Czy pytać o przeszłość?

Jasne przepytaj go Jak nie wiesz jak się robi profesjonalne przesłuchanie polecam kpk

Żart

Szczerze, to też chciałabym na twoim miejscu to wiedzieć. Dziewczyna mająca 20 lat i 28 letni facet hmm trochę różnicy jest. Może wart zapytać . Lepiej jak to zrobisz delikatnie, daruj sobie ankietę

Delikatnie, możesz go zapytać ile miał kobiet i dlaczego mu nie wszyło. Czy myśli czasem o nich, ale zrób to w takiej chwili która jest tylko dla Was Może nie przez sms, czy cześć ile kobiet miałeś? Raczej powoli w formie rozmowy.
Podobno panowie koloryzują jak opowiadają coś swoim kolegom, "liczy się szacunek w grupie"

a jestes typem zazdrosnicy? bo jesli tak, to lepiej, zebys za bardzo nie wnikala w jego byle. po co sobie utrudniac zycie? ja mysle, ze im mniej bedziesz wypytywac, tym lepiej. to zrozumiale, ze jestes ciekawa, ale im mniej wiesz tym lepiej spisz:)

Jestem niestety okropnie zazdrosna, ale bardziej o kobiety, z którymi na przykład teraz pracuje. Oczywiście robię dobrą minę do złej gry, ale wkurza mnie, że dzwonią do niego niby służbowo, ale jednak. Może powinnam dać sobie spokój, bardzo boję się, że było ich dużo, że były bardziej doświadczone ode mnie i lepsze w łóżku, choć tego i tak mi nie powie. Na szczęście.

Mi zajęło 3 lata dowiedzenie się o jego przeszłości (która zresztą nie była imponująca aczkolwiek bolesna).
Sama nigdy nie pytałam. Tu się od siostry dowiedziałam (wymsknęło jej się), tu od matki, jak popił to sam co nieco powiedział i tak powolutku poskładałam puzzle. Aż w koncu powiedziałam wiem to i to,a le dla mnie to za mało a jestem ciekawa.
Sam opowiedział wszystko.

I ostrzegam czasami taka ciekawość nie jest wskazana bo może nie zle zaboleć

Nie dopytuj się! To przeszłość, która powinna zostać za Wami. Jest teraz z Tobą, i jedyne, co powinno zaprzątać Ci głowę, to teraźniejszość.

Sama piszesz, że jesteś typem złośnicy- podobnie jak ja. Ja zadałam jedno pytanie o jedyną, poprzednią dziewczynę mojego chłopaka. Jaka ona była?
Odpowiedział.
W samych superlatywach.

Że była wyjątkowa, że rozumieli się bez słów, i nie pamiętam dalej co, bo poczułam koszmarną, przenikającą mnie zazdrość.
Irracjonalną zazdrość, bo to przecież przeszłość, ALE.
Wyleczyłam się z tego, ale to jedno pytanie było pierwszym i ostatnim jeśli chodzi o byłą.

Dlatego radzę Ci, nie pytaj, nie kombinuj, bo zwariujesz. A przecież jest dobrze, czyż nie?

mój przed ślubem i po ślubie milczy, mówi że to etap zamknięty, a ja się nie dopytuje, wiem tylko że kogoś miał przede mną i to na poważnie. Może to i dobrze czasem nie wiedzieć.

A mi kiedyś wróżka powiedziała, że spotkam kogoś kto będzie nieuczciwy wobec mnie i że najpierw powinnam zapoznać się z jego przeszłością;)
A tak na poważnie, ja lubię wiedzieć jak najwięcej o kimś kto jest dla mnie ważny i chyba chciałabym znać jego przeszłość.

Niewiele kobiet jest w stanie spokojnie przejść do porządku dziennego nad nadmiarem informacji z przeszłości faceta. Jednak uważam, że coś wiedzieć należy. Nie mówię o wypytywaniu z kim, kiedy i jak to robił, ale jakieś ogólne pojęcie o tym czy jej mężczyzna ma za sobą jakieś poważne związki, ile, dlaczego się rozpadły może nam dużo powiedzieć o naszym partnerze. Zasadniczo uważam, że pytanie o przeszłość seksualną nie ma sensu, ale o związki - ma. Nie umiem sobie wyobrazić sytuacji, kiedy wiążę się z facetem w okolicach 30-tki i nie wiem nic o jego minionych latach. Dla mnie to by była jakaś naciągana amnezja.

Kobietko - u Ciebie bym się trochę niepokoiła tym omijaniem tematu. Zapytaj go wprost, może być w formie żartu, np czy był w jakiś dłuższych związkach czy zaliczał tylko przygodne panienki. Tylko w żadnym wypadku nie wypytuj o szczegóły, bo z Twoich postów wynika, że możesz tej wiedzy nie przyjąć lekko.

Czasem lepiej nie wiedzieć i zostawić przeszłość za sobą. Mężczyźni mają do tego większą skłonność, a my kobietki - nie bardzo
Mnie tam męczy czasem, jak nawet wypytywałam o to i uzyskiwałam odpowiedzi.
Skryty mówisz? To z introwertykami ostrożnie. Sama jestem i nie lubię jak mnie ktoś napiera, ale ludzie są różni.  Może szczera rozmowa po prostu?

