Nie wychodźcie za mąż za...

Bardzo ciekawe. On ma 30 lat. Raz zachowuje się adekwatnie do tego wieku, czasami całkowicie jak nastolatek! Chorągiewka. Total.

Trochę ku przestrodze, trochę wołanie o pomoc i radę. Nie mam tu gdzie mieszkamy rodziny, do której mogłabym pójść. Powiedziałam mojemu mężowi, że jak skończy mi się umowa o pracę (na koniec tego roku), to pakuje się i wracam do rodziców. Nie okazał, by się tym przejął. Wpada w szał, to wygląda mnie więcej tak, że krzyczy, wyzywa mnie, grozi, ze uderzy, czasem poszarpie mnie:/ Zgroza. Potem siedzi i się martwi, że robi z domu patologię, po czym dodaje, że to przeze mnie, bo on wcześniej tak się nie zachowywał. Nie mamy o co się kłócić, na pozór wiedziemy dobre życie. Jemu jednak wystarczy tzw. słona zupa, by zrobić awanturę. No i to ciągłe przypominanie, co on mi dał i co zapewnił. Dość już tego mam. Takie zachowanie nie jest codziennie, czasami nawet przez kilka tygodni żyjemy spokojnie i dobrze, potem nagle coś mu nie pasuje i już wszystko burzy:/

Najgorsze, ze on nie przyjmuje żadnej krytyki. Tak w koło wszystkich ocenia, co kto zrobił, a sam nie zawsze zachowuje się dobrze. Jednak jak mu wytykam jego mankamenty, to bardzo się obrusza i nie przyjmuje tego do siebie. Nigdy nie dorównam mu pensją:( To pewne. Ech jakbym była bliżej rodziny, to sprawa byłaby inna. Ciekawostka jeszcze jest, że on wśród znajomych funkcjonuje jako miły i towarzyski chłopak. Dlatego twierdzi, że się go czepiam itd. A ja po prostu chcę czuć się też ważna w domu i w naszych sprawach. Chcę by poświęcał mi więcej uwagi. Jak wyjeżdżamy do znajomych, czy do rodziców do miasta (my mieszkamy na wsi), on widzi tylko by wychodzić i pić. Ja lubię wyjścia, ale nie z mężem, który nie zna umiaru:( Nie jestem nastolatką, która włóczyła się za ukochanym byle tylko być przy nim. Potrzebuje dojrzałego związku, a nie szarpaniny:(
Ostatnio postanowiliśmy, że to koniec związku. Powiedział, żebym powiadomiła rodzinę, chyba że nie mam na tyle odwagi. Czujecie to?! Po prostu on nie ma odwagi iść złożyć pozew, zawiadomić znajomych, rodzinę, ze się rozchodzimy. Wydaje mi się, że chce po prostu zrobić tak bym była zmuszona to JA zrobić.

Wywchowywałam się najpierw bez ojca później w moim zyciu pojawił się ojczym, który zginął w wypadku. Pił więc mama nie miała z nim dobrze - oczywiście też się awanturował.

Po tym wszystkim boję się trochę uzaleznienia się od mężczyzn. Takie historie mnie tylko utwierdzają. Oczwiście trzeba sobie ufać, ale niezależnośc finansowa daje możliwość odcięcia się od takiego życia jakie masz teraz Ty.

Czy nikt nie jest Ci w stanie pomóc wynająć choćby pokój? Rodzinę masz daleko, ale może mogą Ci pomóc?

Taki mam zamiar. Odejść. Przynajmniej na jakiś czas. Zobaczę co on wtedy zrobi. Oczywiście nie wrócę do niego po pierwszym telefonie. Wyjadę do rodziców i tam poszukam sobie pracy. W ogóle z nim, czy bez niego to chce tam wracać. Tu gdzie mieszkamy nie potrafię się odnaleźć, nie mam tu przyjaciół i moich ulubionych miejsc też tu nie ma:( A co on zrobi to już zobaczymy. Jedno jest pewne! Dość mam finansowej sytuacji (bo to jest mniej więcej tak, jakbym dalej była u rodziców - chociaż u nich było lepiej, bo przynajmniej mama nie wypominała mi, jak coś mi dała) dość mam też traktowania jak na niższej półce. Nigdy nie chciałam być w związku, gdzie mnie facet utrzymuje, ale skoro mam męża, który ma dużo pieniędzy, to też chcę z nich korzystać. Jednak nie jest to w moim przypadku rozrzutność. Ja nie mam czasami na podstawy:( Poza tym nawet w głupich sprawach on chce mieć decydujący głos, nawet o tym gdzie kwiatka posadzić w ogordzie:/ Ja nie chce rządzić, chcę iść na kompromisy, wspólnie coś ustalać. Nie mówiąc już o tym, że zaniedbuje mnie towarzysko i nie myśli o mnie, gdy gdzieś wychodzimy, tylko o sobie i o tym by sie nawalić. Za każdym razem muszę go prosić godzinami byśmy już wracali z imprezy do domu. Nosz kurde ile można!!!!
Wkurza mnie też jeszcze to, że każdą inwestycję, którą wykona w domu, to twierdzi, że to wszystko jest dla mnie haha żenada! A potem mi wypomina, że to ja mieszkam u NIEGO:(

Bardzo, ale to bardzo Ci współczuję To jest cios poniżej pasa. Czy oni tego naprawdę nie kumają? Po cholere wiązać się z kimś komu będziemy robić taką krzywdę? Ja naprawdę tego nie rozumiem. W życiu, ale to życiu nie wypomniałabym nikomu bliskiemu, że go utrzymuję. Czasami są skrajne sytuację gdzie kobieta ewidentnie wykorzystuję męża i żyje na jego koszt, ale traktować ją w ten sposób? Chyba niewiele wiem o życiu, bo nie wyobrażam sobie takiego traktowania ;/

Sama prowadzę firmę i nie dopuszczam do siebie myśli, że mogłabym być utrzymywana przez mężczyznę. Mogłabym pomagać jemu, ale ja chce być niezależna! Gdyby było inaczej bałabym się, że ktoś może mnie tak potraktować, bo z tego co czytam to takie rzeczy wychodzą po czasie nie od razu więc na początku może być super pięknie  a później płacz i brak kasy na podstawy? ;/ Bardzo, ale to bardzo Ci współczuję! Nie pozwól się tak traktować!!!!!!!!! Jesteś super kobietą, nie ma takiej drugiej na tym świecie ceń siebie!