Czy ateista powinien ochrzcić dziecko?

A ja uważam, że trzeba pomysleć o dziecku. Myślę że sakrament chrztu w niczym mu w przyszłości nie zaszkodzi jednak jego brak może powodować problemy. Ja bym ochrzciła i posłała do komunii i do bierzmowania też a później kiedy bedzie dorosłe wybierze własną drogę. Jednak jako dorosłe nie mając tego wszystkiego a chcące podążać drogą katolicyzmu będzie musiało to wszystko nadrobić. Inna sprawa jest wtedy kiedy oboje rodziców jest innej wiary niż katolicyzm wtedy niech wychowują je zgodnie z własną wiarą a przy mieszanej wierze gdzie jedno katolikiem jest proponowałabym w/w rozwiązanie

A ja akurat mam żal do moich rodziców, że mnie ochrzcili. Nie jestem chrześcijaninem, a wciąż jako taki figuruję. Chciałem dokonać apostazji, ale Kościół bardzo to utrudnia, np. choć jestem dorosły i w pełni władz umysłowych, do apostazji muszę sprowadzić dwóch świadków, którzy potwierdzą, że naprawdę nie chcę być katolikiem. A nawet mimo apostazji dla Kościoła i tak będę katolikiem i wciąż będę w ich księgach, bo chrztu unieważnić nie można.

Nota bene - nie rozumiem do czego Kościołowi tacy ludzie jak ja są w statystykach potrzebni, że na siłę chcą nas trzymać...

Zasady wychowania ustala się dużo przed narodzinami. Skoro wcześniej nie przeszkadzało to, że jedno przyjmuje kolędę, a drugie modli się o wschodzie słońca, albo pali kadzidełka lub jest zwolennikiem wielkiego wybuchu. Podczas ślubu już określasz jak będą wychowywane dzieci. Jeśli ślubu nie było to tym bardziej dowód na to, że z religią jest ci nie po drodze.

Najlepsze rozwiązanie nie zmuszać ateisty do brania udziału w tego typu uroczystości. Wydaje mi się, że to jest źródło konfliktu.

Kasiu - po co te nerwy, przecież dokładnie to wszyscy tu robimy - wyrażamy swoje zdania
Ja dokładnie tak uważam, w kwestii wiary dziecko powinno całkowicie samodzielnie obrać swoją drogę. Tak jak nie powinniśmy decydować za nie w kwestii przyszłych studiów, zawodu, partnera życiowego, czy popieranej opcji politycznej, tak nie powinniśmy narzucać mu określonego wyznania, które jest przecież bardzo osobistą sprawą.
Ciekawe jest to, że decydowanie w tych innych wymienionych przeze mnie sprawach za dziecko, które dopiero co przyszło na świat, a nawet i później, nie razi tak, jak wtłaczanie go od razu w ramy jakiejś religii.
W Polsce funkcjonuje legalnie około 150 różnych kościołów i związków wyznaniowych, więc idąc takim tokiem myślenia należałoby dziecko "na wszelki wypadek" "zapisać" do każdego z tych wyznań
Można by oczywiście argumentować, że katolicyzm jest w Polsce wyznawany bardziej lub mniej gorliwie przez większość, jednak w ten sposób uczymy dziecko konformizmu - lepiej bądź taki jak większość, bo możesz mieć problemy...
W Konstytucji napisane jest, że rodzice mają prawo wychować dziecko według reguł wiary, którą wyznają i podobnie jeśli nie czują się związani z żadnym wyznaniem - wychować dziecko w sposób świecki.
Tak więc Kasiu-tu na forum nikt Ci Twojego konstytucyjnego prawa nie odbiera, a jedynie mówi ze swojego punktu widzenia
Ja osobiście cieszę się, że między mną, a mężem nie ma różnic wyznaniowych. W końcu światopogląd ma wpływ na większość dziedzin naszego życia i mogłoby to generować problemy w porozumieniu. Znam jednak przypadek szczęśliwego związku ateisty z katoliczką, więc nie jest powiedziane, że są to bariery nie do przezwyciężenia. Tylko, że w takim przypadku któraś ze stron musi pójść na większe ustępstwa i pytanie, czy będzie wówczas nadal żyła w zgodzie ze sobą.
Odpowiadając na pytanie w tytule wątku - nie, według mnie ateista nie powinien ani chrzcić dziecka w obrządku katolickim ani wiązać go z żadną inną religią. Po pierwsze-o tym powinien decydować samodzielnie każdy człowiek będąc już do tego dojrzałym, a po drugie - jeśli już mamy konkretny samodzielnie wypracowany pogląd to nie poddawajmy się konformizmowi. Ja nie chciałabym aby moje dziecko bało się być wyjątkowe. Choć posiadanie własnego zdania jest zawsze trudniejszą drogą.