A ja chciałam wiedzieć i wiem. W towarzystwie mojego często słyszy się imiona osób, których jeszcze nie poznałam. Byłam ciekawa i zapytałam wczoraj (po 3 miesiącach bycia) czy może mi coś opowiedzieć o swojej przeszłości, jeśli jednak uznaje to za coś nieważnego to zrozumiem i nie będę ponawiać pytania. On uśmiechnął się i opowiedział o swojej rodzinie, o rodzeństwie, w końcu przeszedł do byłych kobiet, jak to było, czemu się rozpadło i jaki jest teraz jego stosunek do danej panny.

Czy ta informacja mnie uszczęśliwiła? Wydaje mi się, że tak. Teraz mam pojęcie, czemu pewne tematy wobec niektórych osób są unikane, dlaczego do pewnych osób ma taki a nie inny stosunek. Taka rozmowa dała mi wiele, a przede wszystkim możliwość poznania go jeszcze bardziej.
Ale największą radość sprawia mi to, że mi ufa i bez większego problemu mógł się przede mną otworzyć i opowiedzieć o naprawdę ciężkich przeżyciach, niczego nie ukrywając.

Wydaje mi się, że powinnaś spokojnie zapytać czy chce podzielić się ze swoją przeszłością z Tobą czy nie. Nie zadawaj żadnych pytań, tylko po prostu pozwól mu powiedzieć tyle na ile sam chce, bo inaczej poczuje się jak na przesłuchaniu (tego na pewno nie chcesz). A tak jak Ty sama (i każda inna kobieta) musi mieć poczucie pewności, zaufania a z czasem bardziej się otworzy.

Mój pierwszy chłopak był bardzo wylewny i mnie to drażniło. Wiedziałam z kim i gdzie, i co lubiły. Drażniły mnie te opowieści skrajnie, a było ich naprawdę dużo. Przez 5 lat słyszałam chyba wszystko. Nawet o tych panienkach, z którymi mnie zdradzał, taki kochliwy był Piotruś Pan, kurna

A ten, z którym spotykam się w zasadzie od wczoraj na takiej zobowiązującej płaszczyźnie, mówi mi to, co uważa, że powinnam wiedzieć. Nie do końca dobrze mi z tym, bo patrzę na niego przez pryzmat utraconej, wielkiej miłości, której efektem było poronienie kobiety, z którą był. I którą kochał. Z jednej strony dobrze mi wiedzieć, bo wiem, że jest szczery tak jak i ja wobec niego. Ale z drugiej strony... nie wiem czy chciałam to usłyszeć. Pewnie mało która, chciałaby wiedzieć.

Sprowokowanie rozmowy to wcale nie taka łatwa sztuka, niestety
Mi się udawało przy jakimś wymagającym filmie poruszać kwestie swoich doświadczeń, które były np. na ekranie przedstawianie. Albo w książkach. Parę razy się udawało, bo wtedy rozmowa sama zaczyna się napędzać.

Spokojnie. Skąd możesz być tego pewna? Znasz go dopiero 3 miesiące, a człowieka poznaje się całe życie, więc jego reakcji pewna do końca nie będziesz. Jeśli na spokojnie zapytasz to może się ugnie. Ale jeśli nie to broń boże nie załamuj się. Uszanuj jego wolę. Może dla niego to będzie za szybko, za wcześnie. Daj mu czas, a potem, za jakiś czas ponów prośbę.

Co do sprowokowania rozmowy, to trudna sztuka, którą raz próbowałam ale mi nie wyszła ;/

A ja powiem tak, Mnie taka wiedza na temat jego przeszłości otworzyła oczy i z dnia na dzień pomimo chemii motylkow itp. Uznałam, że to koniec. Poprostu po takiej dawce szczerości odechciało mi się czegokolwiek. Wcześniej znałam ogólny zarys jego przeszłości szczególy Mnie dobiły.NIe żałuje że się dowiedziałam bo to mi pomogło wyplątać się z tego-ale bolało! Bo przez tyle czasu widziałam w nim innego człowieka

Co za dużo, to niezdrowo. Niektórzy mają problem z rozdzieleniem tych informacji.
Ano, widzisz, ja też tego wiedzieć nie chciałam Mnie to kompletnie nie interesowało, a takie kwestie jak powaga poprzednich związków sama musiałam sobie wyłuskać.
Faceci, niby prości jak cep, a tyle zachodu z nimi.

Czarna - Osoby z związku muszą być świadome, że nie mówi się wszystkiego. Nawet największe uczucie można zabić takimi kwestiami..

A Czarny Łabędź - fakt, dobry, ale wątków takich nie uświadczysz

ja o byłych mojego faceta wiem dosłownie wszystko... i to nie dlatego, że pytałam. sam poruszał ten temat i opowiadał. na początku dziwnie mi z tym było, ogólnie było dla mnie dziwne, że opowiada o swojej przeszłości. ja tego tematu staram się unikać, bo wiem, że nie jest zbyt wygodny. no i własnie - im mniej wiesz, tym lepiej śpisz. staram się blokować negatywne odczucia i podchodzić do tego neutralnie. powiedziałabym, że jest trudno, ale w sumie niee.

Znam to doskonale, też przechodziłam przez faze "czy aby nie jestem jedynie zabawką". Wiesz wiedzieć wszystko to nie jest dobre wyjście - czasami człowiek ma pewne sprawy, o których wolałby nie mówić, nie wspominać innym (sama mam pewne tajemnice i choć korci mnie by wyjawić je mojemu, to się powstrzymuje - to nie odpowiedni czas jeszcze).
Może i tak samo jest z Twoim?? Możliwe, że jemu się wydaje iż dla Ciebie będzie lepiej jak nie bedziesz wiedzieć...