mój mąż się zakochał

wszytko jest mozliwe jezeli sie tylko ocno czegos pragnie, ale tego musza pragnac obie strony, jezeli masz sile, jezeli czujesz, ze warto... probuj, lepiej zalowac, ze cos sie zrobilo nie wyszlo, niz zalowac, ze sie nie sprobowalo i zastanawiac co by bylo gdyby. Sczera rozmowa, postawienie warunkow, ktorych bedzie sie trzymal, poza tym on tez musi tego chciec tak samo jak Ty. Daj proty wybor, Ty czy ona. ale go juz chyba dostal i wybral. Skoro wybral Ciebie, to niech sie od tamtej odetnie calkowiecie, powolne konczenie tamtego nic mu nie da, a Ciebie zaboli nie raz.  Powodzenia, jestem z Toba

Spróbuj, na rozstanie zawsze przyjdzie czas jeśli okaże się , że on nie może się od tamtej uwolnić. Nic w tej chwili nie tracisz jeśli dasz Wam szansę , przecież i tak już cierpisz. Jeśli nie spróbujesz zawsze będziesz miała do siebie żal, że przecież mogło Wam się jeszcze ułożyć.
Miłość to sens naszego życia, jak jej nie ma albo się ją utraci to nic tak naprawdę nie cieszy.Warto o nią walczyć jeśli nie tracimy przy tym godności.

Witaj jeziorko1

Wiesz ja bylam kochanka zonatego faceta ale skonczylismy to bardzo dawno temu. Na poczatku on mi mowil, ze mnie kocha i ze zdrada emocjonalna jest gorsza niz fizyczna. Wlasciwie to malo tej fizycznosci miedzy nami bylo, bo po prostu nie mielismy kiedy i jak bo on musial wracac prosto do domu po pracy, bo sie bal itd. W kazdym badz razie jego zona nie byla swiadoma ze nasz romans trwal wiecej niz 1 miesiac, tyle, ze pozniej to byl to zwiazek bardziej mentalny niz fizyczny ale ciagnelo nas do siebie cholernie...Ja postanowilam wyjechac bo wiedzialam, ze to nie ma sensu i nigdy nie bedziemy razem choc on sie upieral...Niedawno dowiedzialam sie ze jego zona jest w ciazy. Wniosek?Chyba warto walczyc nawet po zdradzie. On tez twierdzil, ze mnie kocha i ciezko bylo powiedziec stop ale wystarczylo ze zniknelam (to bylo 7 miesiecy temu) i zapomnial. Teraz juz wszyscy wiemy kto tak naprawde byl jego prawdziwa miloscia. W Twoim przypadku bedzie tak samo...

Pozdrawiam

A ja uważam że najważniejsza jest miłość do siebie samej, jeżeli mamy ją w sobie to wiemy co nas rani i jakiego postepowania nie możemy znieść, stawiamy zdrowe granice, nie czepiając się na siłę naszych partnerów i znosząc ich każde raniące nas zachowanie ponieważ boimy się być same ze sobą, jeżeli kochamy i akceptujemy same siebie wiemy co jest dla nas dobre a co złe a wtedy możemy też kochać innych ludzi, wtedy możemy stworzyć zdrowy i wartościowy związek.

pewnie jest we mnie ciągle trochę MAtki Polki... nie tak łatwo wykorzenić z podświadomości pewne wdrukowane zachowania, postawy, itp. Mimo, ze pracuję nad sobą, to sama zdaję sobie sprawę jaką jestem wielką niewolnicą takiej postawy życiowej. I daltego uważam, że i tak zrobiłam dużo krokow w dobrym kierunku, choć ciagle zdarzają mi się kroki wstecz no ale coż... nie jestem doskonała, akceptując to, akceptuję również te moje wsteczne biegi pisząc o "chęci naprawy" nie chodziło mi może o to, że ja mam coś naprawiac - choć zapewne jakieś moje błędy były i też powinnam się zmienić (choćby moja poddańcza postawa matki polki") ale chodziło mi o to, że dopuszczam takie rozwiązanie, jak naprawa - a że to on się musi postarać to oczywiste. Choć ja jestem niestety taka głupia (walczę strasznie ze soba), że szybko chciałabym mu wybaczyć, pokazać że go kocham, przytulić się... itp... słaba jestem ale i trochę silna.
Myślę, ze gdyby nie było dzieci, to może faktycznie inaczej bym na to patrzyła, bardziej stanowczo... tak wiem, że mamy za dużo do stracenia, za dużo razem zbudowaliśmy... stąd chęć naprawiania a nie skreślenia.

Problem największy w całej sprawie - oni razem pracują. Dziewczyna była ostatnie 3 miesiące na zwolnieniu, wraca do pracy w piątek 1 kwietnia. Kompletnie nie wiem czy jakoś to komentować, stawiać warunki, czy trzymać go za słowo... tu jestem za głupia. z drugiej strony mam świadomość, że jak się czegoś takiego nie przetnie to się samo nie skończy.. tzn pewnie się skończy ale za rok? dwa... a tego nie zniosę.
Wiec dużo pytań i wątpliwości i ciągłego poczucia, że nie wiem do końca jak się zachować...

Cholera, że nikt tego wcześniej nie uczy....