Tutaj się z Tobą zgodzę. Merytoryczna dyskusja nie potrzebuje obrzucania się inwektywami.
Jednak jeśli ktoś uważa, że takie postępowanie jest szczytem głupoty i hipokryzji - też ma prawo o tym powiedzieć, ale może w innym tonie. Na przykład - dla mnie osobiście byłoby to szczytem głupoty i hipokryzji - a następnie solidnie uargumentować

Nie ukrywajmy...W kraju gdzie zdecydowanie wiekszosc populacji jest wyznania katolickiego (w mniejszym lub wiekszym stopniu zaangazowania religijnego), ochrzcic dziecko i 'wychowac' w wierze nawet pseudo katolickiej jest po prosu wygodniej, latwiej. Szkoly jako ze swieckie teoretycznie nie klada nacisku na religie, ale nie oszukujmy sie rzeczywistosc jest inna, dzieci ktore nie uczeszczaja na religie, czy nie uczestnicza we mszach w czasie szkolnych rekolekcii sa jednak w pewnym stopniu pietnowane. A rodzic po prostu chce tego uniknac. Presja spoleczna jest duza. Osobiscie, chcialabym miec wybor. Uwarzam, ze dziecko powinno wstepowac do wybranej spolecznosci religijnej z wlasnego wyboru lub po uprzednim zapoznaniem sie z dana religia, bo dlaczego nie chrzcic dzieci ktore sa w stanie chociazby poczuc cala ta donioslosc momentu chrztu, przeciez w zalozeniu chrzest to nie spend rodzinki i kolejny powod do napicia sie i zjedzenia poczestunku.

Nie powinno się decydować o wyznaniu dziecka w momencie, gdy jest nieświadome czegokolwiek. Powinno się tego dokonać wtedy, gdy dziecko podrośnie, będzie potrafiło myśleć samodzielnie i wybierze dla siebie najlepsze wyznanie, lub jego brak. Jednocześnie w takim przypadku - do tego czasu brak chrztu nie powinien mieć na cokolwiek wpływu.

Kasiu:
jeśli jesteś osobą wierzącą, a do tego przestrzegasz wszystkich reguł swojego wyznania, to jak najbardziej rozumiem, że chcesz wedle swoich przekonań wychować dzieci. Niestety problem polega na czymś innym - wielu ludzi w naszym kraju żyje według katolickiej "tradycji" bo tak trzeba, bo rodzina, bo to ładnie wygląda, bo wszyscy tak robią, bo nie wiedzą, że można inaczej.
Ja wychodzę z założenia, że np. katolikiem albo się jest w pełni i żyje się ściśle według wskazań Kościoła i wówczas wychowywanie dzieci w zgodzie z takim swoim postępowaniem wydaje się naturalne, albo należy dziecku pozostawić wybór od początku, czyli nie indoktrynować do czegoś, do czego samemu nie jest się przekonanym.
Co do problemów późniejszych z kościelną administracją i biurokracją - nie są to żadne problemy, gdyż z KK wystąpić nie jest łatwo, ale już nową Owieczkę przyjmuje się z otwartymi ramionami
Wiadomo, że trzeba spełnić wszystkie wymogi i przyjąć sakramenty niejako jednocześnie, ale przecież dla ludzi spragnionych życia według owej wiary powinno to być samą przyjemnością, a nie przykrym obowiązkiem, prawda?
Piszesz o poznawaniu wiary "od zera" - wszystko musi mieć swój początek, a poznawanie wiary od początku w dojrzałym wieku bynajmniej nie jest czymś gorszym niż poznawanie jej nie będąc wielu rzeczy świadomym dzieckiem. A jeśli np. jakaś para chce zawrzeć małżeństwo kanoniczne to chyba nie poznaje tej wiary "od zera", bo chęć zawarcia takiego związku winna wynikać z głębokiej wiary właśnie.
Nie sądzę, by ludzie, którzy w dorosłym etapie swojego życia przyjęli chrzest byli mniej gorliwymi wyznawcami - to zależy od predyspozycji, nastawienia, motywów, nie od wieku. Wielu ludzi w naszym kraju będąc ochrzczonymi jako dzieci później religię traktuje po macoszemu, z przymrużeniem oka i bardziej z perspektywy tradycji niż czegokolwiek innego. Człowiek dojrzały prędzej według mnie potraktuje nowo wybraną drogę duchową poważnie.

