Różnice w miłości

Ja bym nie uogolniala, dlatego nie podoba mi sie idea tego, ze jakis etap, gdzie kochamy ma byc najlepszy. Moim zdaniem takiego nie ma. Mozna miec nawet 40 lat i byc niegotowym na prawdziwe uczucie, a miec np 20 lat i byc duzo dojrzalszym i tworzyc cudowny zwiazek. Reszta to tylko stereotypy, ktore moga miec racje, ale tylko w zawezonej grupie ludzi i nie mozemy tam wrzucic kazdego.
No, ale ok napisze tak troche uogolniajac.
Sama na swoim przykladzie majac dopiero 19 lat uwazam sie za dojrzala osobe (raczej), ktora wie czego chce, kocha swojego partnera i mysle, ze jesli on czuje to samo co ja i nigdy nie zawiedzie mnie , nie zdradzi, to uda nam sie. Mysle powaznie o naszej przyszlosci. W byciu razem nie chodzi o ckliwe slowa, tylko poczucie, ze na tej drugiej osobie mozna polegac i ze mimo zawirowan pewnych zwiazek ma wielka sile.
Zwiazek ludzi okolo 30 - stki jasne , tez moze byc udany, zazwyczaj wiedza czego chca, maja dobra prace, mysla realistycznie najczesciej.
Zwiazek 40 latkow, to czesto zwiazek ludzi, ktorzy maja juz dzieci, wiec na pewno nie ejst latwy, jest juz bagaz doswiadczen i czesto ciezej wejsc w zwiazek.
No, ale oczywiscie ugolnilam, tak jak napisalam wg mnie nie ma idealnego czasu

Rozumiem, ale prawda jest, ze nawet majac 20 lat mozna byc dojrzalym czlowiekiem, ktory jest z partnerem, kocha go prawdziwie, no i w koncu usamodzielnia sie, zamieszkuja razem, slub i szcvzesliwe zycie. Zdarza sie. Nie mowie, ze bardzo czesto, lecz zdarza. Dlatego nie uwazam, bym cos zle napisala Zdaje sobie sprawe, ze pelnoletniosc nie zawsze rowna sie dojrzalosc, dlatego napisalam tez, ze mozna miec 30 lat i nie byc dojrzalym. No jasne, ze w wieku 30 lat mozna miec dobrej pracy, roznie sie uklada, dlatego dodalam , ze uogolniam. Zawsze w tkaich dyskusjach wkradaja sie uogolnienia, ja wolalam to dodac, bo wiem, ze swiat nie ejst czarno - bialy. Jasne, ze nawet 40 latka moze nie meic dzieci, dlatego tez napisalam zazwyczaj. Uwierz mi, staram sie, by bylo zrozumiale
Hmm, mysle, ze szalenstwo, szalona milosc moze spotkac tez 30 czy 40 latkow. No jasne, ze tak   No i moze tez przetrwac.

Tak to prawda, ale nawet nie majac jeszcze dobrej pracy lub nie majac w ogole mozna byc dojrzalym ogolnie mentalnie , rozumiesz ?   Wiadomo, ze do pelnej dojrzalosci mi daleko, ale to nie jest tez tak, ze jestem zupelnie niedojrzala. Samo to, ze ktos chce sie rozwijac to juz duzy krok do dojrzalosci i jak zaradny to kwestia czasu jak bedzie pracowal itp itd  No bo ilu ludzi, ktorzy maja dobra prace, ale jednak mentalnie nie do konca dojrzali ? No wlasnie..   Dlatego dojrzalosc to nie tylko dobra praca, to tez sposob myslenia .. a kwestia pracy to nawwt u mnie kwestia czasu i bede sie rozwijac coraz bardziej Powiedzmy, ze mowie o takiej dojrzalosci, zeby naprawde wiedziec czym jest milosc, byc wiernym partnerowi, byc stalym w uczuciach, ja taka wlasnie jestem. A to tez jakis plus, bo duzo ludzi w tych czasach tego nie rozumie. A przeciez temat glownie o milosci
A milosc w kazdym wieku moze byc piekna , o ile prawdziwa.. o tak

Co do tematu to chyba za wzorcowa pare uwazam moich rodzicow , 40 + , poniewaz sa jak widac dlugo razem, dbaja o siebie wzajemnie, rozmawiaja jak najwiecej, zawsze o sobie pamietaja i wspieraja sie w trudnych chwilach, rozmawiaja spokojnie zamiast sie klocic. To naprawde piekna para.

