Ranione serce nieustannie...

Ja wiem doskonale, że to wszystko co napisałaś to święta racja.. z tym, że ja wszystko, nie wiedzieć czemu, potrafię sobie wytłumaczyć czemu on tak robi... np co do studiów, bo bał się reakcji najbliższych, że nie podołał pozaliczać...  dlatego okłamywał bo bał się zawieść, że nie dał sobie rady... ale teraz studiuje i zaliczył, stara się... ale po ostatnim jego wybryku, powiedziałam mu wprost, że nie życzę sobie tego aby jego rozmowy z koleżankami wyglądały jak flirt ( po tym jak zobaczyłam, że do jednej napisał że będzie zazdrosny jak się ona spotka z kolegą...) a teraz od kilku dni wiem, że właśnie w takim kontekście z nimi pisze... jedna mu odpowiedziała, "chcesz przyjść na noc, a przecież masz dziewczynę" ( tak w ogóle jesteśmy zaręczeni, ale on słowa narzeczona do koleżanek i kolegów nie używa) to on odpowiedział, że to żarty przecież, ale kurcze, dziećmi już nie jesteśmy żeby tak pisać, żarty mogą być zupełnie inne... ;/ mi w żadnej rozmowie, przez gardło nie przejdzie żadne słowo które wiem, że jakby usłyszał, że mogło by go zaboleć... nie potrafiłabym teraz do kolegi powiedzieć, że mi się podoba... on to mówi do 3... w ogóle ja nic nie robię za jego plecami.. on o tych koleżankach też mi nic nie mówi.. wiem tylko dlatego, że jego zachowanie nauczyło mnie być wścibską... i dla własnego dobra trzymam rękę na pulsie..

LINKA daj sobie spokój z nim. Widać że kłamstwo to u niego codzienność. To co wyprawia przez telefon z koleżankami to wogóle jakieś nieporozumienie. To dzieciak.
Postaw mu jasne konkretne warunki-jak mu na tobie zależy to nie będą mu sprawiały problemu.

GORKA... postawiłam mu ostatnio (po ostatniej rozłące) jasne warunki.. później mu powtórzyłam, że nie życzę sobie, żeby jego relacje z koleżankami tak wyglądały jak wyglądają...powiedziałam, że jego zaglądanie na takie dziwne strony obniża moją wartość i daję mi do zrozumienia że ja go nie zadawalam na tyle ile powinnam.. obiecywał, że tak nie będzie bo świata po za mną nie widzi... jestem teraz wręcz pewna, że to z mojej winy.. bo zobaczył że łatwo może mnie odzyskać.. ale ja nie potrafię przeżyć dnia bez niego
kurczę.. może on w jakimś stopniu jest uzależniony od cielesności... od tych przyjemności... skoro musi z każdą o tym pisać i dzień w dzień się zaspokajać... mętlik w głowie.. łzy w oczach.. serce kłócące się z rozumem.. ;( nie wyrabiam:(

Oj kochana, moim zdaniem postawiłaś mu jasne warunki, rozmawiałaś, dałaś szansę...co możesz jeszcze zrobić? chyba już nic. On obiecywał ..a może mówił to co chciałaś usłyszeć?. Rozumiem, że kochasz go bardzo mocno, ale miłością go nie odmienisz. Jeśli sobie naprawdę nie radzisz i widzisz że "kochasz za bardzo" to może psycholog? możemy tu pisać miesiącami, ale  ja nie wierze, że on się zmieni...dostał już tyle szans od ciebie i żadnej nie wykorzystał. Ty tu się smucisz a on co? szuka okazji żeby po bzykać. Zacznij zajmować się sobą, nauką, hobby, powychodź z ludźmi a może dostrzeżesz, że możesz dobrze się czuć bez niego i że życie jest ciekawe i nie warto marnować czasu na ludzi, którzy nas maja  w poważaniu.

ALEXYTYMIA popieram cię w każdym słowie.
Dodam jeszcze że: linko nie pokazuj mu tak wylewnie że żyć bez niego nie możesz. Widać on o tym wie i to wykorzystuje. Pogadaj z nim jeszcze raz na poważnie i stanowczo powiedz że jeżeli z tym nie skończy to koniec.

Współczuję ci naprawdę i zarazem podziwiam że masz tyle siły i nadal z nim jesteś.

Nie dość że silna to jeszcze mądra!!! Brawo -życzę powodzenia!!!

GORKA Miło, że tak uważasz aż się w końcu uśmiechnęłam

Tylko z drugiej strony, będę teraz postępować wbrew sobie... łatwe to nie będzie...

i znowu wychodzi na to, że tylko ja muszę się poświęcić...