jaqubek:
Pogratulować szacunku i tolerancji dla poglądów Twojej siostry To ona ma prawo wychować dziecko według swojego światopoglądu (patrz: Konstytucja RP). A Ty nie masz prawa zmuszać nikogo do uczestnictwa w danym kulcie religijnym (również zapis konstytucyjny).
Poza tym taki rodzaj chrztu, który opisałeś może być dokonany tylko w niebezpieczeństwie śmierci dziecka, a nie ot tak.
Jeśli jednak tak martwisz się co się może stać z duszą owego maleństwa, jeśli nie zostanie ochrzczone może uspokoi Cię to:

"Nikt nie może osiągnąć zbawienia, jeśli przed śmiercią nie dostąpi narodzenia z Ducha Świętego. Wielu teologów uważa, że nieochrzczone dzieci dostąpiły tego odrodzenia i oczyszczenia z grzechu pierworodnego dlatego, że cały Kościół ? a przede wszystkim ich rodzice ? pragnął ich zbawienia, a tym samym i chrztu. Nie tylko Kościół pragnął ich zbawienia, lecz również wszyscy zbawieni, Matka Najświętsza, a przede wszystkim ? Bóg. On bowiem ? jak przypomina św. Paweł ? ?pragnie, by wszyscy ludzie zostali zbawieni? (1 Tm 2,4), a Jezus Chrystus ?wydał siebie samego na okup za wszystkich? (1 Tm 2,6). Trudno przypuszczać, by kochający Bóg, usprawiedliwiający nawet największych grzeszników, odrzucał od siebie dzieci, które niczym Go nie znieważyły (por. Mk 10,13-16)."

"Według teologów wielu dostępuje zbawienia na zasadzie chrztu pragnienia. Otóż można przypuszczać, że ludzie uczciwi, otwarci na prawdę, gotowi czynić każde dobro rozpoznane w sumieniu przyjęliby chrzest, gdyby tylko usłyszeli o nim i dobrze go poznali. Ich uczciwe życie zawiera w sobie zupełnie nieświadome pragnienie chrztu. Dostępuje chrztu pragnienia ten, kto współdziałając z darowaną mu łaską Bożą dochodzi do takiej miłości i żalu za popełnione zło, że przez Ducha Świętego zostaje oczyszczony z grzechów, odrodzony i uświęcony, z czego jednak zupełnie nie zdaje sobie sprawy."

(Ks dr M. Kaszowski)

Tak więc, podsumowując, typowy obrządek chrztu nie jest konieczny, wystarczy pragnienie danego człowieka, a nawet jego brak (w końcu każdy człowiek szczery i uczciwy musi w jakiś sposób przynależeć do kościoła katolickiego, no bo jakże by inaczej ).

Wg mnie to powinien ze względu na to, żeby nie miało problemów wśrod rówieśników.
Ale do kosciola by chodzilo jesli by chcialo.
Potem do komuni, zeby tez dostało prezenty
A potem juz jest duze, samo niech o sobie decyduje

Jestem za tym aby jednak ochrzcić dziecko i posłać do komunii, o bierzmowaniu zadecyduje samo i o dalszym praktykowaniu wiary też. jednak nie ma co ukrywać, dziecko wychowane przez ateistów ma małe mniejsze szanse na regularne praktykowanie wiary i w ogóle wszystko co tego dotyczy, bo nie ma przykładu z góry, jednak rodzice wierzący wszystko dziecku przekazują, uczą, prowadzą do kościoła, tłumaczą... ale mimo wszystko jestem za. Nawet biorąc pod uwagę kwestie rówieśnicze.

