Za stare na studia?

uważam, że nigdy nie jest za późno na realizację swoich planów, marzeń, fascynacji
należę do ,,młodzieży'' studenckiej, ale na moim roku jest dosyć dużo osób starszych, którzy mają już dorosłe dzieci
dogadujemy się dobrze, bo wymieniamy się naszymi poglądami na życie
starsze koleżanki opowiadają o swoich doświadczeniach i często pomagają nam rozwiązywać problemy, które juz mają za sobą
nie zwracamy uwagi na ich wiek, wręcz ja osobiście mam wielki szacunek dla tych osób, że pomimo pracy, obowiązków, dzieci jeszcze mają ochotę się rozwijać
czasami mają chwilę zwątpienia, że sobie nie poradzą dalej, że dzieci marudzą, ale wtedy powtarzamy ze dzieci odchowane, a człowiek ma prawo zrobić czasami coś dla siebie
twoja rodzinka w końcu dojdzie do wniosku, że zrobiłaś dobrze, jak zobaczy uśmiech po zdanym egzaminie, dyplom i twoją radość, że robisz to co lubisz i sprawia ci to przyjemność

Ja też 11 października mam pierwszy zjazd. Jestem pełna obaw - głównie o to jak poradzą sobie w domu beze mnie. Ale podjęłam decyzję świadomie i z pewną premedytacją. Mi też coś się od życia należy ..... a że studia to moje marzenie to właśnie je zaczynam spełniać.  Pozdrawiam wszystkie studentki ( i studentów też ).

Troszkę odpowiedziałam Ci w dziale Poznajmy się. Na twoim miejscu spróbowałabym. W najgorszej opcji zrezygnujesz lub weźmiesz urlop Jedyne co stracisz to pieniądze za czesne.
A nie będzie Ci szkoda że nawet nie spróbowałaś? Tylko poddałaś się zanim się studia zaczęły?
A o jakich studiach w ogóle mówimy?

Witam was...
Ja też w tym roku zaczęłam studia...choc mam takze wiele obaw, to będę na nie chodzić!
Prawie 30-stka na karku, mąż, praca, choć po drodze zaszłabym w ciażę to nie zrezygnuję:)
Teraz tak mówię choc nie wiem co bedzie potem...
Życze wytrwałości w rozwijaniu się.

Właśnie zauważyłam ten wątek i doszłam do wniosku, że w pełni mnie on dotyczy. Niedługo stuknie mi 30stka a ponad dwa lata temu zdecydowałam się na podjęcie drugich studiów. Zrobiłam to tylko dla siebie, po to, żeby się w końcu zacząć realizować.
Wyczytałam gdzieś po drodze, na tym forum uwagę, z którą się w pełni zgadzam- kiedy miałam 18 lat nie miałam zielonego pojęcia co chcę robić, kim chcę zostać, dlatego wybór kierunku studiów to był w zasadzie czysty przypadek. Decydując się na 2 studia byłam już w pełni świadoma co do tego, co mnie interesuje, czym chciałabym się tak na prawdę zajmować. Dlatego absolutnie nie uważam, żeby był jakiś limit wiekowy - żeby można było powiedzieć, że ktokolwiek jest za stary... Oczywiście, podchodzę do tych studiów inaczej, to nie jest już okres "imprezowy" tak jak to było za pierwszym razem. I robię to zdecydowanie dla siebie samej a nie dla "papierka" bo myśłę, że tak właśnie wygłądało to poprzednio.
I jeszcze jedno, późniejsze studia mają oczywiście swoje wady- ma się zdecydowanie mniej czasu, szczególnie kiedy ma się już swoją rodzinę (tak jest w moim przypadku), trzeba wtedy decydować kogo obdarować czasem- rodzinę, pracę czy naukę i usiłować znaleźć kompromis, tak żeby nikt na tym nie ucierpiał.
I ostatnia rzecz, nie domyślicie się jakie było moje zdziwnienie, kiedy wśród moich "koleżanek z grupy" spotkałam na 1 szym roku moją uczennicę:)
Pozdrawiam

