Molestowany seksualnie w młodości narzeczony...

Twoje obawy są jak najbardziej uzasadnione , jednak nie można zapominać o tym , że człowiek  który był molestowany, również ma prawo do szczęścia . Powinnaś obserwować jego zachowania , czy to w życiu codziennym , czy tym bardziej osobistym  i wyciągać wnioski , aczkolwiek nie powinnaś popadać w jakąś manie . Może być przecież tak , że Twój partner chce zapomnieć o tym co go spotkało (a na to wskazuje brak chęci do terapii i tym samym powracania do wspomnień) i zacząć nowe życie , dlatego tak kluczowe jest, abyś traktowała go jak normalnego mężczyznę , nie zagubionego w świecie chłopca . Jeżeli czytasz na ten temat fachową literaturę, jeżeli będziesz w tym celu kontaktowała się z psychologiem, zrób wszystko , aby nie miał do tego dostępu , aby mógł żyć normalnie . No i odpowiedz sobie na pytanie , czy znając tak negatywną przeszłość swojego chłopaka , zdając sobie sprawę z tego, że traumatyczne przeżycia mogą mieć ujście w przyszłości , jesteś gotowa z nim być .

Myślę , że różnica wieku między Wami  może Twojemu chłopakowi wyjść tylko na dobre . Szybciej "dorośnie" emocjonalnie jeżeli faktycznie jego charakter jest jeszcze chwiejny . Poza tym uważam, że jakąś dojrzałość już w sobie ma, skoro potrafił stworzyć udany związek ( a wnioskuję po Twoich słowach , że taki właśnie jest ) . Staraj się po prostu skupić na przyszłości , bo zauważyłam , iż Ty masz większe problemy z jego przeszłością niż on sam . Rozumiem Twoje obawy i jak już wcześniej napisałam masz do nich pełne prawo, aczkolwiek nic one już nie naprawią, nie zmienią stanu rzeczy i dlatego trzeba spojrzeć na przyszłość .

A ile już razem tworzycie parę ?
Jeżeli nikt mu nie powiedział, że prawda jest lepsza od kłamstwa i jego całe życie składa się z mniejszych lub większych kłamstw, nie możesz od niego oczekiwać , że na pstryknięcie palca wszystko się zmieni , bo tą umiejętność traktuje jak chodzenie, mówienie , słyszenie , widzenie ... To jak nieodzowna część jego życia i musisz mu pokazać "drugą stronę medalu" , oraz pozytywne strony mówienia prawdy . Kłamstwo było w pewnym sensie jego tarczą ochronną , a prawda ? Na pewno z nim na ten temat rozmawiałaś nie raz , ale to bardzo żmudne zadanie i na jednej rozmowie i uświadomieniu na pewno się nie skończy .

Kłamstwo to umiejętność nabyta . Zaręczam Ci , że Twój narzeczony się z tym nie urodził , tylko nabył podczas wychowania . Twój chłopak nie miał po prostu dobrego wzorca , który pokazałby mu jak ważna jest prawda i jak ogromną rolę spełnia w życiu codziennym.  Dodatkowo sprawa z molestowaniem , trwająca 5 lat . Kiedy był zmuszony ukryć prawdę , to musiał również  kłamać aby koszmar nie ujrzał światła dziennego . A 5 lat to szmat czasu , w porównaniu z 16 miesiącami znajomości i roku bycia parą .
Twoim zadaniem jest mu pokazać jak ważna jest prawda , nie tylko rozmowami , ale również czynami . Podtrzymuję, że będzie to trudne i czeka Cię długa droga do pełnego sukcesu . Twój narzeczony jest człowiekiem z bardzo zaburzonymi granicami pomiędzy dobrem , a złem . Ale jest potencjał . Piszesz, że kiedy oświadczał się , powiedział,że chciał już wcześniej, tylko nie mógł żyć w kłamstwie . Czyli ma świadomość, że robi źle . Mimo to, jeśli człowiek żyje w jakimś przekonaniu kilkanaście lat , trudno mu je potem zmienić .

Dziekuje... Jak moge mu dac jeszcze dobry przyklad? jak moge z nim nad tym pracowac? musimy jeszcze odbudować zaufanie miedzy nami, ja wiedzac o jego sklonnosci do klamst nie ufam mu juz jak dawniej a to mnie naprawde dobija.Jak mam reagowac na jego ubarwianie i klamstwa??? co mowic??? Jak trzymac nerwy i emocje na wodzy? jak mam mu ufac.