Ale pozostaje jedno ale... kiedy takie dziecko dorośnie, będzie ochrzczone i pójdzie do komunii a jednak będzie ateistą, stwierdzi ze nie wierzy... a spotka na swej drodze partnera lub partnerkę która będzie chciała ślubu kościelnego to pojawiają się schody, gdyby partner był w ogóle nieochrzczony, wtedy składa tylko zaświadczenie że nie zabroni wychowywać dziecka w wierze katolickiej, gdy jednak był ochrzczony sprawy się komplikują i trzeba iść do bierzmowania i męczyć się z rożnymi procedurami.

ale ubliżyłaś. Własnie pokazałaś modelowy przykład katolickiej "tolerancji" - niech se myśli co chce, ale po cichu.
A teraz riposta w tym samym stylu: dla mnie jako ateisty gusła pogańskie i gusła katolickie, to jednakie zabobony. Smakowało?

Równie dobrze, jak dorośnie i będzie chciał to może sobie katolicyzmu szukać. A Ty chcesz, żeby dzieci uczyć hipokryzji i życia w kłamstwie.

Mnie przeraża takie myślenie... co tam sumienie, co tam przekonania, co tam kłamstwo, opinia społeczna się liczy.
Szczerze - bardziej martwiłoby rodziców traktowanie dziecka czy wytykanie ich palcami?
To może na wszelki wypadek ateista powinien obrzezać dziecko, jeśli urodzi się chłopiec? Tak asekuracyjnie, nigdy nic nie wiadomo...

Wypowiedź o tym, że dziecko musi iść do komunii, żeby dostać prezenty, powaliło mnie z nóg.

Najpierw uczą dzieci, że święta to przede wszystkim prezenty, a później się dziwią, że pokolenie materialistów rośnie. Uczenie dzieci kłamstwa (bo chrzest i komunia "na wszelki wypadek" moim zdaniem nimi są) nie wróży niczego dobrego na przyszłość.

LUPUS msz racje-chylę czolo...nie powinnam...w sumie to mialam na mysli nie ateistów lecz pogan-rodzimowierców(tu z kolei obrazilabym ich).to dla tego że nie rozumiem po prostu jak można nie wierzyc...nawet jako ateista Ty tez wierzysz w jakies sensowne stworzenie świata...dla mnie to Bóg jest stworca dla ciebie...nie wiem...ale Coś istnieje,wiec też wierzysz...
co do "guseł"...masz prawo myslec w ten sposób...
Jesli chodzi o dzieci...no cóż...jako rodzice mamy prawo wychowywac je w takiej wierze w jakiej my chcemy, a ono dorostając ma prawo dokonać świadomego wyboru,i to nie jest hipokryzja!

DAYZI masz racje to sie ima!

SZCZURUNIA dla dziecka wytykanie palcami jest bardzo bolesne!

Resumujac krotko,jest mi bardzo trudno patrzec na zycie oczami ateisty...może nawet nie powinnam wypowiadac sie w tej kwestii.Temat wiary to temat rzeka i może wywiązac sie niekoniecznie potrzebna dyskusja...
Jesli kogos urazilam w tym temacie ,to przepraszam,szczerze nie mialaM TAKIEGO ZAMIARU.
Jesli jednak Ktoś ma ochote gorąco dyskutowac na tematy wiary, ale juz chcialam zauważyc nie tylko zalożonego wątku to proszę bardzo...
Pozdrawiam

Masz racje KJERSTI jednak zauwaz ze dyskusja dotyczy chrztu,więc dziecka w sumie nieświadomego jakby swojej tożsamosci...(zazwyczaj chrzci sie malutkie dziecko).Dziecko dopiero dorastajac ma prawo wyboru,bo wczesniej takiego nie dostalo...Czy krzywdzimy je chrztem,uwazam że nie.Tak te wybory dotycza wielu życiowych kwestii,palenia papierosow,picia alkoholu etc.wtedy wlasnie wybieramy i to nie oznacza że mamy iśc za większoscią...mamy prawo sie określic jako ta jedyna niepowtarzalna jednostka ludzka...zawsze uważam ze tylko szlachetne ryby plyna pod prąd a g...o z prądem...

