Jak dalej postępować

Dzięki za odpowiedź.
Zeby było jasne nie chcę żle dla mojej zony ani NAS
poprostu to przybrało taki  tok że już nie iwem jak postępować - zaczynam sie zasanawiać czy to może ja zbyt dużo czasu spędzam u rodziców - zwłaszcza z racji prowadzonej wspólnie dzialalności z Ojcem.
Dlatego chciałem poznac opinie kogos z zewnatrz.
Bardzo dziekuję za odpowiedź.

Tak
Ze względu na "infrastrukturę" potrzebna do prowadzenia działalnosci spędzam dużo czasu (bardziej w pracy niz u rodziców) ale u nich na podwórku.

Pozdrawiam

A ja spytam z innej beczki;
czy zawsze tak było? Tzn. czy od samego początku Waszego związku, potem ślubu żona miala na bakier z Twoimi rodzicami czy wydarzyło się coś szczególnego co tak pogorszylo ich relacje? A może jest coś o czym nie wiesz?

Ja już kiedyśtam pisałam - przerobiłam kilka niedoszłych i jedną doszłą teściową i wiem jak kobieta może zatruć życie kobiecie. Szczególnie teściowa. Najpierw buzi dupci cukiereczki jak coś chciała, a potem usłyszałam że krzyżyki mnie palą (takie do noszenia na szyi). Śmieszne jak cholera. Wiem. Ale ja się wtedy popłakałam (po odłożeniau słuchawki) - zadzwoniłam żeby się spytać jak się kobieta czuje. I usłyszałam. Cuda wianki.
Od tamtej pory moja noga w domu teściów nie postała - póki teściowa żyła.

Ciekawi mnie ile razy Twoi rodzice byli u Was w odwiedzinach, czy od początku akceptowali Twoją żonę jako wybrankę Twego serca? Jak wyglądała ich reakcja na fakt że zostaną dziadkami? Gratulowali przyszłej mamie? Czy jesteś jedynakiem?
Dużo pytań, wiem, ale chciałabym poznać historię i powody dla których osoba po trzech kierunkach studiow - czyli nie w ciemię bita, zachowuje się w taki a nie inny sposób.
Pozdrawiam.

Niestety moja żona nigdy nie pałała uczuciem do moich rodziców.
trudno - pogodziłem się z tym
Chciałbym tylko zeby okazywała im to co okazuje sie ludziom starszym od siebie, tylko tyle.
Jak napisałem oczywiście moi rodzice mają wady - jak każdy także ja.
Moi rodzice niechętnie nas odwiedzają - zazwyczaj urodziny imieniny itp. -pytałem kiedyś i powiedzieli że widzą ze Lucy jest niechętna ich wizytom dlatego też nie "nachodzą" nas często.
Na początku rodzice  akceptowali na 5, po kilku dąsach małżonki Ojciec powiedział" To twoja sprawa, jestes dorosły , ale jak ona teraz się tak zachowuje to dobrze nie bedzie"
Nie gratulowali przyszłej mamie - sam im o tym powiedziałem - żonę zobaczyli ok 2 miesiące później.
Cieszą się z wnuka, tylko boją się że nie będą mieli z Małą kontaktu.
Mam jeszcze 2 młodsze siostry.

do Anhedonia
Mieć żona lubi jak każdy - mieliśmy stary samochód - oboje odkładaliśmy na dom- lub mieszkanie (jeszcze wtedy brak decyzji)
Udało mi się zarobić trochę grosza "na boku" i namówiłem żonę na lepsze auto.
Oczywiście na początku był bunt kiedy kupiłem auto zaniedbane i wstając o swicie przez 2 tygodnie wstawałem przed pracą i przywracałem mu świetność (pranie tapicerki itp)
Dopiero jak koleżanka z pracy kiedy pierwszy raz pojechała do pracy powiedziała że super auto nabyliście wręcz zakochała się w aucie (chciałem je sprzedać by mieć pieniądze na budowę domu) - stanowczy protest.
Chodzi mi o to byście pokierowali mnie jak dalej postępować.

Zona mówi w złości że ma gdzieś moje interesy, wolałaby zdala od rodziców (daleko) mieszkać i żebym pracował 8 godzin i wracał do domu - dodam że jestem abstynentem całkowitym, nie oglądam sportu a do baru z kolegami wychodzę moze 4 razy w roku.
Niestety w złości wykrzykuje mi też że żałuje ślubu ze mną i mogła wyjść za mojego poprzednika który miał cudownych rodziców...
...ech...

Pozdrawiam

Wypraszam sobie! To nie kwestia ilosci rodzenstwa lecz wychowania i genetyki Jestem jedynaczka, ale nikt nie powiedzialby o mnie tego, co ja mysle o zonie Wenicjusza. Popieram - rozpieszczona dziewczyna, ktora pomimo 3 fakultetow (to tylko potwierdza moja opinie, ze w obecnych czasach uczelnie moze ukonczyc kazdy, a wyksztalcenie juz nie swiadczy o kulturze, o podstawowych zasadach dobrego wychowania i umiejetnosci wspolzycia z innymi ludzmi) nie ma zadnego szacunku dla osob starszych, a co najgorsze - do wlasnego meza, z ktorym zyje. Ty sie Wenicjuszu starasz dla niej, dla Was jak najlepiej, a ona fochuje, szantazuje. Mysle, ze Twoj ojciec mial racje - bedzie gorzej i nie wiem czy psycholog cos pomoze. Trudno wychowywac i uczyc pokory dorosla kobiete, ktora zachowuje sie jak rozpieszczony bachor.