Po prostu pokazuj mu każdego dnia, że warto być prawdomównym, że kłamanie to zły pomyśl na życie, a i mów jak Cię zabolało jak Cię okłamywał. Wspieraj go itp. Słuchaj, może jestes przewrazliwiona, gdy pisalam, ze bylam molestowana, to bylam molestowana przez siostre, a wcale nie zrobilam się bi czy les. Orientacja jest raczej wrodzona

Dobrze napiane.

Może i tak , jako ciekawostke jesli masz na imie Monika jak w nicku to ja tak smao

witaj Agnieszko.

Nie jesteśmy tu specami od tak trudnego przypadku. Poczytałam więc bardzo dużo na temat molestowanych dzieci i konsekwencji w ich życiu dorosłym.
 
Znalazłam blog osoby molestowanej w dzieciństwie -  wysłałam Ci link w mailu, zajrzyj na swoją pocztę. Sądzę, że taka relacja najlepiej pozwoli poznać ci świat osoby molestowanej, a jest to świat zawiły, obdarty z radości, poczucia własnej wartości i napiętnowany brakiem zaufania.
Pocieszające jest to, że faktycznie Twoje zrozumienie i szczerość pomogą odnaleźć światło w tunelu Doczytałam się wielu przypadków, w których miłość i zrozumienie partnera pomagała powoli wygrzebywać się z mroków przeszłości.

Czytałam również opinie specjalistów ( z 30-letnim stażem) pracujących z dorosłymi i z dziećmi molestowanymi. Zgodni są co do jednej kwestii - ZUPEŁNE WYLECZENIE JEST MOŻLIWE TYLKO I WYŁĄCZNIE PRZY WSPÓŁPRACY PSYCHOLOGA, SEXUOLOGA, który poprowadzi terapię.  Opinię jednego z wybitniejszych specjalistów tej tematyki, również wysłałam na Twojego maila         

Ludzie będą podpowiadać różne rzeczy, jednak najlepszym wyjściem jest konsultacja z fachowcami, bo podobno nawet najlepsze intencje i największa miłość mogą bardziej zaszkodzić dorosłemu molestowanemu w dzieciństwie. Osobiście skontaktowałabym się sama ze specjalistyczną poradnią z sexuologiem i zapytała co robić, jak rozmawiać, o co pytać, a co chwilowo pominąć.

Oczywiście nie przestawaj i tu pisać damy wsparcie jakie tylko potrafimy, ale kieruj się do specjalistów, ponieważ masz do czynienia z jednym z najcięższych przypadków krzywdy psychicznej i fizycznej

Pozdrawiam, bądź silna

Dziekuje sista33.

Rozmawialam dzis z nim na ten temat ze chodze do lekarza.Pytal mnie co na to lekarz opowiedzialm mu po krotce zeby pokazac mu ze nikt go nie osadza i ze nikt zle o nim nie mowi.Jego reakcja:

''to ze takl klamie to ze ma nacisk z innych stron i ze nie daje sobioe rady z roznymi problemami to uciekam w klamstwo choc swiadomie wiem ze to wyjdzie... ze jestem, za dobry dla innych i zeby skupuil sie tylko na sobie... bo nigdy z tegio nie wyjde i zebym sie nauczyl mowic nie...
i przestal sie patrzec na innych zeby bylo im jak najlepiej tylko soba...
i swoja rodzina tak jak on to nazwal Ciebie i mnie..''

Obecne je jestem w polsce a on w innym kraju gdzie mieszka od dziecinstwa.Przyjechclam zeby zasiegnac opini specjalisty i popracowac nad naszym zdrewiem psychicznym.

MUSZĘ JESZCZE DOPISAĆ COŚ BARDZO WAŻNEGO

Moniko jesteś w błędzie w jeszcze jednej kwestii - wnioskuję po tym co piszesz, że nie masz pojęcia o psychice człowieka. Pozwól, że to objaśnię, żebyś więcej nie wprowadzała ludzi w błąd, ZWŁASZCZA GDY DOTYCZY TO TAK CIĘŻKIEGO PRZYPADKU JAK MOLESTOWANIE CZY GWAŁT.

