Pracuję z ludźmi i się w tym kompletnie nie czuję :(

Od niedawna podjęłam pracę po studiach. Nigdy wcześniej nie pracowałam, nawet dorywczo na studiach. Teoretycznie jestem przygotowana do wykonywania tylko jednego zawodu. To praca z ludźmi. Myślałam, że się przyzwyczaję (pracuję dopiero od niedawna), ale ja się męczę w tym. Tzn. niby idzie mi dobrze, jestem postrzegana jako miła i sympatyczna osoba, zaangażowana w pracę, ale chol***** dużo mnie to kosztuje. Praktycznie codziennie po pracy mam mysli, że to nie dla mnie, że ja już nie wytrzymam, ze sie do tego nie nadaje. Jest mi cięzko. W pracy często odczuwam jakiś lęk przed kontaktem, wstydzę się, jestem mało pewna siebie, nieśmiała. Oczywiście przełamuję to, ale to jest okupione strasznym samopoczuciem czasem. Tak naprawdę o tym, że mi to nie leży wiedzą tylko moi rodzice, bałabym się w ogole komukolwiek o tym powiedziec, bo wtedy to juz w ogole przekresle sobie droge w zawodzie (praca z ludzmi wymaga, zeby to lubic, a nie zeby deklarowac, ze sie tego nie lubi, a mimo to robic to). Caly czas mam poczucie, ze wszystkich oszukuje. Bo w pracy czasem czuje sie jakbym grala jakas role, a tak naprawde jestem zupelnie inna.  Niby pracuje z ludzmi, jestem sympatyczna, tego to przeciez wymaga, ale np. w domu jestem zupelnie inna osoba, czasem nawet gburowata, raczej malo wspierajaca dla otoczenia, czesciej to ja wymagam wsparcia dla siebie i ciaglego pocieszania mnie. Najgorsze jest to, że w chwili obecnej nie mam przygotowania do zadnego innego zawodu. I brne w to wszystko dalej, bo obecnie staram sie o dluzsza "umowe". Wiadomo, jak czlowiek sie stara o prace, to musi pokazac, ze jak najbardziej mu na niej zalezy, ze to wlasnie chce robic w zyciu, a ja? Ja sie stram, bo taka jest droga po studiach - obronic prace i szukac pracy w zawodzie. Zreszta rodzice wymagaja juz ode mnie (i sie nie dziwie), ze zaczne wreszcie zarabiac pieniadze, a moge to zrobic chyba jedynie robiac to do czego mam przygotowanie. Studia wybralam dlatego, ze interesowal mnie kierunek, pzredmiot. Milo mi sie studiowalo, z dobrymi wynikami. Nigdy nie patrzylam przyszlosciowo, w sensie, czy bedzie mi odpowiadal dany zawod, czy bede mogla go wykonywac bez wiekszych oporow i zarabiac pieniadze (juz nie mowiac o robieniu tego co sie lubi). Na studiach wiele razy mialam mysli, ze jednak nie chce tego robic, ze to nie dla mnie, myslalam tez o rozpoczeciu drugiego kierunku, nawet dostalam sie na jeden, ale niedopatrzylam formalnosci i nie moglam go rozpoczac (byc moze moja wola byla za slaba). Moi rodzice zawsze mi powtarzali, ze praca to nie zabawa, ze kazdemu sie nie chce do pracy chodzic, ale czlowiek odpowiedzialny i dorosly po prostu sie z tym godzi, ze musi do pracy chodzic, i ze nie ma tak, ze sie do pracy chodzi z checia, bo nikomu sie nie chce, ale jak trzeba to trzeba i ze sie przyzwyczaje. Tylko, ze ja nie mam problemu z tym, zeby rano wstawac, wracac pozno itp itd, tylko ze specyfika pracy. Czesto ludziom zadaje sie pytanie: czy lubisz to robic? Ja moge odpowiedziec: nie. Tylko, ze ja zawsze w zyciu zmuszlaam sie do wielu rzeczy, moj tata wychodzil nawet z zalozenia, ze jak ktos np. nie radzi sobie z matematyka, to potem czesto na przekor zostaje matematykiem itp. Juz raz u mnie w pracy padlo pytanie: i co , odpowiada Ci to? Co mialam powiedziec... Ostatnio kategoria typu: coś mi odpowiada lub nie, nie istnieje dla mnie, bo juz sie praktycznie przyzwyczailam do cieglego robienia tego, co mi przychodzi z wielkim trudem i oporami . I nie wiem, czy ja po prostu niczego nie lubie i ze wszystkim mialabym problem, czy to chodzi o taka prace:(. Najchetniej widzialabym siebie w labolatorium jakimś, czy gdzies w biurze ale przejscie do wykonywania tego typu zawodu z mojego zawodu to bylby smiech na sali:( Plusem mojej pracy jest to, ze praktycznie od samego poczatku ciesze sie prestizem spolecznym. Nie ma mowy o zlym traktowaniu w pracy, bo sie licze. Ale chyba bylabym w stanie to poswiecic, zeby robic cos, co przychodzi mi latwiej i nie powodue, ze kazdego dnia chce mi sie plakac:( Sorry, jesli to jakies zawile bylo do zrozumienia.