Związek - sposób na szczęście, czy interes?

Ja niestety nie jestem takim optymistą w sprawie kondycji związków w społeczeństwie . Ludzie nie potrafią ze sobą rozmawiać , nie szanują się na wzajem oraz nie szanują samych siebie , idą na łatwiznę , co zostało już wyżej opisane . Często słyszę , jak to zadurzeni w sobie wymieniają się słowem "kocham cie" , a zaraz widzę ,jak się na wzajem źle traktują ,rozstają się , schodzą i tak w kółko , sami nie wiedzą czego chcą ,albo wiedzą tylko nie potrafią się do tego przyznać .
Potem mamy takie obrazki , 30 lat ,samotny/samotna , parę związków na karku , czasami nawet już po rozwodzie , a kobiety już z dziećmi bez ojców , a raczej z ojcami , ale bez prawdziwej , zdrowej rodziny .
Nic na to poradzić nie możemy , ile ludzi , związków , tyle indywidualnych scenariuszy , ja liczę wyłącznie na to ,że uda mi się znaleźć taką osobę , która będzie chciała ze mną podjąć trud budowy szczęśliwej rodziny , oboje w tym wytrwamy i na starość będziemy mogli sobie szczerze powiedzieć ,że było warto .

Ale powiedzmy sobie szczerze, teraz także zdarzają się małżeństwa z rozsądku. Tyle, że wcześniej ingerowały w to osoby trzecie. A teraz sami sobie warzymy tego piwa. Czy małżeństwa dla kredytu sie nie zdarzają? Młodzi ludzie nieznając się długo postanawiają ze sobą zamieszkać. A, że żyjemy w dobie konsumpcjonizmu jak Anemonne zauważyła gdzie pieniądze i chęć posiadania gonią wszystko zaczynają sie wspólne plany. I właśnie wtedy te plany stają się celem tego związku - potrzeby pierwszej kategorii. Uczucia idą w odstawkę, często uczucie zastępuje euforia po osiągnięciu pewnego celu. A potem "kochanie" można usłyszeć właśnie przy jednej z tych rzeczy. Przykładem jest para moich znajomych, którzy wzięli ślub dla kredytu na mieszkanie. Ale to był tylko początek. Potem na kredyt dawali im pieniądze rodzice. A swoje zarobione wspomniana para wydawała na inne "najpotrzebniejsze rzeczy". W końcu doszli do wniosku, że to był błąd, zbyt pochopna decyzja i że wcale nie jest tak fajnie jak im sie wydawało.

Tak naprawdę nie wiele się zmienia. Gdyby nasi dziadkowie posiadali takie środki komunikacji i możliwości dostępu do nich, jak my, pewnie mielibyśmy okazję przekonać się, czy traktowali małżeństwo za świętość i co przez tę świętość rozumieli.

Każdy z nas pewnie czytał lektury i pamięta życie uczuciowe bohaterów, a jeśli nie, to pewnie, ten wywód o nich przypomni.
 
Z moich obserwacji, także współcześni "dziadkowie" i przyszli dziadkowie potencjalnie powielają pewien schemat rodzinny, i tak np.:
małżeństwo (ONA i ON /ONI) z ponad 40letnim stażem, oboje z tzw. dobrych rodzin, doskonale wykształceni i majętni:
ON - idealny ojciec, dziadek; od ponad 15 l. w podwójnych związkach (od 3. z tą samą), "niezależny", niewierzący, jak o sobie mawia - hedonista, perfekcjonista, najchętniej żyłby na garnuszku kochanki
ONA - rozpieszczona jedynaczka, perfekcjonistka, żyjąca życiem 2. dzieci i 4 wnucząt, głęboko wierząca, akceptująca "zachcianki" męża, byleby nie naruszał majątku wspólnego i nie paradował publicznie z kochanką na oczach dzieci i wnuków, wzór idealnej matki i babci, ukierunkowana na wychowanie i wypełnianie zachcianek wnucząt, organizatorka ich wszystkich wolnych chwil. Dlatego doskonale wypełnia również czas męża, jako dziadka i ojca, który jest do dyspozycji na każdą okazję i oczywiście bezdyskusyjnie za wszystko zapłaci;
ONI najchętniej fikcyjnie ożeniliby syna geja byleby fama rozeszła się o jego ślubie wśród znajomych. Pomnażają wspólny majątek i wpajają wnukom, że tylko dążenie do ich ideału ma sens.

Oczywiście, że jest to rodzaj interesu, opierającego się na zasadzie "jak mi coś dasz, to i ja ci coś dam, a jak nie dasz, to mam inną/ innego i będę obok ciebie na następne 40 lat by udowadniać, że nasz związek jest idealny, oparty na tolerancji i liberalny. Ten święty związek i "mądry układ", nawet jeśli wieje chłodem. 

Ironizuję, a jednak wielokrotnie pytana przez jego kochankę, co ja bym na jej miejscu zrobiła, nie potrafię zająć stanowiska. Chciałabym coś mądrego doradzić i nie umiem. Wielokrotnie widziałam ich bliskość i trudno było mi uwierzyć, że jest żonaty (taki staż!) i może jednocześnie obdarzać uczuciem moją siostrę, która też nie może się bez niego obejść, choć jak widać ma dylemat, gdyż "z tego pieca chleba nie będzie"...

Co powinnam jej doradzić?
może to powinien być temat na nowy post.?