Generalnie nie jestem anty...gejom,lesbijkom,afroamerykanom itp ale przyznam ze jesli chodzi o ateizm to...cholercia mam z tym troche problem...
ale zawsze możecie mnie troche wyprostować

Yvette
ja, choć ateista, prawie zawsze byłem związany z kobietami wierzącymi i z jedną z nich nawet mam dziecko. Gdyby była ateistką, nie byłoby problemu - nie chrzcimy i tyle. Ponieważ była katoliczką i na chrzcie jej zależało, to nie robiłem problemów. Z chodzeniem do kościoła też, choć gdyby dziecko samo nie chciało, na pewno nie pozwoliłbym go zmuszać. Ale oczywiście kłótnia raz była, kiedy ex oburzyła się, że opowiadam dziecku o swoich poglądach religijnych. Odpowiedziałem jej wtedy: "Pozwalam Ci dziecko wychowywać w twojej religii, ale nie licz na to, że swoją będę ukrywał". Dotarło. Więc akurat sprawy religijne nigdy dla nas problemem nie były. Podobnie było w innych moich związkach.
Trochę wzajemnej tolerancji i chęci kompromisu, a wszystko da się załatwić

SZCZUrunia w sumie to nic nie mam do ateistów.Liczy sie czlowiek,jaki on jest co soba prezentuje.Zapewne kazdemu podalabym ręke,bez względu na wyznanie.
Mam pytanko,co czujesz jak nie potrafisz jakiegos zjawiska wytlumaczyć w sposob naukowy?Pytam z czystej ciekawości...

"szlachetne ryby plyna pod prąd a g...o z pradem"

to nie jest podsumowanie chrztu Szczurunia,źle zrozumialaś.chodziło mi o indywidualnosc każdego czlowieka,o jego poglądy ,że ma prawo je mieć bez względu na otoczenie w jakim się znajduje,nawet jesli wchodzi w gre wysmiewanie,ma prawo bronic swojego zdania(wiary też).
Ja toleruje...a to że nie rozumiem pewnych zjawisk...mam do tego prawo-nie rozumiec,ale potrafie z tym zyc...spokojnie

Hmm co czuję... to zależy dlaczego nie rozumiem. Jeśli dlatego, wytłumaczenie jest zbyt skomplikowane, to czuje złość na siebie, że takim głupim człowiekiem jestem...
Jeśli jakieś zjawisko nie potrafi być wyjaśnione naukowo to
a) powątpiewam w jego autentyczność
b) czekam aż nauka pójdzie do przodu - niczego nie uważam za działalność "boską", kiedyś wierzono, że piorunami ciska Zeus...
Ale rozwijać się dłużej nie będę na ten temat, można założyć osobny.

A co do podsumowania, o rybach i prądzie, to wiem, że odnosiło się do czego innego, ale mi pasowało do tematu bardzo:) Swoją drogą słowa warte zapamiętania

Podbijam temat, ponieważ - za 2 miesiące na świat przyjdzie mój synek.
I ja i mój ukochany nie chodzimy do kościoła, nie wierzymy w "Boga".
Ale jak wiadomo - moi dziadkowie, którzy jak wiadomo są dość religijni, szczególnie ze strony mojej zmarłej matki (która notabene wierzyła w "Boga", ale też po części była buddystką). Jej rodzicom mówiąc kolokwialnie "padło na głowę" od chwili jej śmierci, babcia codziennie chodzi do kościoła, codziennie przez 4h odmawia różaniec.. Od strony taty mam tylko babcię, ale także jest wierząca. Mój ojciec mówi, że to nasza decyzja. Rodzice mojego ukochanego chyba wierzą. Raz do roku pójdą do kościoła
No i nie wiem co począć. Z jednej strony nie chcę ochrzcić malucha, bo w moim sercu nie ma "Boga". Ale patrząc do przodu - krytyka obcych ludzi nie zna granic. "Dlaczego nie masz komunii?", "Dlaczego nie chodzisz z nami do kościoła?", "Dlaczego nie chodzisz na religię?". Takie pytania na pewno pojawiłyby się u rówieśników, a wtedy moje dziecko narażone będzie na stres.
A jednak.. chrzcić dziecko jedynie po to, aby "zachować twarz" wśród rodziny? Dla mnie to bezsens. Jednakże czekam na Wasze opinie.

