Czy miłość istnieje ?

"nie poganiaj amora na każdego przyjdzie pora"
tylko tyle przychodzi mi do głowy.wierze,że każdemu jest ktoś pisany prędzej czy później:)
miłości nie szuka się na siłę...ona po prostu zjawia się sama...

witaj Milka 99 powiem Ci szczerze ze ja nie wierze w milosc , juz nie a przynajmniej w odniesieniu do mnie . Nie ma  sie co  ludzic ze w moim wieku  na  rencie nie ma  ma co liczyc . Dzieki za sms  i Tobie Madziu tez

dziekuje Irenko ja Tobie zycze zeby sie spelnilo to o czym marzysz . Czy dostalas maila ?  jaka cyfra sie wyswietla w adresie?

dziekuje . Ech smutno mi

co według Ciebie zmyslilem?

a kogo jesli moge wiedziec ?  ja nic nie musze robic ludzie sami zalatwia wszystko

SLAVEk jestes mlodym facetem,do wzięcia,a zachowujesz się jak bys miał 88 lat i cale życie juz za sobą!
Jesli tamte odeszły to znaczy ze nie kochały prawdziwie i nie ma czego zalować.Czy miłośc istnieje?Wierze że tak bo sama jej doświadczylam...i Ty tez zostaniesz pokochany!Myslę że nie ma człowieka na tej planecie który nigdy nie zaznałby miłości...więc czekaj cierpliwie. ..a raczej nie czekaj ona i tak sama przyjdzie w najmniej oczekiwanym momencie...

Czas pokaze,pokaże SLAVEk nie jestesmy sami w tym padole chociaz czesto tak nam się zdaje...Zawsze gdzies czeka Ktoś...

dziekuje ale ja mam net w telefonie i mala szybkosc to tak ze  piosenki czy wideo raczej odpada ale dziekuje za dobre checi . Jak moge  to buzka

napisz cos o Sobie . Jesli chcesz cos o moge wiedziec to zobacz moj profil

ale u Ciebie jest pusty profil wszystkie pola wolne

Miłość ISTNIEJE tylko pod warunkiem, że jest dojrzała i wzajemna. Nie słowa lecz czyny... Na Ciebie też przyjdzie pora. Ja jestem kobieta, mam 34 lata, mam męża, który ze mną nie sypia, raz mnie pobił, nigdy (7 lat małżeństwa) nie przytulił, nie powiedział, że mnie kocha. Jedynie, gdy spytałam czy mnie kocha mówił ...ychy... Czuję sie samotną mężatką. Poza tym mąż dba finansowo o dom, dzieci, mamy dosyć dobrze...materialnie. Co z tego jak ja płaczę w poduszkę? Poznałam innego mężczyzne rok temu, jest romantyczny, mówi o uczuciach, duuużo rozmawiamy, wspiera. Chcę się rozwieść bo poczułam smak miłości i uwierzyłam, ze są kochający mężczyźni. Mąż stwarza problemy, straszy odebraniem dzieci...To paraliżuje mnie przed złożeniem pozwu
Ech.. szkoda gadać.

Jednak wierzę w miłość, będę o siebie walczyła, byleby mi sił starczyło...

Przepraszam, wątek nie był o mnie, ale tak mi się skojarzyło, ja też rok temu nie wierzyłam w miłość.

Głowa do góry, każdy z nas zasługuje na szczęście.

...przepraszam pomyłka,,,

Wiem, że to nie ta kolejność, ale ten NOWY nie jest na pocieszenie. Nie szukałam nikogo na siłe. Wiem, ze on poczeka, o tym tez mnie zapewnia i mówi ze nic na siłe, ze muszę być pewna tego co robie. Brakuje mi chyba pewności siebie... Jednak chciałabym być kochana...tak jak właściciel wątku. Pozdrawiam:)