Ta walka wewnątrz mnie wykańcza

linka to nie jest głupie że człowiek się angażuje w związku i poświęca ale głupie jest to dla kogo to robisz.
Sama piszesz że to tylko ty troszczysz się żeby było dobrze a widzisz że on tylko pogarsza sytuację i na dodatek w dupie ma twoje prośby czy warunki aby się zmienił.

Linka jak dobrze znam te zachowania twojego partnera, które opisujesz. Te wszystkie kłamstwa, portale i strony. Nie ciesz się że nie zakłada nowych kont, mógł po prostu zmienić swój link.
Jego postępowanie wskazuje na to że On jest seksoholikiem. Jest to uzależnienie od seksu, czy to wirtualnego, czy rzeczywistego. Mogą to być na dziś tylko filmy, tylko listy, tylko flirty, ale jak nie będzie się leczył to na tym się nie skończy. Seksoholik stale potrzebuje nowych doznań i jak mu przestanie to wystarczać pójdzie dalej. Te kobiety na prawdę dla niego nic nie znaczą, są tylko po to aby zaspokajać jago potrzeby. A seksoholik nie potrafi radzić sobie z emocjami, seks służy mu do wyładowywania wszystkich emocji, czy to złych czy dobrych. Musi podjąć leczenie, inaczej z tym nie skończy, aż nie spadnie na dno albo się zniszczy. Ty jesteś młodziutka, nie macie dzieci, wspólnego domu , zobowiązań finansowych, spróbuj odejść od niego. Związek z taką osobą cię zniszczy, chyba, że On podejmie leczenie, ale musisz mieć świadomość, że seksoholikiem jest się całe życie i leczenie musi trwać non stop. Są mitingi dla anonimowych seksoholików, które mogą stanowić kontynuację leczenia po terapii. Ale żeby przejść skutecznie   terapię, trzeba zdawać sobie sprawę z uzależnienie i chcieć się leczyć.
Linka może nie tu leży twój największy problem? Piszesz,że musiałaś o wszystko walczyć i jesteś twarda. Ale czy wiesz jak zawalczyć o siebie? Na niego nie działają Twoje zakazy, nakazy czy warunki stawiane przez Ciebie. Pewnie On na prawdę Cię kocha, i dla niego On Cię nie zdradza, tylko flirtuje, tylko ogląda, tylko pisze. Ale to nie chodzi o to  czy On czuje że Cię zdradza, tylko czy Ty czujesz  się zdradzana? 
A w Polsce  nie trzeba mieć pieniędzy aby iść do psychologa, jest sposób na skorzystanie z porady i terapii bezpłatnie. Jak  chcesz to Ci napiszę jaki. Poza tym Ty  masz cechy współuzależnienia, pewnie wypracowałaś sobie to w dzieciństwie. Piszesz że wychowywałaś się bez ojca, może masz młodsze rodzeństwo, za które czułaś się odpowiedzialna, albo mamę która bardzo na tobie polegała,a Ty przejęłaś  część jej obowiązków? Takie dzieciństwo sprzyja rozwojowi współuzależnienia. Trafiłaś na faceta uzależnionego i zadziałało, a teraz nie  potrafisz tego skończyć. Jak chcesz napisz na mojego e maila wyślę Ci parę książek które pozwolą Ci zrozumieć Siebie, i swoje postępowanie. Jego na razie nie "lecz", do puki  nie zrobisz porządku z sobą. On qma tak silne  systemy zaprzeczania i wyparcia, że przyrzeknie wszystko czego będziesz tylko chciała, ba On w czasie jak będzie przyrzekał będzie w to wierzył, ale tylko wtedy. Dla seksoholika jak czegoś Ty nie wiesz to tego nie  ma, przecież On Cię nie krzywdzi bo Ty nie wiesz. Jest to chore, ale tak jest, bo On musi poradzić sobie z emocjami, i ja wyładować, a seks to jedyny sposób jaki zna.

No i znowu sama sobie odpowiadasz. Tak linko nie wymagasz niczego niezwykłego .To on robi coś nie tak dlatego jeszcze raz napiszę: postaw mu konkretny warunek,podaj konkretny czas w jakim ma się zmienić,tupnij nogą!!!
Jeżeli mam coś ci  doradzić to uważam że jeżeli nie spełni tego co mu powiesz to zerwij z nim. Wiem że to trudne bo długo ze sobą byliście ale pomyśl lepiej teraz to zrobić niż angażować się nadal w związek bez przyszłości.

macie wszystkie rację... muszę w końcu spojrzeć na siebie w tym związku, bo póki co mimo, że staram się najwięcej zajmuję podrzędną pozycję, mam prawo do szczęścia, jak każdy.