Witam serdecznie.
Kilka lat szukałam takiego forum bo chciałam się dowiedzieć czy nie jestem za stara na studia.
I dzisiaj znalazłam. Bardzo się cieszę.
Tylko, że w tym roku kończę 50 lat i kończę studia.
Trzydzieści lat temu skończyłam szkołę średnią, rodziców moich nie było stać aby wysłać mnie na studia dzienne. Aby w tych czasach podjąć zaoczne studia trzeba było mieć staż pracy. Podjęłam pracę, zrobiłam studium pomaturalne, następnie wyszłam za mąż, urodziłam dwie córki, trzeba było je wychować, zaczęły szkołę podstawową, średnią no  i starsza córka ukończyła studia, wyszła za mąż, zostałam babcią i wtedy podjęłam studia.
Kończę je w tym roku razem z moją młodszą córką. Ona kończy politologię a ja pedagogikę. Studia zawsze były moim marzeniem ale 10 lat temu wydawało mi się, że jestem za stara. Kilka lat później zaryzykowałam i pomyślałam sobie najwyżej zrezygnują.  Na pierwszym semestrze było ciężko. Nie potrafiłam robić notatek, panicznie się bałam egzaminów, a dzisiaj mam stypendium naukowe pierwszego stopnia za wyniki w nauce. Obecnie piszę pracę dyplomową. Jeszcze jeden semestr, obrona no i od października planuję studia podyplomowe.
Wszystkim co się wahają w podjęciu decyzji mówię próbujcie w każdym wieku można się uczyć jestem żywym dowodem.
Pozdrawiam wszystkich.

witam,
ja mam 34 lata i rok temu zaczęłam studia zaoczne dla samej siebie rodzina to zaakceptowała i cieszą się razem ze mną trzymam kciuki za wszystkie rozpoczynające studia doświadczone kobiety

Ja mam 19 lat i uważam ,że już za późno na studiowanie . Miałem swoją szansę ale ją zmarnowałem , teraz zarabiam pieniądze i pewnie nigdy nie wybiore się na stuida chociaż mam olbrzymi potencjał .

Dlaczego warto Serenko ?

Bardzo się cieszę że znalazłam ten wątek, ponieważ wasze wypowiedzi są bardzo budujące. Ja w pażdzierniku również mam zamiar zacząć studia zaoczne. Raz już próbowałam 3 lata temu na SGGW i pomimo że miałam bardzo dobre oceny i sesję zaliczoną za pierwszym razem to zrezygnowałam pod koniec I roku. Nie wytrzymałam tej presji,bo nic innego nie robiłam tylko się uczyłam, caływolny czas poświęcałam na naukę, a swoją flustrację wyładowywałam na mężu i rodzinie. Teraz po tych trzech latach chcę znowu spróbować.Mąż mi odradza bo wie czym się to może skończyć, ale ja już podjęłam decyzję że chcę spróbować jeszcze raz. teraz wiem na czym to polega, na co zwrócić uwagę i przede wszystkim uczyć się dla przyjemności i dla samej siebie. Chciałabym w końcu spełnić swoje marzenie i zdobyć wyższe wykształcenie.

Moja mama zrobiła maturę w wieku 40 lat. Ciężko jej było, ale dała radę i zdała tę maturę bardzo dobrze. I ja myślę, ze na naukę nigdy nie za późno. Ja odkąd skończyłam studia to cały czas się dokształcałam. I dopiero w zeszłym roku skończyłam trzecią podyplomówkę. Teraz narazie mam zamiar zakończyć edukację, ale nigdy nie wiadomo, czy nie będę musiała do niej wrócić. Na ostatniej podyplomówce studiowala ze mną pani grupo po 50-tce. I dała radę. Więc ja uważam, ze naprawdę warto i nie ma co gadać, ze jest się za starym

Popieram w 100% twoje słowa i twoja mamę , bo przecież jeśli człowiek sie nie rozwija to zaczyna się cofać !

Fakt to jest racja, na naukę jak i na inne rzeczy nigdy nie jest za późno. Powiem Wam,że ja mam na roku koleżanki po 40-stce, dają radę owszem, a nawet chcą być najlepsze na całym roku, bo za wszelką cenę (dosłownie) chcą być naj, naj, naj, bo walczą o stypendium... Reasumując na wykształceniu powinno zależeć jak jest się po 20-stce, jest się wolnym, ma się plany, a głównie ambicje, bo bez nich daleko nie zabrniemy. !!!!!!

