Czy ja Zwariowałem ?

Witam, to ja jestem tą "Myszką", konto założone przez zZakochanego abym mogła się również udzielic w jego temacie . Rzeczywiście cała ta sytuacja wygląda dośc żenująco, patrząc chociażby na różnicę wieku jaka nas dzieli. Faktem jest, że poznaliśmy się 2 lata temu i mimo życia w dwóch różnych światach oraz mimo różnicy wieku potrafiliśmy odnaleźc wspólny język. Jeśli chodzi o mnie to ujął mnie tym, że mimo młodego wieku można było z nim porozmawiac o wszystkim. Po miesiącu czasu wiedzieliśmy już o sobie praktycznie wszystko (włącznie z ulubionymi kolorami, potrawami itd), co dla mnie było dziwne ponieważ o moim mężu nie wiem nic po 7 latach małżeństwa . Przez te 2 lata dał mi dużo ciepła i wsparcia (czego nigdy nie otrzymałam od męża). Ja ze swojej strony starałam się dac mu to samo, ponieważ wiedziałam że na to zasługuje. Mimo wieku okazał się bardziej dojrzały niż większośc facetów po 30-tce. Miał wiele problemów m.in. alkochol, narkotyki, rozboje - wszystko przez złe towarzystwo na jakie był skazany od dziecka. Dzięki swojej dojrzałości i jako takiemu mojemu wsparciu potrafił w ciągu pół roku zerwac ze wszystkim. Dziś sam twierdzi, że był dupkiem i nie wie jak mógł tak postępowac. Starałam się przez ten okres uświadomic mu, że jest inteligentnym i wartościowym człowiekiem, dzięki czemu na dzisiaj ma już masę pięknych planów na przyszłośc. Nigdy nie dałam mu powodu żeby poczuł do mnie coś więcej niż tylko przyjaźń, mimo to od jakiegoś czasu Zakochany93 zaczął marzyc abyśmy byli razem. Pomyślałam, że dobrym wyjściem bedzie jeżeli spotkamy się po tych 2 latach znajomości, co byłoby okazją aby zobaczył, że życie nie jest takie proste jakby mogło się wydawac. Miałam nadzieję, że się wystraszy tej całej odpowiedzialności jaka spada na człowieka w dorosłym zyciu, kiedy są dziec, praca i obowiązki. Poza tym nie jestem obdarowana przez naturę pięknym wygladem na co zwraca szczególną uwagę płec przeciwna tym bardziej w jego wieku, więc byłam pewna że sobie odpuści. Mieszkamy 500km od siebie więc nawet sama odległośc każdego innego,nawet już dojrzałego faceta by wystraszyła. Stało się niestety inaczej, poraz kolejny udało mu się mnie zaskoczyc swoją dojrzałością. Mimo tych kilometrów przyjechał, traktował mnie jak swoją księżniczkę, a moje dzieci za nim szalały. Przez 7 lat małżeństwa mój mąż nie miał tak dobrego kontaktu ze mną czy z naszymi dziecmi jaki Zakochany potrafił nawiązac w ciągu tych kilku dni.
Zakochany93 cały czas twierdzi, że to przeznaczenie nas połączyło, ja jednak nadal staram się mu tłumaczyc, że nasz związek i tak nie miałby przyszłości, chociażby ze względu na różnice wieku, pomijając pozostałe przeciwności losu. Nie przeczę, że uczucie jest, bo byłoby wręcz śmieszne gdyby się coś po tym wszystkim nie pojawiło, w końcu jesteśmy tylko ludźmi. Ja jednak umiem z nim walczyc (miałam 7-letnią praktykę w małżeństwie, gdyż zazwyczaj byłam skazana na samotnośc). Martwię się jednak, że Zakochany sobie z tym wszystkim nie poradzi, dlatego podsunęłam mu link aby założył posta na forum, żeby w końcu uświadomił sobie jak to wszystko widzą inni. Trafnie to ujeła atinasarz, że jest to porażka i żenada z mojej strony, ponieważ czuję się winna i odpowiedzialna za to co teraz czujesz Zakochany93.

Mi sie wydaje, ze to nies sensu, Bo Myszka jest na NIE,z jej postu wnioskuje, ze nie chce sie wiazac z Zakochanym, tylko sie martwi o niego, Bo go rozkochala w sobie.       Zakochany- znam osobiscie pare gdzie on jest 23 lata mlodszy Od niej on 33 ona 55 lat i sa razem juz 11 lat, tez byl maz, dzieci ale milosc przetrwala.Tylko dwoje musi chciec, nie napisze czy sie uda, czy to dobrze czy zle , tylko tyle ze jest to mozliwe.

