Bardzo zamkniety chłopczyk

co prawda ja nie mam takiego problemu z moim synkiem ale myślę,że nie powinnaś się martwić na zapas jeśli jest jedynakiem to może dlatego. jak pójdzie do przedszkola do może wszystko się zmieni.
jeśli sytuacja się nie zmieni to w przedszkolu to wychwycą. a ile ma latek?

Mylka czy są jeszcze inne rzeczy, które Ciebie martwią?

Chyba tak ogólnie to tyle.

Ojej, możesz mieć cień prawdy. Kiedy wygooglowałam sobie informacje na ten temat sporo mi się pokrywa. Chyba masz racje, że najlepiej jest pójść do lekarza. Tylko co ja zrobię z zerówką. Czy sobie poradzi...

Na razie nie martw się zerówką.
Skontaktuj sie z lekarzem.
Dziecku autystycznemu potrzebna jest terapia, bardzo dużo nalezy pracować w domu.

Macie rację, ale w głębi duszy mam nadzieje, że nie jest to, to o czym mówimy... Teraz świadoma wielu rzeczy postanowiłam poobserwować wnikliwie Stasia przez kilka dni. Przeglądając różne fora znalazłam tematy o wychowaniu dzieci w duchu Montessori. Podobno efekty widać i dziecko jest bardziej samodzielne i inaczej uczone, przez co podobno lepiej przystosowane do życia. Może to by nam pomogło, czy któraś z Was słyszała o tym, albo może zetknęła się z taką formą wychowawczą?

mylka
nie stresuj się na zapas. najważniejsze to powinnaś naprawdę udać się do jakiejś poradni, która specjalizuje sie w diagnozowaniu tego typu schorzeń. Są różnego roodzaju punkty terapii. Mam koleżankę, która prowadzi terapię z dziećmi autystycznymi oraz zajmuje się wszelkimi rodzajami zaburzeń u dzieci. Jakbyś była zaiteresowana to mogę podać Ci kontakt.
Pozdrawiam

Każda mama się boi,zresztą my ,,dorośli" też sie bardzo boimy, tego co u nas zdiagnozują.
Ja kiedyś się bardzo bałam zwlekałam, odkładałam teraz wiem, że to był błąd.
Dlatego im wcześniej się udasz tym szybciej pomożesz własnemu dziecku.

Idąc do specjalisty (ze strachem pod rękę) ryzykujesz tylko jedno - dowiesz się, jak "widzi" to fachowiec. Wtedy są dwie drogi:
1. odetchnąć z ulgą, gdy rozwieje Twoje wątpliwości,
2. zacząć działać, gdy diagnoza potwierdzi Twoje obawy.
Jeśli boisz się o swoje dziecko - sprawdź.
Trzymam kciuki.

Mylka mam nadzieje, że się nie obrazisz ale chciałabym abyś napisała : umówiłam się z psychologiem, pedagogiem na wizytę z moim synkiem.
Zauważyłaś problem, zauważyły ten sam problem inne mamy więc im wcześniej będzie diagnoza, tym szybciej pomożesz swemu dziecku.
Zamknięcie się w sobie to zupełnie odmienna sprawa niż mała samodzielność dziecka.
Chodzi o to aby było mu łatwiej funkcjonować.
Ktoś kto pracuje z dziećmi najpierw pozna, poobserwuje Twoje dziecko, oceni jego rozwój, wskaze nad czym popracować.
Błędem jest odwlekanie takich deczji.
Cokolwiek by nie stwierdzono to będzie już pózniej łatwiej.

Trzymam kciuki, napisz gdy będziesz coś już widziała.
Zawsze lepiej wiedzieć, niż dręczyć się zmorami wyobraźni.

Nie denerwuj się, bardzo sie ciesze, że się umówiłaś.
Będzie dobrze .
Trzymam kciuki!!!!

Witaj,
"objawy mogą wskazywać..." to nie to samo, co diagnoza "autyzm" lub "zespół Aspergera", więc na razie się nie katuj. Większość z nas prezentuje różne dziwne zachowania, które można wyczytać w podręczniku psychiatrii.
Masz obserwować, notować, i idziesz ze swoim dzieckiem do specjalisty, by postawił diagnozę na podstawie badań a nie tylko Twoich obserwacji.
"Dmuchasz na zimne" - ok., ale Twoje zamartwianie się nie pomoże ani Twojemu dziecku, ani Tobie.

W dalszym ciągu trzymam kciuki.

bez jaj, dziewczyny cie nastraszyly z tym autyzmem. dziecko autystyczne zaczyna mowic pierwsze slowa DOPIERO 4-6 lat lub znacznie później, nie pozwala sie dotykac (w zaden sposób zadnego przytulania, głaskania po glowie czy nawet pomocy przy wiązaniu buta) calkowita izolacja dziecka- problemy z karmieniem, agresja o wszytko gdzy próbujesz pomoc dziecku.

dziecko autystyczne nie patrzy nigdy w oczy, nie daje sie trzymac za raczkę, nie prosi o slodycze/zabawki, praktycznie nie komunikuje sie z nikim(kontakt werbalny/fizyczny/wzrokowy)

Ja się jednak nie zgadzam ze slowami  Dr.Menel, dla mnie to bardzo ogólna charakterystyka.
Nawet dzieci autystyczne są bardzo różne i nie wszystkie podobnie się zachowują.
Również z mową nie zgadzam się że zaczynają mówić dopiero w wieku 4-6 lat.
Wiele dzieci autystycznych zaczyna mówć dużo wcześniej niż w podanym wieku, trzeba tu też wziąsc pod uwagę ,,jakość" mowy.