Sandra ja Cię nie potępiam jestem od tego bardzo daleka,znam troszkę życie i wiem że ciężko jest dokonywać trudnych wyborów .Jestem samodzielna mamą 3 już nie brzdący i też podjęłam się trudnego wyboru zostać i zwariować czy zwinąć żagle i żyć swoim normalnym życiem odpowiadać za własne błędy.Wybrałam ostatnią opcję i nie żałuję ale zrobiłam to przede wszystkim dla siebie .Czasami zdrowy egoizm jest lepszy niż trwanie w beznadziejnym i rujnujący związku.Czy jestem samotna nie ale nie jestem ponowną mężatką i nie mieszkamy razem .Boję się zaryzykować
a on też i trwamy tak już parę ładnych lat.Może dorosnę do poważnej decyzji ale na razie mimo że mam 41 lat nie chcę wchodzić w nowy małżeński związek bo nie jestem na to po
prostu gotowa.Chcę nacieszyć się swoją niezależnością

sandra,sandra

on po prostu manipuluje tobą i twoimi uczuciami..taki jakiś szantaż emocjonalny...
on zawinił ale ciebie obarcza odpowiedzialnością:( i pewnie dobrze wie,jak bardzo cię rani i sprawia mu to przyjemność:(:(czy zostać dla dzieci czy odejśc?- nie wiem...jeśli będziesz w tym trwała to prędzej czy później dzieciaczki też ucierpią:(

ja odeszłam...z synem...tylko byłam w troszkę innej sytuacji:( ale wiem jak się czujesz tak samo się czułam przez kilka lat:(
a czy jest możlowośc,że usiądziecie i na spokojnie porozmawiacie?

Sandra zrobiłam to dla siebie fakt.Ale po reakcja moich dzieci mnie zaskoczyła.Córka przytuliła i powiedziała ,,Mamuś już po wszystkim"a syn ,,Gratuluję pierwszej męskiej decyzji Mamo".Ostatnie z mojej latorośli oczekiwało dopiero przyjścia na świat.Syn miał wtedy 12 l a córka 7.Wiedza że to nie ich wina i nie miały z tego powodu traumy a to dużo dla mnie znaczyło.

Byłam kiedyś z moimi dziećmi u tego NOWEGO. Córka, mimo, że ma 5 lat to powiedziała, "mamuś on cię kocha, a tata nie. Ja to widzę". Zaskoczyło mnie to pozytywnie.
Boję się tego szantażu od mojego męża, że zabierze mi dzieci, choć ostatnio mówił, że może syn zostanie ze mną a córka z nim. Powiedziałam, że tak nie wolno.
Mąż na co dzień jest bardzo miły, sąsiedzi go lubią.Dobrze tez opiekuje się dziećmi. Tylko ze mną nie ma wspólnego języka. tak się zaczęło po urodzeniu 2 dziecka. On taka złota rączka i każdy ma z niego pożytek. Kosztem oczywiście czasu, którego nie spędzał ze mną. Znamy się 10 lat a może 4 razy byliśmy na spacerze.

Mam pytanie - czy jego rodzina ma rację, że jak mnie pobił TYLKO raz, to niepotrzebnie robię z tego "aferę"?

Ja nie potrafię o tym zapomnieć, tym bardziej, ze nigdy nie wyraził skruchy. Ja głupia na to liczyłam. Teraz gra mi na uczuciach. Ale robi to bardzo "dyplomatycznie".

Ostatnio musiałam wyjechać na 2 dni a on nawet nie poinformował mnie, że dzieci się rozchorowały. Miałam do niego pretensje. Zawsze jak gdzieś idę, nawet po zakupy, mówię, jakby się coś działo to dzwoń. On nie dzwoni - woli zostawić dzieci pod opieką sąsiadki. Robi mi chyba na złość.