Ale jak napisałam - zwróć uwagę na to, jak będą zachowywać się rówieśnicy. Nawet rodzina może wykluczyć mnie i mojego partnera z rodziny (mówię o dziadkach), jeżeli dowiedzieliby się o braku chrztu dziecka. Bo: zaraz szatanek go opęta, demony, będzie nieczysty i inne takie.
Rozumiem, że muszę patrzeć na siebie i swoje przekonania, jednakże brak wsparcia rodziny jest dość mocnym "ale" w niechrzczeniu dzieciaczka. Gdyby mój facet był wierzący, nie miałabym nic przeciwko chrztu. Ale żadne z nas nie wierzy.

Właśnie tutaj też nachodzi problem. Dla starszego pokolenia to nadal jest tabu. Zwłaszcza - tak jak napisałam - dla rodziców mojej zmarłej matki. Od chwili jej śmierci babcia ciągle starała się namówić mnie i mojego brata do kościoła. Do tej pory potrafi wejść do pokoju, wyrzucić jakiś mój obraz (ostatnio plakat z bajki Fineasz i Ferb, dziobak Pepe):

i powiedzieć, że siedział w nim demon.
Mój brat mieszka obecnie z dziadkami (po śmierci rodzicielki ja mieszkałam), on wręcz nienawidzi babci za to, co robi. Ona nie jest złą kobietą.. Ale wiem, ze wyklęłaby mnie, gdybym nie ochrzciła malucha. Mogłabym spodziewać się nalotu egzorcystów w mieszkaniu za jakiś czas.. Tak naprawdę jedynym problemem są oni. Nie mam mamy, za rok chcę znowu pójść na studia - a wiąże się to z tym, iż czasami będę musiała zostawiać synka właśnie u tej babci...

Dla mnie oczywistym jest fakt, iż niepraktykowanie religii, albo ateizm jest wystarczającym powodem dla braku chrztu. Byłam już zdecydowana - "Przecież nie będzie żadnych problemów, czy kłopotów. Otaczają mnie normalni ludzie!". Jednakże jak widzicie. Chcę, aby dorastał w normalnej atmosferze.

Także się z tym zgadzam. Jak wytłumaczyć dziecku, skąd bierze się zło na świecie, kto stworzył ludzi - i tym podobne. Jednakże z tego co czytałam: "chrzest dziecka - to przysięga wychowywania go w katolickiej wierze". Naprawdę nie wiem co począć, a łatwo powiedzieć "Zróbmy chrzest na odczepne".

Tak, byliśmy wychowani w katolicyzmie. Jednak oboje nie wierzymy w "Boga". Oboje nie mamy bierzmowania - i był to nasz własny i świadomy wybór. Nie marzy mi się ślub kościelny (w sumie nigdy o nim nie myślałam ), jedynie cywilny. Gojko i też masz rację - nie chcę, aby chociażby rodzina wtrącała się w to, jakie wartości wpajam mojemu dziecku (chodzi głównie o religię). Jednak z drugiej strony niesamowicie obawiam się odtrącenia z powodu braku chrztu, a to jest bardziej niż pewne. Oczywiście z jednej strony - rodziców zmarłej matki.
Jeżeli mój pierworodny będzie chciał zagłębiać się w wiarę - nie ma sprawy. To będzie jego wybór, o ile nie wyrządzi sobie i innym krzywdy.
Po prostu nie chcę go zmuszać do wiary, tak jak zmuszano mnie. "Bo trzeba", "bo coś Cię opęta". Ale nie chcę później słyszeć, iż jestem pomiotem demona dlatego, że moje dziecko nie ma chrztu. To taka trochę walka z wiatrakami - bo dziadków nie przekonam. Nawet mój ojciec wie, że oni są "za bardzo" za kościołem.

(Dygresja:
Ostatnio babcia stwierdziła, że mój brat ma w sobie cząstkę demona (dość często zachodzą scysje pomiędzy babcią, a bratem), więc weszła do jego pokoju (podczas jego nieobecności), wzięła... wodę święconą i pokropiła pokój. Modliła się w nim na klęczkach kilka godzin i narysowała kilka krzyży na meblach w niewidocznych miejscach. Opowiadała mi to. To brzmi jak horror.)