Dopuszczasz naprawę związku, jestes gotowa mu darować - ale słusznie twierdzisz, że to on musi się postarać.
Więc nie czekaj, az zacznie - bo możesz sie nie doczekać. Już raz dałaś mu czas na zerwanie, zaufałaś - i co z tego wyszło?? Ano kompletnie nic!
Dlatego droga jest jedna - przestań "dawać mu czas", ale zażądaj natychmiastowego zerwania! Niech nie bajdurzy, jak mu trudno z tego wyjść! Mężczyzną jest przecież - perfekcyjnym, pewnym siebie, ambitnym...Niech to pokaże, że stać go na szybkie, mądre decyzje.

Nie spotykaj się z nią, bo albo się wyprze, albo Ciebie znieważy i bedzie brakowalo Ci argumentów, więc po co Ci to.
Jemu nie ufaj moja droga, bo nie wierzę, że skończył z nią, gdyż gra na zwłokę i próbuje Ciebie uśpic i Twoje emocje.

ALe... ale... czy takie "zerwanie przy żonie" jest jakąś gwarancją? Czy jak emocje opadną nie ma szansy, że zaczną się znów kontaktować, jeśli ciągle będzie to w nich siedziało?  Nie wiem czy mnie by to przekonało. Przekonałoby mnie gdybym wiedziała, że faktycznie przez długi czas nie kontaktują się - a tu dupa, razem pracują. Mogę jedynie żądać żeby zmienił pracę... ale.. sama nie wiem czy tego chcę, bo to praca jego życia.
no i własnie... brak konsekwencji i moja słabość... wrrr...

nie no... przecież nie piszę, że nic nie mówić. Mowię, stawiam moje warunki, nie pozwalam - ale ... to on musi to wykonać i mnie przekonać... a ja właśnie ma problem z tym, co by mnie przekonało... i nie chodzi o to, że chcę to zrobić za niego...
Odbieram to trochę jak mój problem - niestety zostałam tak wychowana przez Matkę Polkę kochaną moją mamę, że jak chcę, żeby coś było dobrze zrobione to muszę zrobić to sama... i tu widzę mój problem. Że w tym przypadku, muszę coś założyć... bo nie chcę go ciągle sprawdzać, to mnie upokarza a chcę przejść przez to, tak, żeby nie stracić do siebie szacunku.
sama nie wiem jak to opisać..

Droga jeziorko odnoszę wrażenie że twój mąż nieźle się ustawił.

Piszesz: "On twierdzi, że nigdy nie chciał i nie chce mnie opuścić, że chce być ze mna, że dla niego to rownież trudne, żebym nie zwątpiła w jego miłość i żebym mu dała szansę i możliwość zamknięcia tego między nimi."
A czy zapytałaś go co takiego robi w tym kierunku,tzn :zamknięcia tego między nimi? Nierozumiem.

Czy nie uważasz że gdyby jemu na tobie zależało to powinien definitywnie zakończyć ten romans?
A on co? Ma żonę którą ściemnia i ma kochankę z którą się bawi.
Przede wszystkim podziwiam cię że masz tyle siły w sobie i cierpliwości. Niewiem czy dałabym radę,czy mogłabym żyć, pod jednym dachem z człowiekiem który mnie zdradza.

Jeziorko, nie sprawdzaj i nic nie mów. Juz powiedziałas to co miałaś do powiedzenia mężowi. To jego problem, żeby Cię przekonać do swojej wierności. Patrz w swoje serce, ono Ci powie prawdę.

Myslę, że powinnaś nabrać trochę dystansu do męża, masz prawo, bo Cię oszukał. Nie ułatwiaj mu życia chęcią szybkiego wybaczenia. Duzo juz zrobiłaś (podyplomowe, odchudzanie itp.), zadbaj teraz o swój własny kawałek życia, Twoje osobiste zainteresowania, tylko Twoi przyjaciele itp. Do tej pory, jako matka-polka robiłaś wszystko dla rodziny, teraz rób coś tylko dla siebie. Niech Twój mąż poczuje, że wymykasz mu się z rąk, że masz jakiś świat, w którym go nie ma. Pilnowaniem, wymuszaniem obietnic a nawet spotkaniem z kochanką nic nie zmienisz, pokazesz tylko jaka jestes zdesperowana. Zresztą to nie ma sensu, trochę to żałosne, bo nie masz mozliwości kontrolowania wszystkiego.  On się musi poczuć zaniepokojony Twoja postawą.  Niech się stara, nie pomagaj mu w tym, tylko obserwuj.

wiem Olinderka... wiem... to wszsytko co piszecie to pewnie jest prawda.. jedyne co mnie powstrzymuje, to jak napisała Marena7 - to moje serce wciąż znajduje w nim nutę szczerości i chyba nadziei. Nie robie na razie nic przeciw sobie... i to mnie przekonuje do tego, żeby jeszcze probować.
Zabrzmiało brutalnie - no i dobrze - choć akurat dzisiaj mam kiepski dzień i niestety łzy popłynęły. nie chcę się tłumkaczyc, ale dla wyjaśnienia sprawy - to wszsytko trwa 7 mcy, znając jakąś zapewne wyrywkową część ich korespondencji mam podstawy, żeby zakładać, że nie spali ze sobą. Choć zdrada emocjonalna jest bardziej bolesna, to jakoś mi ta świadomość poprawia nastrój.
Co się zmieniło teraz, że mogę mu wierzyć? Nie wiem czy mu wierze, raczej nie, ale na identycznie zadane pytanie odpowiedział, że zrozumiał że mnie rani - ponoć wcześniej tego nie widział. Palant kompletny i egoista wieczny chłopiec.... Qwa
eh... ide sobie poryczeć w kącie.