No nareszcie, znalazlam forum dla siebie. Jestem w oczekiwaniu na wyniki matur. Nie bylo lekko ale przyznac musze, ze nowa matura jest znacznie latwiejsza od starej. Balam sie, ze na maturze beda na mnie wolac mamo albo ciociu ale tak naprawde w tej szkole, w ktorej zdawalam to bylo mi ciezko znalezc tych najmlodszych:) Bardziej mnie martwi znalezienie pracy w wieku 35 lat po studiach, dzieci jeszcze male...i ta konkurencja mlodych, zdolnych glow ale nie zalamuje sie. Ciesze sie, ze sie w koncu zdecydowalam i wszystkim niepewnym polecam:)

u mnie w grupie na poznanskiej Akademii Medycznej (zaoczne Zdrowie Pub.) studiowała osoba mająca 55 lat, kolega ten byl starosta grupy :-)

kiedy studiowałam zaocznie kulturoznawstwo miałam jedną panią w wieku lat 40. która studiowała ten kierunek ponieważ interesowała ją sztuka, ot tak dla czystej przyjemności..wcale nie czuła się wyobcowana ze względu na wiek, razem z młodszymi chodziła na piwo, czy wychodziliśmy razem na papierosa..także nie ma co mieć kompleksów na punkcie wieku, tylko realizować swoje marzenia

hej mam 34 lata i od wrzesnia chce sie uczyc w 2-letniej szkole aktorskiej dla doroslych.wiem ze brzmi to absurdalnie ale podchodze do tego hobbistycznie i traktuje jako dodatkowa forme rozwoju.moj maz twierdzi ze oszalalam ale ja chce sie rozwijac,poznawac nowe rzeczy i nie zawsze te ktore MUSZA mnie sie w zyciu przydac.pracuje i mam odchowane dzieci.jestem ciekawa co wy na to,czy  wiek naprawde nas nie ogranicza?

hej mam 34 lata i od wrzesnia chce sie uczyc w 2-letniej szkole aktorskiej dla doroslych.wiem ze brzmi to absurdalnie ale podchodze do tego hobbistycznie i traktuje jako dodatkowa forme rozwoju.moj maz twierdzi ze oszalalam ale ja chce sie rozwijac,poznawac nowe rzeczy i nie zawsze te ktore MUSZA mnie sie w zyciu przydac.pracuje i mam odchowane dzieci.jestem ciekawa co wy na to,czy  wiek naprawde nas nie ogranicza?

Ja mam 19 lat i jestem na pierwszym roku zaocznie no i szukam pracy, bo jak widzicie idzie juz semestr letni i nie chce wiecej obarczac rodzicow kosztami -- wszystkie raty na studiach, ktore byly do tej pory oplacili mi, pora sie usamodzielnic i zwalczyc lenia bo mam wielkiego i nie chce sie nic

Co do tematu, no jasne, ze nigdy nie ejst za pozno na studia, nauke, poszerzanie wiedzy. Jezeli czuje sie ochote i na silach, to mozna nawet w wieku emerytalnym i nic w tym zlego.

No nawet w wieku emerytalnym ma sie wiecej czasu

No jasne, ze np jak sie bardzo male dziecko i zarobki nie pozwalaja, to lepiej poczekac np ze studiami jak sie chce, skoro nie ma innej opcji. No, ale jesli juz mamy troche czassu, to warto, zebysmy poitem nie zalowali

Mowi sie, ze im jest sie starszym tym nauka 'gorzej' wchodzi, ale dzieki checi i determinacji moze sie udac, czego w sumie zazdroszcze, bo nie weim czy mi by sie chcialo za iles lat, teraz ledwo mam checi, a co dopiero majac juz swoja rodzine. Wiec podziw

Na szkołę nigdy nie jest za późno...Ja rozpoczęłam studia ale z powodów finansowych zmuszona byłam wyjechać, poznałam mężczyznę, zaszłam w ciażę i perspektywa dalszej nauki się oddalała. Ale znowu zaczynam myśleć o podjęciu próby zdobycia lepszego wykształcenia, mam rodzinę, pracuję, ale myślę że mi się uda, a co tam, zawsze tego chciałam, moje plany bardzo się zmodyfikowały przez ostatnie lata, ale wcale nie zmieniły:)