Moje dzieci to przedszkolaki.
Jest mi żal siebie, bo naprawdę mam potencjał na stworzenie udanej rodziny. Nie udało mi się czuję się winna. dzieci bardzo mnie kochają, ojca też.
W trakcie małżeństwa zapadłam na nerwicę lękową, mąż zawsze udawał, że robię to jemu na złość. Jak dostałam raz ataku paniki przy jego siostrze to darła się na mnie, że mnie zaskarży do sądu, że znęcam się psychicznie nad mężem i teściową.
Ta choroba to nie przelewki. Biorę leki ciągle. Powiedziałam szwagierce, że skoro ona uważa, że ja tak świetnie się bawię podczas ataków paniki, to jej życzę tak dobrej zabawy.
Ona się na mnie drze a mąż stoi i patrzy. Właśnie podczas jednej z takich kłótni z jego siostrą on podszedł i mnie pobił. Była policja. Poradzili się dogadać.
Skąd mam wziąć odwagę?
Płaczę codziennie jest mi ciężko. Być może nie taki diabeł straszny. W końcu jest ktoś kto mnie kocha.
Przepraszam, że tak się rozgadałam.

Sandra człowiek który kocha i szanuje nie poniża i nie podnosi ręki na osobę z która dzieli życie.
Jesteś matką i masz prawo żądać żeby Cię informował o każdej rzeczy która dotyczy twoich dzieci.
Z tego co piszesz jest w stosunku do Ciebie raczej obojętnie nastawiony .Jesteś bo jesteś a jak Cię nie ma to też dobrze .A dzieci widzą więcej niż nam się wydaje i czasami warto ich posłuchać.Twój mąż traktuje je jak zabawki .Żonka niegrzeczna ściąga z półki ,żonka grzeczna znów na półkę.Wyrachowany drań

Skądś to znam
Też w oczach teściowej byłam gorszym gatunkiem,ale okazałam się w innych dziedzinach lepsza wiec była po prostu zazdrosna i jest do tej pory Zawsze było wszystko dla innych nic dla mnie i dzieci a jak poroniłam to  powiedział w szpitalu przy moich rodzicach że dobrze bo to nie było jego.A poroniłam bo jego mamusia zepchnęła mnie ze schodów.Trochę trwało zrezygnowałam z pracy w warsztacie za darmochę bo kieszonkowego to luby nie dawał dobrze że miałam rentę.I poszłam do pracy i zaczęły się schody jego mamuśka przychodziła z kolejnym kochasiem do mnie do pracy robili u mnie zakupy a w domu mojemu powiedziała ze mnie w pracy nie było.Pierwszą rzeczą jaką po rozwodzie kupiłam to samochód tym razem tylko dla mnie i dzieci a w zeszłym żeby doprowadzić jego mamuśkę do furii kupiłam samochód synowi .
Teraz wiem że żyję nie zarabiam kokosów ale skromnie pcham swój wózeczek do przodu i to jest cudowne uczucie.Tego Tobie Sandra życzę pięknych chwil w życiu ,uśmiechu na twarzy i radości z posiadanych dzieciaczków.A wtedy będziesz się mogła w pełni cieszyć miłością i odzyskasz szacunek sama do siebie.

milego popoludnia

To straszne:( ale skoro już nie chcesz o tym mówić to nie mowmy dobrze ze już nie musisz jej znosić i ze jesteś teraz szczęśliwa , a babsku życie pokaże samo jeszcze.

Tak wogóle to przepraszam Słavku35, że tak przypadkowo wtargnęłam na Twój wątek. Ale sam widzisz, każdy chce być kochany . Kobieta czy mężczyzna, kazdy szuka drugiej połówki. Często się mylimy, jednak ja wierzę w to, ze swoją własnie spotkałam;)
Pozdrawiam.

jest ok  Sandra

SORrY SLAVEK,faktycznie mój profil jest pusty...ale ja jestem nieogarnięta! 

O ....SORY ...jak zwykle czytalam posty i całą drugą stronę zgubiłam ,ale doczytalam! NO ale sie usmialam z tekstu ,marika1313...,,ja to bym babsko zaciupala''...tu takie smutne zyciowe dramaty ,i ten tekst no lzy mi plyna po policzku ze smiechu ,sory ...moze odreagowuje w ten sposób zle emocje //////SLAWKU  masz deficyt w milosci, zobacz ile ciepla zebrales od dziewczyn na forum ,znajdzie sie ktos kto Cie pokocha ,NAPEWNO!!!

Jejku,myślałam że to nastolatek pisze...patrzę a tu wiek 44 ...

sandra,sandra  -  "Być może dlatego, że mam ślub kościelny i będę "potępiona" przez księży i mamę, rodzinę..."  - jakie to głupie...

