Pogodzić się z rozstaniem czy walczyć?

Witaj Piotrek. Czasem gdy kochamy a druga osoba odchodzi chcemy stanąć na głowie żeby tylko spowodować by wszystko wróciło "do normy". Niestety, często jest tak, że o ile nie zrobiliśmy czegoś potwornego a po prostu druga strona stwierdza, że związek nie daje jej już tego czego oczekuje, czegokolwiek by człowiek nie zrobił nie ma już znaczenia. Przez miesiąc czasu ona Cię nie zapomni z pewnością, tym bardziej, że macie w planach się zobaczyć. Nie wiem czy słusznie mi się wydaje, ale sądzę, ze dobrze żebyś poczekał. Zostaw ją ze swoimi myślami, niech sobie wszystko poukłada. Jeżeli cokolwiek może skłonić ją do powrotu do Ciebie to chyba tylko to, że za Tobą zatęskni. Nie wiem czy dobre w tej sytuacji jest to, że utrzymujecie stały kontakt. Ona ma Cię poprzez to na wyciągnięcie ręki i tak naprawdę nie odczuwa do końca, że w jakiś tam sposób Cię straciła. Słowem- bierze tyle ile chce. Nie chce Cię już traktować jako chłopaka, ale nie jest zmuszona ponieść pełnych konsekwencji takiej decyzji. Moim zdaniem możliwe jest też to, że podczas tego pobytu u rodziców po prostu kogoś poznała, bo dziwne, że jeżeli układało Wam się dobrze ot tak po prostu stwierdziła pewnwgo dnia, że już jeż nie odpowiadasz.
Cokolwiek jest powodem takiej decyzji- naprawdę niewiele zależy od Ciebie. Jeśli byłeś w porządku a ona stwierdziła, że to jej nie wystarcza bieganie za nią niczego nie zmieni.
Walczyć mógłbyś gdybyś coś przeskrobał i konieczne byłoby udowadniać, że jednak prawdziwie Ci zależy. Nie piszesz nic o wcześniejszych problemach jakoby miały miejsce ani o tym, żeby wysyłała wcześniej sygnały, że coś jest nie tak stąd wnioskuję, że problem nie leży w Tobie, że nie zrobiłeś czegoś co musiałbyś naprawiać i dlatego wydaje mi się, że Twoje usilne starania nie są w stanie za bardzo zmienić sytuacji.
Dobrze, że za miesiąc będziecie mieli okazję porozmawiać i wyjaśnić sobie wszystko w cztery oczy, przez ten czas jednak nie rób sobie wielkich nadziei. Zacznij przyzwyczajać się do myśli, że jej nie ma bo jeżeli ona zdania nie zmieni a Ty będziesz nastawiał się tylko na to jak ją odzyskać jeszcze trudniej będzie Ci się pozbierać.
Wiem, że czujesz się okropnie jeżeli ją szczerze kochasz i próbujesz w tej sytuacji jakoś zadziałać żeby wszystko ułozyło się pomyślnie, ale wiedz - co ma być to będzie. Jeżeli ona nie zechce wrócić i tak będziesz musiał to zaakceptować i jakoś przez to przejść.
Spróbuj teraz zająć się sobą, znaleźć jakiś sposób żeby się zrelaksować i troszeczkę uciec od tego myślami. Gdy przyjedzie możesz spokojnie powiedzieć jej co czujesz, czego chciałbyś i co takiego spowodowało, że zadecydowała tak a nie inaczej. Rozmowa może coś wyjaśnić, może dowiesz się co na nią wpłynęło jeżeli będzie szczera, może dacie radę to posklejać. No i miesiąc czasu to nie tak dużo- wiem, że w momencie gdy skręca Cię w kazdej minucie wydaje się, że to wieczność, ale byliście ze sobą długo tak więc nie musisz się obawiać, że przez ten czas definitywnie znikniesz z jej głowy
Głowa do góry i bądź dzielny

Dziękują za szybką i wyczerpującą odpowiedź.
W tym co napisałaś jest dużo racji, prawdy z którą bardzo ciężko mi się pogodzić.
Będę czekał jednak nie potrafię nie mieć nadziei.
Bardzo bym chciał być tak silny żebym mógł z nią choć na trochę ograniczyć kontakt, będę musiał bo choć rozmawiam z nią o codziennych sprawach to wlaśnie takie rozmowy przynoszą mi ulgę a jej na pewno jakieś usprawiedliwienie.
Czuje że dla niej jest to sposób na to żeby nie dręczyły ją wyrzuty sumienia.