No i prawdiłowo Już tak wiele osiągnełaś i nie ma znaczenia w jakim wieku ! Człowiek generalnie uczy się całe życie, mózg mu pracuje całe życie, nie ma co się poddawać. Podziwiam Twoją ambicję i oby tak dalej

Jest tu ktos jeszcze?
ja sie ciagle zastanawiam, ale boje sie, ze juz jest za pozno, mam 25 lat.. studiowalam kiedys ale ... przestalam, potem drugi kierunek.. i znowu przestalam.
Chcialabym isc na studia.. dla samej siebie - zebym sie lepiej czula, tylko ze mam obawy, po pierwsze czy nie jestem juz za stara zeby zaczynac?
po drugie.. z jednej strony chce miec np juz dziecko - a jakos nie wyobrazam sobie dziecka i studiowania jednoczesnie.
poza tym.. teraz mam prace, ale taka o normalna, nie bede miala z ta praca przyszlosci i chcialabym zdobyc jakis zawod i sie w nim rozwijaz.
a co najwazniejsze.. ja sama nie wiem co chce robic..

chcialabym miec teraz to 18 lat i dopiero myslec 'co dalej'

A co studiujesz?

byc moze przesadzam.. ale ja tak chyba mam, ciagle sie martwie, za duzo mysle - za malo robie.Chce na studia - ale mysle ze to bez sensu. Chce na angielski - ale umiem sie zapisac.. bo jak z kasa bedzie? chce na fitnes - tez cos.
i ciagle cos cche, i zaczynam o tym myslec w rezultacie wychodzi 'ze to bez sensu'. Zdaje sobie sprawe, ze to glupie myslenie, ale ciezko je zmienic.
Ciebie podziwiam:-)

No rzeczywiście stara jesteś.
Ja tez mam 25 lat.
Dwa lata po maturze się ślizgałam bo nie wiedziałam co robić. Na trzeci rok rozpoczęłam studia, skończyłam licencjat (zaocznie), po licencjacie, zwątpiłam w sens studiów, więc poszłam na podyplomówkę, która była tylko wyrzuceniem pieniędzy, w czerwcu stwierdziłam, że nie idę na razie nigdzie. Ale w ostatniej chwili się zdecydowałam na magisterkę, bo zrozumiałam że w pewnym momencie może się okazać, że brak tego papierka zamknie mi drzwi przed nosem. A poza tym, im dłuższe przerwy tym mniej się chce.

Ja tez chcę dziecko i planuję w przyszłym roku, ale nie uważam żeby przeszkodziło mi w studiowaniu zaocznie. Poza tym można z uczelnią ustalić indywidualny tok nauczania

Zgadzam się z tym wszystkim:)

Ja właśnie przeczytałam wątek i bardzo mi się spodobało to co przeczytałam :-)

Co prawda należę do tych, którzy studia skończą szybko, bo w wieku 23 lat ( poszłam rok wcześniej do szkoły), ale też co nieco mogę powiedzieć o studiowaniu w "dojrzałym" wieku.

Po pierwsze- mam kolegę na weterynarii, który ma 58 lat. Facet prowadzi własną firmę i teraz zaczął studia, kończy pierwszy rok. Ma zapału więcej niż niejeden 20-latek. Podziwiam Profesorka strasznie za upór i pasję.

Po drugie- miałam przyjemność parę razy mieć zajęcia razem z grupą pań z Uniwersytetu Trzeciego Wieku- przecudne zjawisko! Zwłaszcza, że panie te ćwierkały jak nastolatki, mimo iż niejedna z nich była po 70-tce. Odcinały się zupełnie od babcinego stereotypu.

Także myślę, że oprócz tego, że nigdy za późno na studia, to jeszcze dla niejednej osoby będzie to kuracja odmładzająca!

Za stara? No coś Ty! Jak dla mnie 25 lat to właśnie jeden z lepszych okresów na rozpoczęcie studiów- jesteś dużo bardziej świadoma, dojrzalsza, wiesz czego chcesz od życia. No i różnica wieku między Tobą, a "bieżącymi" studentami nie będzie taka duża, myślę, że spotkałabyś też swoich rówieśników.

