Zbyt dumna?

Witam,
Męczy mnie coś od jakiegoś czasu, mianowicie dostrzegłam wyraźnie to że jestem cholernie dumną osobą. Nigdy nie uważałam tego za super wadę, trzeba się szanować, mieć własne zdanie, jednak ostatnie zdarzenia dały mi do myślenia, że chyba przesadzam... Może zacznę od tego, że ja nigdy nie napiszę pierwsza na gg, lub smsa zwłaszcza do chłopaka. Mam poczucie, że na pewno wtedy bym w czymś przeszkadzała, a nawet jak sie raz na rok przemogę i napiszę, a ta osoba nie odp. zaraz to juz mam potwierdzenie, że nie było trzeba w ogóle pisać. Kiedy byłam z byłym chłopakiem, też nieraz duma dawała o sobie znać, nie przeprosiłam pierwsza, czekałam aż napisze. Nie raz wygarniał mi że jestem zimną osobą. On zerwał a ja jeszcze bardziej zamknęłam sie w sobie. Teraz od roku gadam z innym chłopakiem, pierwsza napisałam moze z 2 razy, on niemal codziennie czasami dochodziły do tego smsy. Ostatnio zaczęło coś miedzy nami się psuć, on coraz częściej znika na pół godziny w trakcie rozmowy a mnie to totalnie irytuje, tydzień temu mu wygarnęłam, że jeżeli nie lubi ze mną gadać to niech mi to powie a nie dziwnie igra z tym wszystkim. Wszystko komplikuje fakt, że on przyznał, na początku roku że mnie kocha. Ja byłam w totalnym szoku wtedy, ale on jakoś tak uparcie to powtarzał, dawał znaki, że mu zależy przysłał mi śliczny prezent na urodziny. Jednak jakoś coś się zaczęło psuć po jego studniówce, on poszedł na nią z dziewczyną zapoznana przez kolegów, mówił że miła itp, ale że ja jestem lepsza, tak się droczyliśmy o nią. Jednak zauważyłam, że zaczął często o niej mówić, że umawiają się na kawę zeby oddać mu coś ze studniówki itp. Czasem miałam poczucie, że mówi tak żeby wzbudzić we mnie zazdrość co mu się udało, ale ja nie dałam po sobie tego poznać. I nie wiem, czy nie zrobiłam błędu wtedy... Jakieś 2 tyg. temu jego stosunek do mnie się zmienił, niby pisze ale czuję że jest jaky nieobecny, niby prawi komplementy mówi że chce być tylko ze mną, ale potem znika bez słowa na pół godziny. A ja się złoszczę. Czasem pokazuję mu to, że jestem niezadowolona, ale on po tamtej awanturze mam wrażenie zmienił do mnie nastawienie (jak mu wygarnęłam, że po co pisze, zaczął zaprzeczać, zapewniać mnie że z jego strony nic się nie zmieniło, że mnie kocha i uwielbia ze mną rozmawiać). I duma sie odzywa, niestety. Bo ja nigdy pierwsza nie napiszę do niego nawet jak widzę że jest na gg. Ostatnio w sobotę, pierwszy raz nie odezwał się mimo że był praktycznie cały dzień na gg, bardzo mnie to zabolało, napisał dopiero o 22, więc juz sie nawet nie odezwałam. Następnego dnia mówił mi że był z tą koleżanką na kawie. Było mi źle. Trochę w zemście napisałam, że ja byłam z kolegą w kinie i że w ostateczności poszliśmy na komedie romantyczną. On zaczął żartować, że to była randka itp. ja zaprzeczałam on że cieszy sie moim szczęściem i że chodzenie do kina to randka. Wykorzystałam okazję i w żartach zarzuciłam mu, że on tak mówi na mnie, a z tamtą też chodzi często na kawę, on powiedział że załatwiali interesy (dawał jej zdjecia ze studniówki) i że ona obiecała mu przesłać cos na ustną maturę. Na początku mówił mi że nie chce się z nią spotykać, że jest dziwna, a teraz tak naprawdę ciagle maja jakieś wspólne "interesy" i ja jakoś nie widzę, jego początkowego zaparcia, wręcz na fb często on komentuje jej opisy, droczą się. Potem wyszło przez przypadek że ja go w trakcie tej rozmowy zablokowałam... ja tego nie zauważyłam i myślałam że znów znikł swoim ostatnim zwyczajem. Wtedy napisał do mnie jego kolega z którym on mnie zapoznał, bardzo fajny chłopak. I tak w trakcie rozmowy znikł na 20min, jak wrócił powiedział, ze on mu się żalił. Jakoś nie chciałam wyjść na natręta wiec tylko zdawkowo spytałam ze o co, a on wyskoczył mi że z kim byłam w kinie... Totalnie mnie