znowu mi powie ze on nie wie że nie jest pewien.

Rozmowy na spokojnie w domu nt dzieci sie odbywały i było dobrze przez kilka dni potem  znowu to samo.
Myślę ze on oczekiwał czegoś innego,ze myślał że rodzina i "cudze" dzieci to takie proste,że się zwiódł na własnych oczekiwaniach.

Dlatego może powinnam postąpić wbrew sobie i powiedzieć mu
Artur tak dalej być nie może,widzę że tobie nioe zależy,że próbujesz na siłę-i lepiej będzie jak się rozstaniemy, bo nie jesteś ze mną z nami szczęsliwy....
Gdybym, mu tak powiedziała napewno bym chyba przy tym się zapłakała a serce by mi pękło ale może tak będzie lepiej ??
To dopiero kilka dni jak tak jest ale ja nie mogę sobie z tym poradzić, zamiast oczu mam szparki od płaczu, chce mi się krzyczeć z żalu,umrzeć,obudzić się z tego koszmaru.Nie chcę żyć w niepewności.
Mam mały wachlarz możliwości , bo jak mówią do tanga trzeba dwojga,a ja chce walczyc, wyjaśnić a on czekać...

Tak ale ja i tak jestem nieszczęśliwa.Z nim w obecnej sytuacji i bez niego.
Będąc z nim czekam  końca lub łudzę się nadzieją-może to wszystko się naprawi może trzeba czasu ale ja teraz nie wiem o tym a chciałabym poprostu wiedzieć.
Terapie u psychologa -panel wsparcia rodziny miedzy innymi dla rodziCÓW dzieci z ADHD,rodzin rozbitych, rodzin z problemami, z różnymi dysfunkcjami-zakończyłam w ubiegłym miesiącu.Korzystałam z tych terapii bez wzgledu czy miala ona charakter prob;lemu który mnie dotyczy czy nie.Wiem że mam trudny charakter,ale jestem skora do kompromisów, zawsze starałam się łagodzić, rozwiązywać problemy itp.
Syn leczy się w poradni zdrowia psychicznego od 7 lat,od 5 lat jest pod stałą opieką psychatry z czego rok był w szpitalu psychiatrycznym.Jesteśmy objęci tzw grupą wsparcia rodziny-na różne tematy.Zwykle chodzę sama a raczej zawsze chodzę tam sama.
Rozumiem ,że partner czuje sie rozczarowany że trafiła mu sie problemowa rodzina ale wszak wiedział o wszystkim.Znał problem syna.On nie rozumie jego zachowań-najchętniej sprałby go pasem-a ja sie temu sprzeciwiam-i tak rodzą sie problemy.
Doskonale wiem że gdybyśmy poszli razem na taki panel dyskusyjny albo do indywidualnego specjalisty-może by to pomogło zrozumieć zachowanie syna mojemu partnerowi.

Chciałabym gotowej recepty-a wiem że jej poprostu nie ma.
Artur oddala sie odemnie bo nie rozumie problemu syna i uważa ze to ja żle postępuję z dziećmi-nawet jeśli ja robię to pod wskazówką lekarza.Nie będę karała fizycznie chłopca tylko dlatego ze on ma dysfunkcję umysłową.

Jeżeli jest cos co mogę zrobić dla polepszenia relacji to to uczynię natychmiast,ale skoro partner nie wykazuje żadnej woli zmiany to walka z wiatrakami jest bez sensu/.

Nie porozmawia , nie przedstawi  problemu, nie powie co jest wg nie nie tak, to skąd ja moge wiedzieć co zmieniać.
Zapytam go dziś czy ze mną porozmawia.
A co jeśli znowu nie zechce? Nie wiem jak to rozegrać