Tiaa... a najlepszym tego przykladem jest:

No dobra, po wczorajszej schizie jaką przeszłam osobiście a jej skutki odczuwam cały czas w moim mózgu - napiszę Ci z pozycji kobiety w ciąży ktora ma fiksum dyrdum - takiej jak ja.

Ona - Twoja żona - się boi. Się boi że zostanie sama z tym całym kramem a Ty będziesz zasuwał - ale Cię nie będzie. Jak będziesz - też nie oczekuj laurek, ale przynajmniej będzie miała komu poględzić ze ją kręgi bolą a nogi puchną tudzież zamienia się w wieloryba. A taka ładna pogoda.

Ja jej nie chcę bronić, bo z tego co piszesz, to faktycznie ma lekkie przegięcie na Twoich rodziców ale ja zawsze twierdzę ze nic nie dzieje się bez przyczyny. Czasami jest taki maly lęk o coś i jak się o nim uporczywie myśli w ramach samokatowania - lęk urasta do wielkości monstrualnych. Teorie dorabiają się same.

Być może coś usłyszala, coś przesłyszała, wzięła do siebie - i mogiła. Będę powtarzać jak mantrę - może jest coś o czym nie wiesz, albo coś co bagatelizujesz i problem tkwi nie w problemie tylko w bagatelizowaniu go przez Ciebie.

Baby w ciąży są nie do wytrzymania, ale prawdziwy sajgon się zacznie dopiero po narodzinach dziecka.

Może tu chodzi o bycie pępkiem świata - osobiście uwielbiam to uczucie - może ona widzi że takim zachowaniem maksymalnie przyciąga Twoją uwagę, więc jak sprytny czterolatek - wsiadła na konika i jedzie?

Chodzicie na szkołę rodzenia? Czytasz, interesujesz się? A co z jej rodzicami - też na nich strzela fochy?
Ma kto jej pomóc w połogu?
Może to kolejny lęk mamy pierwiastki - będę sama jak palec z małym dzieckiem o którym nic nie wiem, mąż u rodziców, etc...
Na wizyty kontrolne chodzicie razem? Może się nudzi? Ciuchy dla małej kupione? Torba do szpitala spakowana?

Chyba jednak był powód dla którego zwróciła Twoją uwagę i dla którego się zakochałeś?
Dwa dni nierozmawiania z rodziacmi to nie grzech. Bez przesady.
Zawsze miała taki fatalny charakter? Piszesz że za Twoimi rodzicami nie przepadała od początku - no to wiedziałeś "co" bierzesz nie?

Na jej fochy widzę jedną radę: rozmowa. Nic innego tu nie pomoże. Robicie razem zakupy dla malucha? Może to by był dobry moment na rozmowę, po zakupach, kawka, ciacho, lody,etc. Nic nie piszesz czy spakowana czy nie - to już za miesiąc, pierwsze dziecko, strach Was obleciał.

Może nie zaczynaj od razu gadki od tematu "rodzice", spytaj najzwyczajniej czemu ma/miała zły humor tudzież skiepszczony. Potem możesz powiedzieć że chciałbyś żeby okazała im szacunek - Twoim rodzicom - przecież gdyby nie oni - nie byłoby Ciebie ani Waszej córki nie?
Poza tym nic nie piszesz w temacie dotyczącym opieki w okresie połogu. Wiesz, to ciężki czas, boli, leci, zrasta się wszystko, a tu jeszcze maluch. Umiesz przewinąć? Rozmawiacie wogóle, czy tylko się kłócicie?

Czym tak Ci dała wczoraj popalić? Wczoraj to wogóle jakiś kiepski dzień był - ja też dałam popalić, ale się już unormowało, czego i Wam życzę.

Szkoda że nie znamy wersji Twojej żony - może chodzi o głupoty, a urosło do rozmiarów znaku zapytania nad przyszłością związku. Jesteście jeszcze bardzo młodzi. A właśnie. Ile Twoja żona ma lat?

A ja mam wrażenie , ze jest w waszym małżeństwie coś w rodzaju "kota zagłaskanego na śmierć". Ty się starasz, ale może za bardzo, a tak w ogóle to zbyt mocno  kwestię materialną wziąłeś sobie do serca ? Może dla niej dom to sprawa drugorzędna (jak ktoś całe zycie mieszkał w bloku to nie widzi w tym nic strasznego...). I jak kazda kochająca kobieta (zwłaszcza w takim stanie ) wolałaby mieć Cię obok, a nie tyrającego na budowie (znam ten ból, gdy mój mąż całe dnie pracował , wyjeżdżał  a ja zostawałam sama, a termin porodu zbliżał się ..) . Budowa może poczekać, jesteście jeszcze młodzi. Teraz trzeba skupić sie na dziecku i tego od ciebie oczekuje żona . Humory to normalna sprawa.  A to że nie lubi twoich rodziców.. Cóż, nie każdego da się lubić i przyznam się, że z szacunkiem też może być wówczas kłopot. Ja nie znoszę mojego teścia, więc rozumiem twoją żonę. Nie licz na cuda w tym temacie, bo wymagając czy sugerując szacunek osiągniesz odwrotny skutek (ona jeszcze bardziej ich znienawidzi) - zostaw  więc ten problem w spokoju i nie rób (nie mów) nic  ...