To co niepokoji w zachowaniu synka to to, że  izoluje  się od rówieśników.
W tym wieku dziecko raczej chętnie bawi się z rówieśnikami wręcz domaga się takich kontaktów co wiąże się z rozwojem społecznym.
Myśle, że dużo informacji znajdziesz na stronie fundacji Synapsis.

Mylka jest jeszcze jedna strona którą warto pocztać dotycząca autyzmu: abc autyzm pl (pisane razem).

Dzięki bardzo za stronkę. Bardzo ciekawe rzeczy i informacje można tam znaleźc... Trochę mnie nie było na forum, ale już nadrabiam.

Mylko daj znać co u Ciebie i u synka
Pozdrawiam

Podobne jak do autyzmu, tylko nieco "łagodniejsze", dziecko nie mam takich problemów z mową, żeby miało to utrudniać komunikację i ogólnym rozwojem. Ma za to problemy z relacjami społecznymi, nie nawiązuje ich, nie potrafi wykonywać zadań wymagających zręczności. Aspergerzy często mają też obsesyjne zainteresowania, gromadzą na wybrany temat mnóstwo informacji. A i jeszcze nie akceptują zmian. Tyle wiem, jeśli w internecie jest za mało informacji, jest sporo książek o autyzmie, pewnie i o zespole aspergera się znajdą.

Poszukałam i znalazłam:

Zaburzenie to obejmuje przede wszystkim upośledzenie umiejętności społecznych, trudności w akceptowaniu zmian, ograniczoną elastyczność myślenia przy braku upośledzenia umysłowego oraz szczególnie pochłaniające, obsesyjne zainteresowania, natomiast rozwój mowy oraz rozwój poznawczy przebiega bardziej prawidłowo w porównaniu do autyzmu dziecięcego. Głównymi kryteriami różnicującymi ZA od autyzmu głębokiego są: brak opóźnienia rozwoju mowy i innych istotnych jej zaburzeń uniemożliwiających logiczną komunikację, prawidłowy rozwój poznawczy.

Ludzie z tym zaburzeniem przypominają osoby z autyzmem dziecięcym pod tym względem, że od wczesnego dzieciństwa występuje u nich ten sam rodzaj upośledzeń (jednak w dużo łagodniejszej postaci). W stosunku do głębokiego autyzmu wyróżniają się o wiele bardziej prawidłowym rozwojem mowy i lepszą adaptacją społeczną, zaś z powodu swych niezwykłych zainteresowań łagodniejsze przypadki częściej uchodzą za ekscentryków niż ludzi o zaburzonej osobowości.

Mianem zespołu Aspergera określa się łagodniejsze przypadki spośród spektrum autyzmu, dotyczące przede wszystkim zaburzeń funkcjonalnych. Podobnie jak wszystkie inne przypadki tego spektrum jest to zaburzenie rozwoju o podłożu neurologicznym, którego przyczyny na ogół nie są znane.

Jest to obecnie farmakologicznie nieuleczalne zaburzenie rozwojowe trwające przez okres całego życia, od okresu niemowlęcego (wg niektórych nawet prenatalnego) do późnej dorosłości; brak jest danych na temat objawów i specyficznych problemów w wieku podeszłym.

Ze względu na niewielkie nasilenie zaburzeń, Zespół Aspergera rzadko bywa diagnozowany przed pójściem dziecka do szkoły, gdzie najczęściej ujawniają się jego problemy związane z umiejętnościami interpersonalnymi i życiem towarzyskim.

Najbardziej typowe objawy występują w młodym wieku, później w miarę kształtowania się indywidualnych cech mogą się zmieniać, zanikać (rzadko nawet całkowicie), często zaciemniając obraz zaburzenia, dlatego diagnoza w dorosłym wieku jest jeszcze trudniejsza niż w dzieciństwie i wymaga przeprowadzenia profesjonalnej diagnozy.

Zespół Aspergera jest stosunkowo ?młodą? jednostką nozologiczną. To, jak również niewielki stopień wyrazistości objawów, brak wykwalifikowanych specjalistów i zespołów specjalistów powoduje, że znaczna część dorosłych z zespołem Aspergera nie jest świadoma przyczyny swoich problemów lub otrzymują inną, nieprawidłową lub znacznie zawężoną diagnozę, gdy nasilenie wtórnych zaburzeń staje się nie do zniesienia i decydują się szukać pomocy specjalistycznej.

Chociaż zespół Aspergera jest częściej spotykany niż autyzm dziecięcy, nadal jest rzadko rozpoznawany, a wielu specjalistów (między innymi w Polsce) ma ciągle znikomą wiedzę o tym zaburzeniu. Problem pogłębia fakt, że kryteria autyzmu i ZA są nieostre i w indywidualnych przypadkach może być bardzo trudno określić z jakim zaburzeniem mamy do czynienia.

Rzeczywiście trochę ostatnio o autyzmie czytałam. Zainteresowałam się tematem po przeczytaniu książki "Nie każdy jest Rain Manem" Anny Tyluk-Lenkiewicz. To taka autobiografia matki autystycznego chłopca, opisuje swoje samotne zagania z chorobą syna, szkołą i całym systemem. Samotne bo mąż nie wytrzymał opieki nad chorym dzieckiem i ją zostawił. Bardzo wzruszające. Aż postanowiłam się więcej o tej chorobie dowiedzieć. Z resztą w samej książce jest bardzo dużo informacji.

Hej wikaG, mogę pomóc . Mam narzeczonego z Zespołem Aspergera. Już 4lata z Nim jestem. Pozdrawiam...