Umysł człowieka KAŻDEGO PODKREŚLAM - jest tak skonstruowany, że ZAWSZE WYPIERA BARDZO TRAUMATYCZNE PRZEŻYCIA (śmierć kogoś bliskiego, wypadek, gwałt, molestowanie itd itd) WYPIERA PONIEWAŻ TAK WYGLĄDA MECHANIZM OBRONNY NASZEGO MÓZGU, KTÓRY CHRONI NAS PRZED ZWARIOWANIEM

Jedno było w twojej wypowiedzi zgodne z prawdą - każdy człowiek jest inny, ALE  ludzie molestowani, mają jeden wspólny mechanizm obronny:
-- wyparcie lub zamazywanie części tego zdarzenia z głowy,
-- obwiniane siebie za to co się działo (ponieważ najczęściej molestował je ktoś im  znany, ktoś kto zna rodzinę lub rodziców, nauczycieli itd itd) i dziecko samo (pod silną presją starszego od siebie człowieka)  niejednokrotnie się rozbierało i dawało dotykać,
--u każdego molestowanego dziecka pojawia się strach przed powiedzeniem komuś tej jego strasznej tajemnicy ( powody są różne i jest ich masa )
--w przeważającej większości przypadków, molestowane dzieci bardzo się zmieniają (z uczniów wzorowych stają się średniakami, z dzieci radosnych stają się ciche, dzieci mające wielu przyjaciół usuwają się w cień, nie bawią się jak kiedyś z rówieśnikami itd )
--w przeważającej większości przypadków  jako dojrzewający nastolatkowie unikają pierwszych miłości, nie wiążą się w pary, nie zakochują się, stoją jakby na uboczu

Różnice następują w skutkach Moniko, czyli
- jedni wyprą zdarzenie zupełnie na wiele lat i powróci ono pod wpływem jakiegoś bodźca (pocałunek partnera, dotyk partnera, próba rozpoczęcia współżycia z partnerem, itd itd)
-inni nie dadzą rady zupełnie wyprzeć tego zdarzenia, i będzie prześladować przez okres dojrzewania i dorosłości, co może doprowadzić do: alkoholizmu, narkomanii, rozbojów, brutalności, nerwic, depresji, rozpadów zawieranych związków i małżeństw, a również do molestowania innych dzieci - w zależności oczywiście od człowieka, jego  charakteru, sposobu wychowania, środowiska w którym dorasta itd 

Temat jest tak obszerny, że w tym momencie przerwę pisanie - CHCIAŁAM TYLKO ABYŚ MONIKO ZGŁĘBIŁA BARDZIEJ TEMATYKĘ ZANIM ZACZNIESZ RADZIĆ INNYM - POLECAM OBSZERNĄ LEKTURĘ w INTERNECIE LUB w BIBLIOTEKACH

Pozdrawiam Wasza siostra

tak... masz rację, samemu jest zbyt ciężko dźwigać wszystkie troski. Człowiek jak się wygada, pożali i czasem popłacze to jakby ktoś ciężar z barków zdjął

Piszesz, że partner prosi, abyś nie mówiła nikomu... więc niech on nie wie o forum. Pisz z nami, konsultuj temat ze specjalistą, a dla dobra partnera nie mów o nas... mógłby się zdenerwować a w najgorszym wypadku stracić do Ciebie zaufanie. A skoro zdecydował się wyjawić Tobie swą przeszłość,  podejrzewam, że jesteś pierwszą osobą, której to powiedział i nie można tego zniszczyć, bo on już nikomu więcej nie zaufa.

3maj się jesteśmy z Tobą ;*

może jest mu bardzo źle bez Twojej bliskości...wiesz czasem ludzie tęskniący reagują złością, niechęcią, zobojętnieniem, żeby za parę godzin czy dni wreszcie wykrztusić to jak bardzo tęsknią... No jest też inne wytłumaczenie - on czuje się źle z tym,  że ci powiedział. MOże czuje, że zrobił błąd, boi się pewnie wielu rzeczy... czy nie rozpowiesz, czy go nie rzucisz, czy go rozumiesz, a może już go nie chcesz i uciekłaś do Polski itd itd  W sumie to by była zupełnie naturalna reakcja, której teraz trzeba zaradzić. Najlepiej byłoby go przytulić.. dodać otuchy swoją bliskością, uśmiechnąć się, pogawędzić o pierdołach, pośmiać się.  Musicie też dużo się śmiać, ten temat nie może was pogrążyć... dla dobra was i związku

ciekawa jestem jak będziesz się czuła po  wizycie u psychologa  trzymam kciuki.. obyś trafiła na takiego z powołania, co faktycznie przejmie się waszą sytuacją. Też miałam tą  hmm nieprzyjemność xD wylądować u psychiatry, gdzie miałam leczyć swoją przypadłość ^^ Ale teraz nie będę się rozpisywać...  chyba, że będziesz chciała to napiszę w następnym poście jak to u mnie wyglądało ;]]

3maj się ciepło ;]

Sista33, ale ja osobiście mam wrażenie, że Ty uogólniasz. Ja wierzę, że Monika rozumie, że na psychikę człowieka takie zdarzenia ma duży wpływ i że niektórzy mogą się z tego nie podzwignąć, ale Ty sugerujesz jakoby wszyscy nie mogli z tego wyjść.
POza tym nikt tu z nas raczej nie chce uchodzić za eksperta, to forum i każdy radzi wg wlasnego , powtarzam wlasnego uznania, więc nie pisz koleżance, że ma iść do książek, to jest co najmniej niegrzeczne.