Gojko ale ja z nią już rozmawiałam. Może inaczej - próbowałam. Mówiłam, że żyją ludzie bez wiary, są normalni, pracowici. Mają mądre dzieci. Chciała mi wtedy napluć na twarz.

chloe ale mi nie chodzi o gadanie. Mi chodzi o rodzinę i o pomoc rodziny. Nie mam matki, a mama mojego chłopaka pracuje, więc jesteśmy zdani na moje obie babcie (on żadnych nie ma), kiedy będziemy pracować, bądź uczyć się. Nie damy rady bez ich pomocy, a wozić codziennie 50 km do jednej babci jest problemem, kiedy mam uniwersytet i drugą babcię, która mieszka zaraz obok.

Pewnie masz rację, choć ja na to patrzę na razie z mojej subiektywnej perspektywy, no i jeszcze nie miałam dziecka, więc nie wiem jak wyjdzie w praktyce. Zostałam wychowana na katoliczkę i przy pomocy religii tłumaczono mi różne rzeczy, więc z doświadczenia na razie nie znam innej drogi.

Akaya, jesteś już dorosła, więc czas budować życie na własny rachunek i przestać przejmować się ludźmi. Ludzie za Ciebie życia nie przeżyją. Jaki dasz przykład dziecku, jeśli ochrzcisz je dla świętego spokoju? Swoim zachowaniem pokażesz, że trzeba się przejmować czyimś gadaniem i robić rzeczy, na które nie ma się ochoty. A taka wymiana na zasadzie "ochrzczę dla Ciebie dziecko, ale Ty się nim zajmiesz od czasu do czasu" jest moim zdaniem niesmaczna. Dacie sobie radę sami, jeśli będzie trzeba. Dla mnie ważniejsze są jakieś zasady i własne wartości niż chwilowa pomoc i życie w kłamstwie. No i nie wiem komu Ty chcesz to dziecko zostawiać, skoro te osoby mają takie podejście do religii i zdążą nakłaść dziecku do głowy różnych bzdur. Jeśli ktoś kochałby Twoje dziecko tylko wtedy gdy jest ochrzczone i tylko wtedy chciałby się nim zajmować, to chyba niezbyt mądrze zostawiać je pod opieką takiej osoby? Wymyślcie coś lepszego.

Akaya, po przeczytaniu opisu egzorcyzmów jakie Twoja babcia odczynia, poważnie bym się zastanowiła nad powierzeniem takiej osobie opieki nad swoim dzieckiem. Ograniczyłabym korzystanie z jej uprzejmości do niezbędnego minimum. Pół biedy kiedy tak "religijna" osoba opiekuje się niemowlęciem... ale  powierzenie  jej pieczy jakiegoś kilkulatka, który to dopiero  uczy się świata, to byłoby ponad moje nerwy. Mam uczulenie na ludzi wychowujących dzieci poprzez straszenie bogiem i karą boską, a tego po Twojej babci jakoś się spodziewam Wolałabym, żeby dziecko rozumiało dlaczego warto być dobrym człowiekiem, a nie zmuszało się do tego ze strachu...
Nie wiem jak to jest, ale chyba brak chrztu nie wyklucza możliwości uczestniczenia w lekcjach religii ? Nawet jeżeli nie jest się chrześcijaninem, wiedza z tego zakresu mimo wszystko bardzo się przydaje, choćby do rozumienia niektórych dzieł sztuki...

W temacie mowa jest o ateistach, w pierwszym poście o ludziach różnych wyznań - to duża różnica. Myślę, że dla ateistów ten problem nie istnieje, nawet jeśli godzą się na chrzest, bo "tak będzie łatwiej", to przecież nie wychowują swojego dziecka na katolika. Trochę ma to cechy transakcji handlowej - płacisz w kościele za papierek zwany chrzest, w zamian masz "święty spokój" - dziecko jest w większości.

Problem mogą mieć małżeństwa mieszane, gdzie jedno jest religijne i chce wychować dziecko w wierze. Ci ludzie tak jak podejmują decyzję o posiadaniu dzieci, tak też muszą zdecydować jak je wychowywać - przecież nie chodzi tu tylko o wartości religijne, ale ogólnie - moralne, o to jak chcą ukształtować swoje dziecko.

Myślę, że ci wszyscy, który piszą o chrzcie bez wiary, by nie wytykano dziecko, gdy nie pójdzie do komunii, czy nie będzie chodzić na religię, pokazują jak kościół mało ma wspólnego z religią, jak bardzo jest instytucją handlową - chrzty, komunie, śluby, pogrzeby... zgodnie z cennikiem.