Hmm, ale przeciez sa pary, ktore poznaly sie w tak mlodym wieku i sa szczesliwe do dzis, a juz dajmy na to starsi ludzie. W ogole w czasach naszych rodzicow , dziadkow, to duzo ludzi wczesnie pobieralo sie i bylo duzo szczesliwych zwiazkow. Moi rodzice tez wczesnie sie pobrali generalnie. Teraz tez sa bardzo mlodziutcy ludzie, ktorzy widac, ze naprawde sie kochaja i zycze im szczescia. Dlatego nie rozumiem wzburzenia   Moim zdaniem mozna w tym wieku wiedziec co to prawdziwa milsoc, ale oczywiscie kazdy moze miec wlasne zdanie.

Ok. Wiadomo, ze czasem maja ciezej, bo faceci czasem szukaja tych mlodszych i moze one wydaja im sie paniami z odzysku, ale zawsze sa szanse   Zgadzam sie, ze starsi tez maja prawo do szczescia !  Bez dwoch zdan. Ja to w ogole jestem taka osobka, ze chcialabym, zeby kazdy byl szczesliwy na tym globie. Moim zdaniem moga pojsc gdzies rozwijac swoje zainteresowania, nawet szukac przez internet jak w zyciu ciezko, czasem mozna w pracy nawet kogos poznac, gdzies na imprezie u znajomych . Rozne sa miejsca.

nie , nie uwazam, ze bycie samemu gdzies w wieku ok 20 lat to tragedia. Nic na sile. Jesli nie ma nikogo kto Ci sie podoba wokol, to nie ma sensu wiazac sie, lepiej poczekac.

Wiesz ja mam 22 lata i tak na prawdę na imprezy nie mam czasu. Osobiście odradzam internet, nie wydaje mi się żeby to było dobre miejsce zwłaszcza jak szukamy faceta, który ma więcej niż 25 lat. O pannie z odzysku to można mówić o wdowie czy rozwódce, ale to że ktoś ma 30 czy 40 lat to nie znaczy że już ma coś takiego za sobą. Czasem zdarzają się 20 po rozwodzie, a podobno były szczęśliwe zakochane i piękna miłość jednak się po roku skończyła. Niestety często tak jest z tą młodzieńczą miłością

Nie uczepiłam się 19 latków, ale mam 2 koleżanki które były szczęśliwie zakochane, dojrzałe, własnie się się rozwodzą, a moja 22 i 23 lata, jednak nie były dojrzałe

Ja chodzę na kury i są sami żonaci Fajni panowie, dobrze sie z nimi rozmawia, ale czy tematem jest 19 i ich związki? Truskaweczko nie piszemy o Tobie i twoim szczęści serdecznie gratuluję Przeczytaj mój pierwszy wpis i na ten temat pisz Dobrze ?

ja znalazłem matematycznie rozpisane rodzaje związków
intymność=lubienie
namiętność=zadurzenie
zaangażowanie=miłość pusta
Intymność+namiętność=miłość romantyczna
zaangażowanie+namiętność=miłość niedorzeczna
intymność+zaangażowanie=miłość partnerska
intymność+namiętność+zaangażowanie=miłość doskonała

No jezeli kwalifikujesz mnie do 15 + , bo nie mam jeszcze ponad 20 lat, to w sumie dobre rozgraniczenie No wiesz, nadal mysle, ze to zalezy od konkretnej osoby, bo pewnie chcesz uslyszec, ze milosc 30 + czy jakos tak to ta najwspanialsza, ale nadal to bedzie zalezec od ludzi, nie ma reguly   Tak samo na mlode zwiazki tez nie ma reguly.
Coz.. kazdy zwiazek moze byc tym biznesem, nawet w mlodym wieku, wiec nie uogolniajmy, ze nie. Zalezy od czlowieka.
No ale ok, mam nadzieje, ze dostaniemy wiele dobrych postow od pan 30 + i podziela sie swoim doswiadczeniem z nami
Pozdrawiam !

fakt 16 latke ciężko ale od 13+ tak do 15 jest łatwo... bo chce być modna w szkole to szuka starszego sponsora i jest najmodniejsza w szkole bo ma fajny telefon... a tak naprawdę kur... się za 50 zł

Nie rozmawiamy o patologii! Temat dotyczy ludzi dorosłych, świadomych, a nie dzieci. Co więcej jak napisał, tego w żaden sposób nie da się nazwać związkiem, bo o związkach studentek ze sponsorem to jeszcze można polemizować , ale nie ten temat chciałam poruszyć.