Nie chcę za dużo się rozpisywać się o tym na forum, ale też byłam molestowana - przez własną siostrę. Długo czułam do niej nienawiść, ale dla dobra sprawy wybaczyłam jej to w sercu, bo jesli bede wiecznie zatruwać się nienawiscia, to zle wplynie na moja psychike, wiec zrobilam to dla SIEBIE. Ogolnie wiadomo, że bardzo źle zrobiła i gdyby nie to, że czasem wybaczyć trzeba, to nie zrobiłabym tego., bo jestem raczej bardzo pamietliwa.
Teraz potrafię normalnie czasem porozmawiac z siostra, mimo ze nie mamy dobrych relacji, po prostu jestesmy inne, nie musimy byc psiapsiolami.
Mi przez wiele lat bylo ciezko, czasem tak mocno to we mnie tkwilo, ze dziwnie się zachowywałam, ale pewnego razu zawzielam sie i od tej pory jestem jak inny człowiek - akceptuje siebie, nie myślę o tym, mam od 2 lat faceta, w lozku nie mam zahamowan i jest cudownie, po prostu jestem jak inne dziewczyny A do psyvhologa nie chodzilam ., Nie każdy przeżywa taka traume ze nie moze funkcjonowac no i z osoba taka mozna stworzyc zwiazek - ja jestem wiernym przykladem i jest ich wiecej.

kochana Agnieszko no ciężka wasza sytuacja ponieważ jesteście tak daleko od siebie. Ale chyba jakoś będziecie wreszcie bliżej siebie co ^^ Planujesz tam pojechać, a może twój mężczyzna przyjedzie do ciebie było by to super. Pomogło by wam obojgu

Co najważniejsze faktycznie spokojnie można tworzyć udany związek z kimś o tak nieszczęśliwej przeszłości jak twój partner. Wiele jest takich przypadków ;D mało tego, wspólna walka z przeszłością, u boku kogoś, kto kocha i rozumie, zawsze lepsza niż samotna ;>

Jestem z Wami i wierzę, że dacie radę

och biedna jesteś... No niestety związki na odległość są chyba tymi najtrudniejszymi do utrzymania. Brak bliskości, tulenia, spojrzenia w oczy tylko zwiększa dystans.

A co u chłopaka w głowie - tak naprawdę wiesz co tam siedzi, tam siedzi zlękniony chłopak, z koszmarem z dzieciństwa. On boi się odtrącenia, niezrozumienia, zdrady sekretu który Ci powierzył. Może w tej samotności sądzi, ze nie wrócisz, że blefujesz, a w takim przypadku będzie powoli niszczył to co zostało, bo będzie chciał siebie chronić przed kolejnym ciosem. W sumie ciężka sprawa, bo nikt mu w głowie nie siedzi... pozostają domysły
Jeżeli czujesz, że się męczysz, odpowiedz sobie SZCZERZE; Czy faktycznie jest on mężczyzną, z którym chcesz iść przez życie? Czy stać cię przez całe życie wspierać tego człowieka?  Czy potrafisz być facetem w takim związku? Na twoje głowie będzie większość obowiązków, rachunki, wychowanie dzieci i nadal dbanie o słabego psychicznie mężczyznę.  W TAKIM ZWIĄZKU TY BĘDZIESZ WIODŁA PRYM, TY BĘDZIESZ WSPARCIEM JEGO A NIE ODWROTNIE.
To są ważne kwestie.
Pytanie czy chcesz takiego życia? Czy jesteś dość silna? Już obserwujemy jak bardzo jest Ci ciężko, a to raptem wierzchołek góry. Co zrobisz jak za parę lat ten sam człowiek wpadnie w silną depresję? A co jeżeli lęki przerodzą się w agresję? Myślałaś o tym, co zrobisz jak sprawy wezmą zły obrót... o tym też trzeba MYŚLEĆ WŁAŚNIE TERAZ, GDY MASZ CZAS DOKONAĆ WYBORU.
Wybierz mądrze, przemyśl wszystko na spokojnie. 

Jesteśmy z Tobą