Zakochany mężyzna potrafi wiele zrobic i przeszkody wcale go nie muszą odstraszyć.
Co ja bym radziła?
-ty Myszko -powinnaś sie rozwieść najpierw!
zakonczyć małżeństwo bo to jakies chore -męza nie ma to przyjechał no włąsnie KTO???
-dać sobie dużo czasu-wcale nie jest powiedziane ,ze nie macie szansy-są małżenstwa z większą jeszcze róznicą wieku
-powinnaś wiedzieć ,ze trudy mogą być dla niego nie do pokonania na dłuższą mete-trzeba sie na to przygotować ale żadnej pewności nie masz
-bierzesz odpowiedzialność za niego i to w dużym stopniu-chłopak miał problemy ,teraz może po zerwanie skonczyć sie powrotem ,mam nadzieję ,ze nie
-problemy z akceptacja przez rodzinę ,znajomych ale to już mniejszy problem i z czasem wszystko sie układa a sensacja przestaje być sensacją
-tak wiec ja najpierw zabrałabym sie za pożądki w swoim życiu ,pozostała przy kontakcie skoro tak wam dobrze i czekała co czas przyniesie.
pozdrawiam i życzę wam mądrych wyborów:)

DORIS2727 ja sama nie wiem jaką on by miał historię bo tak właściwie nie znam tego człowieka. Nie potrafię do niego dotrzeć, nie umiem z nim rozmawiać. Kiedy do niego mówię to nawet nie wykazuje zainteresowania i albo milczy albo coś burknie albo mówi po prostu "nie wiem". Rzeczywiście pracuje na rodzinę, tego nie zaprzeczam. Tylko czy jest to normalne, że mając pracę 45 minut jazdy autem od nas nie potrafił do tej pory z nami zamieszkać? Przyjeżdża raz na kilka dni lub tygodni mieszkając w międzyczasie u matki. Dojeżdża do nas pociągiem co zajmuje mu ponad 3h i jeszcze nie zawsze ma połączenia. Prosiłam go masę razy żeby zrobił prawo jazdy (samochód jako taki mamy bo mam prawko i zawożę codziennie dzieciaki do szłoły i przedszkola). Twierdził, że mu się prawa jazdy nie opłaca robić. Poza tym jego matka uważa że gdyby codziennie dojeżdżał do nas to by się wykończył bo ma zbyt odpowiedzialną pracę (jest maszynistą). Niestety te słowa usłyszałam dopiero po ślubie, a wcześniej łudziłam się że dla mnie będzie w stanie nawet zmienić pracę . Na miejscu mamy piękne warunki na założenie własnej działalności, tylko co ja mogę z 2 małych dzieci na dzisiaj sama zdziałać? Na mojego męża niestety na 100% nie miałam co liczyć.

Mój mąż był pierwszym i jedynym moim partnerem, ponieważ wcześniej nie interesowały mnie związki. Być może wpływ miała na to przykra sytuacja jakiej zaznałam ze strony płci przeciwnej jako nastolatka. Był spokojny i byłam pewna, że nie będzie w stanie zrobić mi fizycznej krzywdy, jednak nie spodziewałam się że może ucierpieć moja psychika. Przez kilka lat tkwiłam w takim związku będąc pewna, że właśnie tak powinno być. Niestety coraz bardziej dopadał mnie dół i samotność, czego nawet nie byłam świadoma, bo zawsze szukałam sobie dodtakowych zajęć, zarywałam noce żeby nie myśleć bo spać i tak sie nie dawało. Kiedy byłam na urlopach macierzyńskim i wychowawczym to w dzień zajmowałam się dziećmi a w nocy dorabiałam sobie szydełkując, robiąc strony itd. Dzięki temu czułam się lepiej. Trwało to do czasu kiedy siadły mi stawy w rękach ponieważ wyrabiałam masę szydełkowych prac już na konkretne zamówienia. Nie mogłam pracować więc zaczęłam szukać czegoś innego. Więcej przesiadywałam w sieci, tam nawiązałam nowe kontakty, zaczęły się też gry online (myślę że jakiś czas nawet byłam uzależniona), w których poznawałam nowych ludzi ale i tak kontakty sie urywały.Tak też poznałam Zakochanego93, jednak ten kontakt jakoś do dziś trwa . Dopiero dzięki znajomości z Zakochanym uświadomiłam sobie, że mój związek jest chory. Inaczej nadal tkwiłabym w tym wciąż szukając odpowiedzi na moje ciągłe złe samopoczucie, flustracje i brak spełnienia. Ze strony męża nigdy nie otrzymałam wsparcia emocjonalnego, przyjaźni, czy chociażby jednego niezobowiązującego dobrego gestu. Za każdy dobry gest zawsze oczekiwał czegoś w zamian a dokładniej sexu. Kiedy odmawiałam to nigdy nie spytał się dlaczego, tylko się obrażał. Jego wizyty wyglądaja tak, że przyjeżdża, posprząta, zrobi pranie nawet jeśli nie ma pełnej pralki (oczywiście zawsze narzeka, że wszystko musi robić, że zawsze mam syf itd), a wieczorem oczekuje żony gotowej na sex. Napiszę tu drobne sprostowanie co do jego sprzątania, że poprawia po mnie, nawet kiedy ja to wcześniej zrobię. Wygląda to mniej więcej tak, ze przywożę go z PKP, on przebiera sie w dres i nie bacząc czy jest czysto czy nie po prostu odkurza albo zamiata i myje podłogi. Nie ma tego że usiądzie ze mną, przytuli, porozmawia, przecież nawet jakby było brudno to może to poczekać Po tym wszystkim uważa, że spełnił swój obowiązek małżeński i potem dziwi się, że odmawiam mu sexu... Właściwie to czuję się przy nim jak jedna wielka dziura, w którą może sobie powsadzać . Dobra na razie dość tych narzekań, bo wiele mogłabym jeszcze pisać...