Jeśli chodzi o problemy to nie mieliśmy nigdy poważnych. Jak już byla w UK to po pewnym czasie doszło do tego że nasz kontakt przygasł, ja mialem dużo pracy ona też i mam wrażenie że od tamtej pory ona postanowiła zrezygnować.

Jestem pewien na 100% że nikogo nie znalazła i że to czas i perspektywa dalszego związku na odległość są powodem jej decyzji.

Powiedzcie mi czy pisanie jej o swoich uczuciach, wyżalanie się może wpłynąć negatywnie lub pozytywnie relacje?
Ciągle mam ogromną chęć zasypywać ją smsami o tym co czuję ale nie robię tego, zaciskam zęby i kasuję smsa.
Oczywiście raz jej napisałem, rozmawialiśmy też o tym i powiedziałem jej o moich uczuciach.
A może jak od czasu do czasu napisze jakiegoś wylewnego smsa to nic się nie stanie?

W tej mojej sytuacji nie chodzi o to że ja jej nie wystarczałem, że bylem nie fair, na prawdę ostatni okres przed wyjazdem to była namiętna miłość.
Myślę że teraz będąc tam z rodzicami nadrabia zaległości w relacjach rodzinnych. Będąc z nią wiele razy widziałem jak brakuje jej rodziny, teraz ma ich na co dzień i jest jej z tym dobrze. Niestety moim kosztem ale, ja chce żeby była szczęśliwa tylko wiem że jeśli została by tu, nie wyjeżdżała do rodziców to nasz związek był by nadal udany i chyba to boli najbardziej...

Kasia wiem że dobrze mi radzisz tylko że całe moje życie było przystosowane do niej, moje studia, moja praca, codzienne decyzje wszystko wiązało się z nią.
I teraz musiał bym na prawdę dużo zmienić w swoim życiu.
Ehh kobiety kto je zrozumie;)

Jak ja bym chciała,żeby tak mój mąż mnie kochał...tak jak Ty Piotrku swoją dziewczynę:-)pozazdrościc tylko ...Piotr zyczę Tobie obyś odzyskał swoją dziewczynę!!Walcz o nią!!Pozdrawiam

Ponownie dziękuję za odpowiedzi.
Kasiu zdjęć mamy z 5 albumów, oprócz tego opiekuję się jej mieszkaniem, mam jej laptopa i wiele innych rzeczy.
Ona ma masę moich więc wyrzucenie zdjęć nic nie da.
Jestem młody bo mam dopiero 24 lata ale wydaję mi się że emocjonalnie jestem bardzo dojrzały i tego też czasami zaczynam żałować.

Busiu masz rację muszę się oderwać.
Wiem że myślicie o niej że jest niedojrzała albo że to jej wina ale uwierzcie mi żę ona jest cudowną dziewczyną.
Nigdy ale to nigdy nie było sytuacji w której mógł bym jej coś zarzucić po prostu jak dla mnie ideał.
Jest mądra, skromna, i niesamowicie zaradna. Tylko że ja czuję że ta jej zaradność się wypaliła, że musi pobyć z rodzicami gdzie ma zdecydowanie łatwiejsze życie bo tu w polsce mimo że miała mnie to jej życie było ciężkie.

Zostawiła mnie ale płakała przy tym a ja razem z nią, czułem że jest jej na prawdę przykro.
Ja nie mam do niej pretensji, ani żalu. Mam pretensję to życia że jest tak ciężki i postawiło mnie w sytuacji w której na prawdę człowiek zastanawia się nad jego sensem.

Sylwio, gdybym tylko znał sposób w jaki o nią walczyć....

Nawet jeśli wyleczę się z tego, czas wszystko załatwi, znajdę sobie kogoś to i tak w głębi duszy pozostanie smutek.
A wiecie dlaczego? Bp najwspanialsze lata swojego życia spędziłem z nią, razem z nią przeżyłem momenty które zapadną mi w pamięci do końca życia. A dlaczego? dlatego że o takich rzeczach jak spontaniczna wycieczka do wenecji się nie zapomina, nie zapomina się o śmierci kolegi i o tym że wtedy właśnie ona była dla mnie podporą.
Każdą ważna emocjonalnie chwilę w moim życiu przeżyłem przy niej i nikt mi tego z głowy nie wybije....

Busiu bylem za łatwy ale na prawdę kocham ją nad życie i nie potrafił bym nie być dla niej łatwy.

Trochę sie żale (nawet nie trochę) ale potrzebuję tego żeby nie oszaleć.

dziękuję za wsparcie, dużo to dla mnie znaczy.