to zamurowało, bo widać tamten mu o tym powiedział, to zaczełam sie śmiać, że on taki papla i wszystko powiedział a ten kolega powiedział, "no przecież mówiłem że sie żalił" (zrobiło mi się miło, bo pomyślałam że może jest o mnie zazdrosny) i dodał, że czemu go zablokowałam... dopiero wtedy zauważyłam, ze faktycznie, jest bloknięty. Odblokowałam go, a on po jakiś pół godzinie wrócił na gg i napisał mi że my sie tutaj droczymy a ty mnie blokujesz, i że to nie było miłe, ja mu powiedziałam, że to był przypadek, że nie zrobiłam tego umyślnie. On powiedział, że pomyślał że nie chcę go słuchać, mam go dość dlatego go zablokowałam. Potem rozmowa toczyła się normalnie. On jednak od jakiegoś czasu mówi mi że ma dużo na głowie i że za dużo mysli... A ja już oczywiście w głowie snuję plany że on juz mnie nie lubi i że woli tamtą... Wczoraj niestety znów się popsuło. Wieczorem gadaliśmy, śmialiśmy się i on znów zniknął, wkurzyłam się. Wrócił ale napisał, że musi iść bo siostra go denerwuje i przez nią idzie z kompa. Ja nic mu nie odp. (nie chcę żeby myślał, że tylko czekam aż łaskawie do mnie napisze, że się rzucam na jego slowa). Zaczęłam oglądać film... a tu patrze po pół godzinie on wchodzi znów na gg i nawet do mnie nie napisał (fakt, nie odpisałam mu na dobranoc, bo chciałam odczekać chwilkę) i zrobiło mi sie totalnie źle... Może myślał że sobie poszłam, dlatego wrócił (ja zawsze jestem na niewidocznym na gg). Najbardziej mnie boli to, że gdy ze mną gada to ostatnio po 22 już znika, bo nigdy go gonią, albo że idzie spać bo szkoła, ale gdy mnie nie ma oficjalnie to siedzi do 24... dziwnie mi z tym, nie wiem co robić. Już nawet smsa nie napisze... Kiedyś jak znikał wcześniej, to zasze coś tam jeszcze zagadał teraz nic.  Ja go chyba zaczęłam kochać, niestety gdy mi zaczyna zależeć to widać mu przestaje. I nie wiem czy to ja za dużo od niego wymagam, że tak się złoszczę o wszystko (jak inne osoby olewaja mnie na pół godziny to mam to gdzieś) bo czuję że tym sama go od siebie oddalam. Nikt nie lubi być z zołzą, jednak to silniejsze odemnie, jak widzę że nagle sobie znika a jest na gg, że już nie gada ze mną jak kiedyś, zrobił się trochę taki anemiczny, ja się rozpisuję, a on tylko buźkę da... nie mówię że zawsze, on też czasami o czym sie rozgada, tylko potem znika i cały czar rozmowy tak naprawdę licho bierze. Może go męczy to, że ja jestem taka bierna, że tak naprawdę jak on nie napisze, to wie ze ja sie nie odezwę. Tylko że mam poczucie, że jego zmiana jest wynikiem rozmów z tamtą dziewczyną, on nieraz mówi, że on już sobie znalazł idelaną partnerkę mi wtedy jest miło, ale jest nie konsekwentny w tym trochę... A moze ja przesadzam co? On w sumie lata za mną niedługo 2 miesiące (znamy prawie rok już) a ja nic mu nie powiedziałam jeszcze że jest mi coraz bliższy (bo i okazji tak naprawdę nie było, już nie gadamy od serca jak kiedyś) moze jak każdy facet męczy go to i zaczał dostrzegać że tamta jest blisko, że jest miła, szalona jak on, że mają jakieś wspólne tematy... A ja? Jestem w sumie tylko internetową koleżanką. Choć po tej rozmowie o moim kinie on nagle wrócił do tematu spotkania, że musimy sie zobaczyć itp. Ja na razie nie chcę, bo on ma niedługo mature i musi się uczyć a poza tym, ja nie czuję sie na siłach, bo spotkanie moze się różnie potoczyć. I nie wiem, czy to ja mam po prostu za wysoko zadarty nos względem niego, czy po prostu chciałabym, żeby był jak kiedyś... A wtedy pewnie odważyłabym mu się powiedzieć że coś zaczynam czuć, Bo teraz nie wiem na czym stoję, mówi że kocha, ale ja mu nie do końca wierzę ostatnio, boję się że on mi za tydzień napisze że jestem fajna ale to sesnu nie ma totalnie. I sama sobie robię mętlik w głowie Bo moze on mnie sprawdza, czy mi zależy a ja co mu pokazuję? Że nie. Poplątane to wszystko