Jak mam to zrozumiec?:(

Gdyby naprawde mu tak zalezalo to odezwal by sie wczesniej niz po roku i nie zniechecalby sie Twoim zimnym zachowaniem tylko probowal nawiazac kontakt na nowo.
Moze sie myle.
Tak czy inaczej wychodze z zalozenia ze nie wchodzi sie dwa razy do tej samej rzeki.

Nie byl zadna w zwiazku...byl sam...
Ja po prostu chcialabym uwierzyc ze prawdziwa milosc istnieje..Chcialabym bardzo by on wrócił...Ale niestety nie jestem typem dziewczyny ktora walczy o to co pragnie.

Nie do końca sie zgadzam z opiniami....jeżeli cos czujesz do niego to daj wam jeszcze jedną szansę. Później będziesz tego żałować, że nie spróbowałaś a mogłas. Mam taki przykład w mojej rodzinie. Mój wujek spotykał się z moją ciotka 2 lata!!! potem ze sobą zerwali, nie spotykali się, nie widzieli sie przez 2 LATA, a później się pobrali!!!!! i do dziś zyją szczęśliwie. To że nie byliście ze sobą przez rok to nic nie znaczy. Może wam byl potrzebny ten rok do tego by zrozumieć że nie możecie bez siebie żyć.

Wlasnie to jest dla mnie dziwne...Moze cos ja znow  zepsulam,moze ja to zle odebralam..
Chcialabym by chociaz spelnilo sie to co mi powiedzial ze bedziemy przyjaciolmi..Chcialabym wyjasnien..Jakiegos spotkania..

Na pewno nie obwiniaj za to siebie. Po co niepotrzebnie i oodatkowo sie zadręczać. Spróbuj jeszcze raz się z nim skontaktować, umówić i zobaczysz czy będzie z jego strony jakaś reakcja. Jeżeli chcesz oczywiście.

Ale dlaczego się boisz??? Nic takiego się stać nie może. jedynie się przekonasz czy jemu na Tobie zależy czy też nie.

Witam!!
Jestem tu po raz pierwszy,ale sama już nie potrafie sobie poradzić i potrzebuje czyjejś porady.Chodzi mianowicie o chłopaka,troche to wszystko skomplikowane,ale ok.A więc poznaliśmy się jakieś 9 miesięcy temu w pracy,na początku to była zwykła znajomość,jak to w pracy ale z czasem zaczęłam na niego patrzeć nie tylko jak na kumpla z pracy ale jak na kogoś więcej. Widziałam że i jemu nie jestem obojętna,to jak na mnie patrzył i jak często to robił i wogóle starał się być zawsze blisko mówiło jedno.Po jakimś czasie on zrobił pierwszy krok,zaproponował spotkanie po pracy.Choć dzieli nas 40km,to nie było to problemem.Wtedy już na tym pierszym spotkaniu,powiedział mi że mu się podobam i wogóle,potem były jeszcze 3 takie spotkania.Było naprawde super,i nie wydawało mi się żeby coś udawał.Choć wiem że on nie lubi pisac smsów to jednak kilka na początku napisał,ale potem przestał pisać.Milczy...:-(Niestety musiałam odejść z pracy,i tam juz się nie widywaliśmy..Wiem pewnie ktoś napisze,że mnie olał itp.ale kiedy kilka razy pojawiłam się w pracy bo załatwiałam papierkowe sprawy to normalnie podszedł,rozmawiał ze mną,pytał co u mnie itp.mówił że możemy się spotkać,kiedy np.przejeżdża obok samochodem to zatrąbi no ale potem znów milczenie....Pierwszy raz spotkałam takiego chłopaka,nie potrafie go wogóle zrozumieć.Wydaje mi się że jeśli ktoś udaje podczas spotkania że jest ok to idzie to wyczuć,ja czegoś takiego nie czułam.Nasze ostatnie spotkanie nie wskazywało nawet że coś jest nie tak,śmialismy się,żartowaliśmy,przytulaliśmy...Nie wiem już co mam mysleć,zależy mi na nim.Ale on oprócz życzeń świątecznych nic więcej nie napisał od naszego ostatniego spotkania w pracy 2 tygodnie temu....Z góry  wam wszystkim dziękuje za odp.

Zaproponowałam spotkanie 2 tyg temu,powiedział że czemu nie,a jak przyszło co do czego to się nie odezwał. Próbowałam się dowiedzieć o co chodzi,czy zrobiłam coś nie tak ale to jak "walenie głową w mur".On milczy...Od tamtej pory nie odzywałam się,nie chce się narzucać,on też milczał aż do świąt kiedy napisał życzenia i nić poza tym.

Ciężko mi żyć dalej jak gdyby nigdy nic,bo w myślach ciągle jest on,każde jego słowo,każdy gest...Najgorsza prawda byłaby lepsza niż te jego milczenie. Skoro nie chce się spotykać i wogóle to po co pisze sms z zyczeniami,chyba lepiej wogóle się nie odzywac? A czy jest niedojrzały,no myslałam że jest.Wkońcu nie ma 16 lat a 27.

Kogoś na kim Ci zależy nie można ot tak zapomnieć. Może i spotkaliśmy się tylko kilka razy ale on mi od dawna nie był obojętny,i nawet teraz zranił mnie i to bardzo.Chyba każdy by wolał znac najgorsza prawde niż być w taki sposób potraktowany.:-(A czy czas leczy rany? być może tak ale wspomnienia zostają a one też powodują ból,zwłaszcza jeśli nadal Ci na tej osobie zależy.