Z góry przepraszam za takie żale, bo w końcu wątek nie dotyczy mojego małżeństwa, ale wczoraj dowiedziałam się od mojej matki, że mój mąż umówił się z jakąś jej znajomą przez portal randkowy na spotkanie i ona go rozpoznała. Właściwie jest to mi już obojętne bo i tak nic już właściwie nie czuję do tego człowieka, ale mam żal, że robi taki wstyd moim dzieciom... Skoro już musi się spotykać to mógłby to zrobić w swoim mieście - tam gdzie mieszka i tam gdzie jest zameldowany .

Nie jest mi go żal tylko mam do niego żal. Nie mam zamiaru już walczyć o ten związek, bo ja nie czuje do tego człowieka już nic i jest mi on po prostu obojętny. Tkwię w tym tylko ze względu na dzieci i na tą chwilę nie mam zamiaru z nikim innym budować niczego bo wiem, że to i tak nie ma sensu. Na pewno część jest mojej winy, bo nie potrafiłam mu dać tego czego chciał a zależało mu głownie na sexie ( nie na mnie ). Mi zależało na wzajemnej przyjaźni, wsparciu, miłości, a sex nie był nigdy dla mnie istotny. Skoro nawzajem nie potrafimy sobie dać tego czego oczekujemy od drugiej osoby to nie widzę sensu żeby trwac w tym na siłę. Co do Zakochanego to jesteśmy przyjaciólmi a na związki ma jeszcze czas, co cały czas staram mu się uświadomić.

Zakochany ma jeszcze masę spraw do uregulowania o czym sam pisał. Poza tym tak jak pisałam wyżej ma czas na związki i powinien się skupić w tej chwili na swoich problemach aby je rozwiązać. Będę przy nim jako przyjaciel żeby nie stracił wiary w siebie, ale na tą chwilę nie mogę mu dać nic więcej, czego jest świadomy bo mu to w kółko wałkuję . Nie wiem co przyniesie przyszłość, być może nie przyniesie żadnych rozczarowań i po prostu mu minie. Staram się teraz nie angażować żeby nie stracić nad wszystkim kontroli, bo za moje błędy zapłacą głównie dzieci. To, że w tej chwili nie chcę się z nikim wiązać nie przekreśla faktu że kiedyś być może przyjdzie na to czas. Jednak ani ja ani on nie jesteśmy na to gotowi żeby żyć razem. Aktualnie wzajemnie się wspieramy i myślę, że to jest w tym wszystkim teraz najważniejsze i najbardziej nam potrzebne. Jeżeli Zakochany na prawdę kocha dojrzałą miłością to myślę, że będzie w stanie poczekać, a jeżeli to tylko zauroczenie albo jak to ktoś napisał "zakochanie małolata" to mu po prostu minie ...

DORIS ja cały czas byłam pewna, że tak ma być i że ze mną jest coś nie tak. Dopiero jak zaczęłam więcej rozmawiać z Zakochanym doszło do mnie, że moje małżeństwo jest chore. Dziwne było dla mnie to, że Zakochanego interesuje nawet to jakie lubię kolory czy jakie lubię przyprawy itd... To są takie drobiazgi ale tak ważne...

Co do odejścia to jest to tylko kwestią czasu i sprawy formalne, załatwić to można w każdej chwili.

Myszka79 - co Cię trzyma przy mężu?

a już wiem - dzieci ...ale to jest tak jak pisała Doris2727 -"Samotnosć we dwoje to chyba najgorsza samotność...najbardziej bolesna"
Jesteś uczciwa wobec zakochany93 i on powinien uszanować to że w jego osobie widzisz prawdziwego przyjaciela.To właśnie z takiej relacji "wyrasta" prawdziwa miłość -i moim zdaniem nie ma co przyspieszać.

Moim zdaniem to co Wam się przytrafiło jest piękne - potrzebowaliście siebie,każde z Was pod wpływem tego drugiego zmienia swoje życie - na lepsze - może to miłość?

Nie pisz posta pod postem. Używaj opcji "edytuj". Moderatorka Fumiko