Katbe nawet nie wiesz jak się cieszę, że napisałaś

Może pochwalisz się z własnego doświadczenia lub koleżanek jaka ona jest w poszczególnym przedziale wiekowy

Może opowiesz się co do tych związków przypominających spółkę? Czy widać w nich miłość? Pewnie masz znajomych właśnie wśród swoich rówieśników, może podzielisz się z nami swoimi spostrzeżeniami?

Swój związek rozpoczęłaś będąc bardzo młoda, czy twoje koleżanki, które rozpoczęły je później kierowały się innymi pobudkami, właśnie tymi ekonomicznymi, dopasowaniem społecznym?

Nie mam na myśli układu , raczej związek oparty na bardzie współpracy gospodarczej. Niestety dziś większość zapomina, że poza układem sponsorowany są też przykłady związków, przypominające bardziej spółki. To nie jest tak, że ja płacę i masz że mną współżyć, tylko dwoje ludzi zagonionych pracą dobiera sobie podobnych, na podobnym poziomie, wpisujących się w kanon. Czy można mówić o miłości jeśli kierujemy się właśnie takimi pobudkami?

Tyle rodzajów miłości ile ludzi - moim zdaniem. Każdy inaczej pojmuje to słowo - wystarczy poszperać na forum.
Dla jednych pradziwa miłość musi być koniecznie nieszczęśliwa, trudna i wymagająca poświęceń - jak nie czują bólu - to nie wiedzą że żyją.
Dla innych to bezwzględne posłuszeństwo drugiej osobie, próba podporządkowania swojego życia w zamian za uczucie.

Wypowiem się na swoim przykladzie.

Mając lat 17 przeżyłam pierwsze prawdziwe zauroczenie - wtedy wydawało mi się miłością po grób - dzisiaj jestem absolutnie innego zdania i z pobłażaniem patrzę na tamte porywy. Chłopak miał bodaj 21 lat, długie blond włosy i pięknie grał na gitarze. Amen. Nic więcej do szczęścia nie bylo mi potrzeba, świat był cudny, każda trawka idealna. Wprost unosiłam się nad ziemią. Pełne zaufanie - z mojej strony, absolutne przekonanie że na każde skinienie bylabym w stanie oddać swoje młode życie. Autentycznie.

Kolejne uczucie - duuużo słabsze dopadło mnie na studiach (ja studentka, on student, ten sam kierunek) -
w wieku jakiś 19-20 lat. Totalna walka o swoje, wieczna wojna damsko-męska. Wzloty i upadki. Absolutne niedopasowanie mentalne, emocjonalne, horyzonty totalnie inne. Wyszlo że facet ma na moim punkcie kompleksy. Za dużo wiedziałam, miałam za ambitne plany, wszystko było za... A on chciał po prostu po robocie wypić piwo i obejrzeć trochę sportu. Zero innych wymagań. Mnie rwało do świata. I wyrwało.

Następnnie w wieku jakiś 25 lat dopadło mnie ostro, zaborczo, pasjami. Kolega z pracy, podobne zainteresowania - o czymś przecież trzeba rozmawiać. Bardzo było niebezpiecznie, uczucia skrajne od miłości do nienawiści. Inna kultura, inne zwyczaje, inna rola kobiety w męskim społeczeństwie. Nie udało mi się nagiąć karku nawet dla uczucia - wnioskuję że nie było zbyt silne. Chociaż muszę przyznać że wtedy myślałam że z bólu autentycznie umrę tak jak stoję. Mimo prawdziwej chęci współpracy pewne rzeczy były po prostu nie do przeskoczenia, mialam wybór - albo całkowicie siebie zatracić jako osobę, Europejkę, kobietę w końcu wyemancypowaną, albo odpuścić i żyć normalnie. Wybrałam to drugie.