Dlatego po kolejnej bitwie myśli, od dziś moje starania schodzą na dalszy plan, niech zobaczy, że się oddalam, może wtedy nad flirtem postawi mnie i moje potrzeby i może wtedy zrozumie, że to przez jego zachowanie oddalamy się od siebie, a wtedy jeśli mu zależy to powalczy..Tylko czy tak już nie będzie musiało być zawsze? To mnie też martwi.. Ale może jak w końcu zobaczy, że potrafię tak, to może zmądrzeje?

Po za tym, przed chwilą dostałam informację, że pewna firma zaprasza mnie na rozmowę w sprawie pracy Dodam, że bardzo mi akurat na tej firmie zależało Czyżby mały pstryczek od losu? Abym w końcu ruszyła do przodu?

Tez mu postawiłam warunek, podobny, że musi iść się leczyć bo wieczne życie w napięciu seksualnym nie jest czymś normalnym, obiecywał z łzami w oczach.. i czekam do dziś i nic.. z tym, że nie odeszłam bo mam nadzieję, że szuka pomocy.. porozmawiam dziś z tym i podkreślę bardziej stanowczo, że już najwyższy czas..

Tylko u mnie a raczej we mnie cały problem polega w tym.. że może i jestem osobą bardzo silną, potrafię wiele bólu znieść, potrafię niejednokrotnie właśnie odciąć się od emocji aby mniej cierpieć, ale jednocześnie jestem bardzo słaba.. boję się kolejnej straty w życiu.. boję się, że kolejna osoba którą kocham odejdzie i nie wróci.. i zawsze winy będę szukać u siebie.. niestety

sama widzę to, że moje myślenie wzajemnie się wyklucza... i jak to ogarnąć

Linka z tego co piszesz wynika, że bądź wychowywalas nie w rodzinie niepelnej badz w pewnym momencie stracilas kogos bliskiego? wszystko jedno jakby nie bylo, wyczuwam ze probujesz powiazać sytuacje z dziecinstwa z Twoim obecnym zwiazkiem... zastanow sie dlaczego tak robisz?? czy gdyby Twoje dziecinstwo wygladalo inaczej nie moglabys nigdy znalezc sie w tej sytuacji w ktorej jestes?

Najbardziej polecalabym Ci zaczac oczekiwac zmian...ale od siebie nie od tego mezczyzny...zmian ktore zmienia Twoje podejscie, Twoje poglady, Twoje wartości na takie, ktore dadza Ci satysfakcje psychiczna...Sama wiesz co jest najlepsze dla Ciebie...daz do tego.. Nikt nie da Ci zlotego srodka na Twoj bol... Ale wiem, że jezeli bedziesz wyobrazala sobie milosc taka ktora przynosi Ci szczescie...to osiagniesz to zanim sie obejrzysz... bo za marzeniami beda powoli szly kroki w tym kierunku pozwalajace podejmowac rozsadne dezycje...odsun mysli od "ustawiania", "szpiegowania", "sposobow na wywolanie zmian" u swojego partnera...to nie ma sensu jezeli sama nie bedziesz na tyle silna, by moc wyobrazac sobie zycie bez niego!

"W mojej sytuacji po prostu bardziej potrzebuję stabilizacji"

Niewazne w jakiej sytuacji znajdowala bys sie, zawsze mozna zapragnac stabilizacji... sadze ze jakis okres czasu musialas zyc z mysla "a co jezeli mi sie tak stanie" jak w domu rodzinnym ...wiec sam fakt wzbudza strach...ktory moze byc wiekszy niz u osob z rodziny "spelnionej" co z kolei moze popychac Cie do takiego myslenia a nie innego...do myslenia w ktorym dominuje  zwiększony strach o to ze utracimy kogos...w tym momencie wlaczaja sie mechanizmy obronne i konkretne podejscie, czesto nieadekwatne do tego co Cie naprawde otacza

Nie zaprzeczam, że jest jak opisuje i nie zaprzecze ze Ty masz racje... chcialabym Ci tylko podpowiedziec, zebys rozpatrzyla swoje zycie... pod wieloma aspektami.. skad poczucie winy...skąd strach, skad te mysli ktore kaza Ci tolerowac rzeczy ktore sprawiaja Ci bol.. i dlaczego "musisz" to akceptowac w zamian za slowa o miłości od swojego partnera...

dziękuje wam za miłe słowa troszkę mi naświetliłyście inny punkt widzenia, po pracy na spokojnie, wszystko sobie od początku poukładam.. prześwietlę swoje życie pod każdym względem i zrobię to co pisałam wcześniej.. lekko się odsunę i się przekonam czy on to dostrzega..