Z całą pewnością ten psychopata którego nazywasz mężem takich problemów nie ma.

Anula70 ma 100% racji - popracuj nad tym wszystkim czego Ci teraz brakuje abyś w kolejnym związku nie bała się potępienia.

sandra,sandra  -  "Być może dlatego, że mam ślub kościelny i będę "potępiona" przez księży i mamę, rodzinę..."  - jakie to głupie...

Nie wiem co masz na myśli mówiąc, że to głupie. (?)

Nie powinnam się tym przejmować, ale ciężko mi się żyje jak każdy kto koło mnie przechodzi, spogląda "spode łba" (brzydkie okreslenie) i nie odpowiada "dzień dobry" a jesli już dojdzie do jakiegoś komentarza, to wszyscy mówią - Dziewczyno, a co na to by powiedziała twoja rodzina, jak ty sie przed księdzem wytłumaczysz?
Ludzie wsród których mieszkam reprezentują "ciemnogród" i próbują mi go wpoić. To grupa wzajemnej "molestacji"
Tłuka mi do głowy. Ja nie jestem "zacofana", wiem, że to bzdura, ale dudni mi w uszach od takich staroświeckich komentarzy.

Wiem, że za dużo patrzą. Kiedyś słyszałam wypowiedź, że kobieta poniżana czy tez bita "powinna" odejść, bo żyjąc z kimś takim naraża swoje zdrowie - a to nie po katolicku.
Slavek - widzę, że jesteś bardzo wrażliwym człowiekiem.
Mam fajnego kolegę, w zupełnie innej części Polski.
Ma niecałe 30 lat, jako dziecko miał porażenie mózgowe w stopniu lekkim. Nawet matka mu dokucza. Jednak poznał dziewczynę, psycholożkę, która świetnie się z nim dogaduje.
Ogólnie to tego porażenia nie widać. Gra chłopak na wszystkich instrumentach ze słuchu, jest baaardzo inteligentny. jednak co z niego zrobiła matka, zamiast go chronić to popychadło z niego zrobiła.
Do czego zmierzam..., ze taki chłopak dla niektórych jest nic nie wart, a np. dla mnie to super kolega, dla jego dziewczyny wielka miłość.
Więc chyba nie ma co się przejmować małymi niepowodzeniami. Tylko tak trudno to wdrożyć w życie. Wiem to na własnym przykładzie.
takie forum pomaga;)

Miłości forum nie pomoże, ale kto wie...
Moja koleżanka ma męża właśnie z forum - jednak trzeba być ostrożnym.
Ale pomaga czasami podnieść się na duchu.
Wiem coś o tym.
Byłam kiedyś bardzo ponurym człowiekiem, potem korespondowałam z kilkoma osobami i tak mnie rozbawiły, że miałam humor duuużo lepszy.
Potem poszłam do pracy cała uśmiechnięta i co zauważyłam (?), że im więcej się uśmiecham tym ludzie bardziej do mnie lgną, rozmawiają i dostawałam dużo komplementów - nawet od kobiet (że jestem miła, uśmiechnięta, poztywna...).
Wtedy tez poznałam wiele nowych osób.
Sytuacja "padła" gdy dostałam manto od męża. Wtedy znów byłam smutna i na własne życzenie pozrywałam większość kontaktów. Po prostu byłam tak przygnębiona, że wolałam powiedzieć, że nie mogę się spotkać, bo to i tamto...niż spotykać się i mieć łzy w oczach jak widziałam jak moje koleżanki szaleją na parkiecie z mężami jakby mieli po 17 lat (a mieli ponad 40). Nie chciałam im psuć zabawy swoją kwaśną miną. Zresztą miałam lęki i depresję. Dłuuuga historia. Książkę mogłabym napisać.

HA...No wlasnie, sam to powiedziales,wiec walcz drogi Panie! TO dotyczy samego Ciebie , czemu taki  zrezygnowany jestes?Kiedys sie cos nie udalo i juz koniec? Smutek na cale zycie ?