Nie ma ci się bać, tylko trzeba brać, co się chce! Masz chęci i zapał- to do roboty! Jak nie spróbujesz będziesz później tylko żałować. Nigdy nie jest za późno i nigdy nie jest się za starym na podjęcie próby i walki o siebie.

Takie ja mam zdanie.

Hej, to co piszecie tutaj jest bardzo motywujące
Sama skończyłam jedne studia, które były wyborem na "chybil trafil", wszyscy szli na studia po maturze to ja też bo co miałam robić? Po prostu nie miałam pomysłu na siebie, nie wiedzialam co chce robić w życiu.
Poźniej ogarnęlam się, że chce studiowac filologię angielską. Oczywiście, uroiłam sobie, że pewnie sobie nie poradze, że wszyscy którzy tam studiują to umieją mówić płynnie po angielsku, że normalnie sami anglicy na takich studiach i że nie mój level Ale w pewnym momencie uznałam, ze nie no, musze spróbować w koncu.
No i studiuje i radze sobie
Doszło do mnie, ze chciałabym realizowac się także w jakimś kierunku medycznym, już wcześniej o tym marzylam po cichu, ale też myślalam sobie że "eee nie dam sobie rady". Ale mam zamiar od następnego roku probować!
Dopiero teraz wiem czego chce, wcześniej to wszystko było takie "po omacku" nie miałam żadnych pomysłów na siebie, a teraz już wiem i chce to realizować żeby później nie żałować!

hej blueskirt - czy możesz się odezwać - czy studiujesz filologie ang zaocznie? i czy dajesz rade na jakim poziomie (FCE czy wyższym byłaś jak zaczynałaś)

studiowałam dziennie zarządzenie ale ze względów osobistych zrezygnowałam na 4 roku i praktycznie nic nie mam z tych studiów ani wykształcenia wyższego ani żadnej wiedzy. teraz mam 36 lat i wielką chęć do powrotu na studia bo czuje się naukowo niespełniona. tylko że -pracuje w firmie mocno technicznej w biurze gdzie większość to inżynierowie z uprawnieniami. radzę sobie dość dobrze i nawet lubię to co robię ale jedyne co bym chciała studiować to chyba języki. angielski -myślę o filologii ale się boje. że nie dam sobie rady. że poziom wszyscy mają wysoki. że za stara. że nic nie pamiętam.że co mi po anglistyce i to zaocznej. odradzają wszyscy że niby nie ma sensu filologii językowej zaocznie robić bo słaby kontakt z językiem a jeszcze dobrze po 30tce. nie wiem co mam zrobić. odkryłam jeszcze kierunek zarządzanie i inż. produkcji - co daje mi tytuł inż. po 3,5 roku a dodatkowo mogę robić kolejny państwowy egzamin z języka. czy studiować to do czego zawsze chciałam wrócić czy podejść praktycznie do tematu uzupełnienia wykształcenia.
jak przeglądam kierunki studiów to jedyne na czym się zatrzymuje to języki - ale musiałabym włożyć mnóstwo pracy teraz chyba żeby przypomnieć sobie dużo, odnowić kontakt z językiem itd.
głód wiedzy jednak mam straszny i chce coś wybrać. POMOCY niech ktoś obiektywny się wypowie:)

I tak trzymać! Ja pracowałam krótki czas jako sekretarko w liceum i byla pani, która zdawała maturę mając około pięćdziesiątki

Oczywiście, że nie jest za późno ja jestem aktualnie na studiach mgr, gdzie na roku mam sporo "starszych", pracujących już od lat w zawodzie koleżanek. Jestem jak najbardziej za! Reszta siedzi i narzeka, że przychodzą młode, wykształcone i zabierają im pracę... Owszem, może to nie fair, bo co my prosto po studiach, nawet mgr potrafimy w porównaniu z osobą od 20 lat pracującą w zawodzie... Ale takie czasy nastały niestety, że wykształcenie też się liczy (mniej lub więcej) dlatego POLECAM wszystkim naukę w każdym wieku, choćby dla samego siebie!