Witam was moje drogie ponownie, postanowiłam ponownie odświeżyć mój wątek ponieważ...w końcu powiedziałam dość. Od czasu napisania ostatniego postu wiele rzeczy się wydarzyło, które na pewno nie świadczyły o tym, że ON chce się zmienić... jedyny postęp był taki, że w maju ubłagałam go by przestał flirtować...Ale to na tym koniec... Jego bilingi były przerażające nadal... ciągle te filmy... te portale... pisanie dobranoc i nocne wychodzenie .... W wakacje wielokrotnie mu mówiłam, że się zastanawiam, czy ja go naprawdę jeszcze kocham i czy chcę z nim być, niby się wystraszył, niby coś zrozumiał, ale gdzie tam... Studia zawalił po raz kolejny, pracy nie szukał, non stop tylko filmy.. prosiłam go, żeby poszedł do seksuologa, obiecywał, że pójdzie i tyle... Powiedziałam sobie, że jeszcze jeden najmniejszy incydent i kategorycznie mówię dość. I stało się, 19 listopada powiedziałam dość, czas w końcu pomyśleć o tym, że o szczęście w związku prosić się nie powinnam. A wydarzyło się tak, ponieważ, może dość błachy powód, ale ustawił opis na gg świadczący o tym, że już nie jesteśmy razem. Bardzo mnie to zdziwiło bo dzień wcześniej było wszystko OK, wręcz idealnie o dziwo.... No ale wymusiłam w końcu na nim by powiedział prawdę i okazało się, że opis ten skierował do swojej byłej z która pisał do nocy... zasnął i opisu nie zdarzył zmienić... A w opisie chodziło o to, że wszystko jeszcze mogą naprawić, że jeszcze nie jest za późno, że wystarczy jej gest jej słowo a on znów może być jej... w dodatku rozmawiali o tym czy coś nadal czują do siebie..., (ona ma dziecko z innym) pisał, że może gdyby byli razem, córeczka była by jego, że byłby przeszczęśliwy, że jak ją spotkał ostatnio nie mógł się na nią napatrzeć... itd... To był dla mnie decydujący pstryczek który mi zafundował... Nie czekałam nawet dnia dłużej, rozstałam się z nim jeszcze tego samego dnia... Oddałam pierścionek zaręczynowy, powiedziałam KONIEC.... Przez pierwsze dni coś pisał, coś niby się starał... Po jakimś tygodniu już mu się  odechciało... Nadszedł dzień (niedoszłej) rocznicy, pomyślałam, że może jeśli faktycznie ta sytuacja go czegoś nauczyła, to zrobi wszystko by mnie odzyskać ... Dostałam jedynie smsa, że idzie z kumplami na piwo... pomyślałam, że może pisze tak celowo i się zjawi... niestety, zadzwonił ok 23 pijany... strasznie ciężko było mi to przetrwać... nie mogłam się pozbierać po rozstaniu... dniami, nocami płakałam, ale powiedziałam sobie, że wolę pocierpieć po rozstaniu, niż cierpieć będąc z nim... Mijały dni, on się odsunął jeszcze bardziej, do znajomych strasznie mnie obgadywał, wymyślał rzeczy niestworzone na mój temat... że mi było ciągle mało i mało, że nic nie doceniałam, że w ogóle on z takim tyranem wytrzymywał... było też wiele niemiłych incydentów ale to już nie warte są opisania..... Niebawem miną 3 miesiące od rozstania... a ja muszę przyznać, że jest mi lepiej, cieszę się, że wzięłam się w końcu za własne szczęście... Bardzo żałuję, że nie posłuchałam waszych rad wcześniej.. ale widocznie musiała dojrzeć we mnie ta myśl teraz wiem, że zasługuję na więcej i wiem, że sama tkwiąc w tym chorym układzie, obniżałam swoją wartość... teraz wiem, że mogę żyć z uśmiechem na buzi Musiałam to napisać, musiałam jeszcze resztkę emocji, złości i frustracji wyrzucić z siebie, a może przeczyta to ktoś kto równie boi się odejść i uwierzyć w swoją wartość? Nie jest łatwo, ale jest to warte zaryzykowania. Teraz wiem, że wybrałam dobrze