Ostatni raz dopadło mnie w wieku 28 lat. Różnica wieku, różnica zainteresowań, różnica pochodzenia, ta sama wizja świata, horyzonty, podobne marzenia. Powoli, drobnymi kroczkami, żeby nie wystraszyć. Gdy się zorientowałam - było po mnie.
Od pięciu lat jestem szczęśliwą mężatką, spodziewamy się trzeciego dziecka. Pełne zaufanie, pełne bezpieczeństwo, wspaniała namiętność w związku z tym. Podobamy się sobie. Ja mimo pretendowania do tytułu matki polki jestem kobietą zadbaną pod względem wyglądu i psyche. Dbamy o swój rozwój i nasz związek ewoluuje na zupelnie nieznane mi dotąd płaszczyzny. Jesteśmy po prostu dojrzali i to jest fascynujące. Nie ma dla nas tematów tabu, nie ma przepychanek damsko-męskich.
Do statusu majątkowego dochodziliśmy sami - najpierw każde z osobna, potem już tylko razem. Mamy wasną firmę, jasny podział obowiązków w domu i w pracy. Nie wchodzimy sobie w paradę. Staramy się wszystkie ważne sprawy konsultować przed podjęciem decyzji. Jest zajefajnie po prostu. Dopłynęłam do portu.

W takim razie zapraszam: http://www.netkobiety.pl/t21363.html
założyłam powyższy wątek w celu dodania otuchy Paniom piszącym w temacie o zdradach, kochankach, etc., twierdzących że nic już ich w życiu nie czeka. Masz tam dokładny opis.
Róznica wieku - 14 lat. Ja jestem młodsza.

Na marginesie - jak słyszę o poddających się 19 latkach ręce mi opadają niżej kolan. Mialam na studiach rzeszę znajomych, które na te studia poszły TYLKO I WYŁĄCZNIE w celu złapania męża.
Bo po 25 wiosnach - bez szans. Litości. W dzisiejszych czasach.
Moim skromnym zdaniem trzeba być nadzwyczaj dojrzałym i mieć mnóstwo szczęścia aby w tak młodym wieku stworzyć związek, ktory przetrwa do grobowej deski. Bardzo rzadko słyszymy przecież o staruszkach, którzy całe życie spędzili razem. Częściej syszymy o rozstaniach i rozwodach nie?

Moja świętej pamięci prababcia, kiedy robiąc maturę przyszłam do niej w odwiedziny - zawsze pytała: "No jak tam? Masz już narzeczonego?" Ja na to "Nie babciu, nie mam". "No tak" - mawiała ona - "stara panna, tak jak Monisia". Monisia to moja kuzynka o rok starsza. Miałam 17 lat (rok wcześniej poszłam do szkoły), Monisia 18.

Moja skromna rada dla młodego narybku - szanujcie siebie, polubcie siebie jako człowieka, kobietę. Wtedy jest dużo łatwiej zorientować się kiedy ktoś Wam robi krzywdę - wszystko jedno czy celowo, czy z głupoty.

Co do różnic w miłości - można je poznać dopiero nabierając dystansu. Trzeba sobie dać czas na żałobę, nie deprecjonować własnych uczuć, po prostu przeboleć. Wychodzi się z tego jako dużo silniejsza osoba, wiem czego oczekuję, na co sobie nie pozwolę, co jak boli. A zeby ich było - tych różnic - więcej niż dwie, no to trzeba trochę poszaleć

Myślałam, że wątek będzie się cieszył większym zainteresowaniem, że podobnie jak Kriss fajnie się będzie dzielić swoimi poczynaniami. Jak to było kiedy, było się młodszym jak jest teraz.

Niestety nasz narodowy sport czyli narzekanie wygrał ( szkoda, że nie jest to dyscyplina olimpijska )

Jak zauważyłam na forum najwięcej jest użalających się 18-22 latek które przeżywają, że są sam, na Boga w takim wieku samotność to chyba jeszcze nic strasznego, to nie jest średniowiecze, że w takim wieku to już stara panna!

Kolejną grupę stanowią panie 21-25 wielkie pokrzywdzone, dla których miłość była najważniejsza i kiedy okazało, się że małżeństwo to nie jest bajka to wielka tragedia. Może zamiast szukać faceta, trzeba było popracować nad samą sobą, nad własną wartością, na erudycją, a nie zajmować się głupotami!

To przykre, że nie chcemy się dzielić tym co piękne, bo lepiej jest sobie narzekać, jakie jesteśmy biedne i skrzywdzone przez los.

Ja mam 22 lata , jestem sama , nigdy z nikim nie byłam i jakoś nie płaczę dzień i noc z tego powodu Staram się cieszyć tym co mam i mam nadzieję, że kiedyś i mnie miłość spotka, może to nie będzie piękna i szalona młodzieńcza miłość, ale zawsze może być coś innego, może mniej porywającego, ale zawsze to coś